Endlessness … / Multilanguage poem by Juljna Mehmeti

 
Multilanguage poem by Juljna Mehmeti
 
 
Endlessness …
 
You are
a sad sweetness
of this sweet sadness that descends in the evening
along with the reflection of the day
time hanging on the whistle of a train
journey to an unknown destination
the turmoil of the feeling.
 
Sometimes
there are shorter instants which stop
and I remain there
forgotten to myself
at that point of longing
that joints with the veins and takes my breath away.
 
It seems like gone astray
extension of both arms of an embrace in the air
towards the west lying in that glowing division
without looking into the eyes
without the possibility of touch
simply, a face displayed in the mind
to the single smile
of the distant escape.
 
The sweetness of the sadness of the evening,
Regretful cloud hovering the horizon
beginning of endlessness,
the only one my eyes can see
in this disobedient movement of time.
 
Translated into English by Arben Hoti
 
 
 
Infinito…
 
Tu sei
una triste dolcezza
di questa dolce tristezza che scende la sera
insieme alla visione del giorno
il tempo appeso al fischio di un treno
del viaggio verso una destinazione sconosciuta
nel trambusto del sentimento.
 
Qualche volta
sono i momenti più brevi che si fermano
e io rimango lì
dimenticata a me stessa
in quella goccia di nostalgia
che si annoda alle vene e mi toglie il fiato.
 
Sembra un dolce disperdersi
l’estensione delle braccia in un abbraccio nell’aria
nel tramonto disteso in quella linea infiammata
senza guardarsi negli occhi
senza la possibilità di toccarsi
semplicemente un volto visualizzato nella mente
l’unico sorriso
della fuga lontana.
 
Dolce tristezza della sera,
una nuvola pentita aleggia all’orizzonte
l’inizio dell’infinito,
l’unico che i miei occhi riescono a distinguere
in questo movimento disobbediente del tempo.
 
@ julja
 
 
 
Pafundësi…
 
Ti je
një ëmbëlsi e trishtuar
e këtij trishtimi të ëmbël që zbret në mbrëmje
bashkë me shëmbëlltyrën e ditës
kohës së varur në fërshëllimën e një treni
udhëtimit në destinacionin e panjohur
trazimit të ndjenjës.
 
Ndonjëherë
janë çastet më të shkurtra ato që ndalin
dhe unë mbetem aty
harruar vetes
në atë pikë malli
që nyjëzohet dejeve dhe frymën më merr.
 
Duket si përhumbje
zgjatje e dy krahëve të një përqafimi në ajër
perendimit shtrirë në atë ndarje të përflaktë
pa vështruar sytë
pa mundësinë e prekjes
thjesht një fytyrë e shfaqur në mendje
buzëqeshjes së vetme
ikjes së largët.
 
Ëmbëlsi e trishtimit të mbrëmjes,
re e penduar mbetur pezull horizontit
fillim i pafundësisë,
i vetmi që sytë e mi arrijnë të shohin
në këtë lëvizje të pabindur kohës.
 
@ julja

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s