Poezi nga Rami Kamberi

rami kamberi

 

Poezi nga Rami Kamberi

 

 

 

MES DASHURIVE PA DASHURI

 

Dikur diku pa hir

Preka dashurinë me fjalën të dua sa zana e malit

Që gurin e plas me një puthje

 

Iu kuqësua fytyra, shpirti iu trazua

Shtati i dridhej, sikur nga brenda i frynte era me tërmete

Me zërin e heshtjes, të erdha

 

Si vetëtimë më ra mbi shtat, e lëshojë rrënjë lumturie

Në pranverën e mashtrimit tim, kur jetës marshoja mes dy dashurive

 

Sot, nuk kam guxim

Karshi asaj lumturie, jam një dashnor i vdekur pa gur mbi varr

Ajo, flamurtare lumturie mi prek rrudhat në ballë

Ku mbet pendimi, që më vret dalëngadalë.

 

 

 

PARANDJENJË E FRIKSHME

 

Sytë u trishtuan

Shikimet u lidhën nyje, kur një pikë helmi

Ra mbi djepin, që prite lindjen e vonuar të shtatzënisë së bekuar

 

Në fyt, fjala përdridhej

Sa tinëzake është vdekja, kur lindjen e pi si dritën terri në mesditë

Kur dielli mes mjegullave kotet

 

Parandjenjë e frikshme

Folën gojët, para jetës që edhe heshtjen e bënë të çmendet

Kur erë morti i vjen truallit

 

Një ditë do të çmendet edhe trualli, foli koka e plakur nga mençuria

 

 

 

 

PËR TË IKUR NGA KJO BOTË…

 

Nga ajo që kam shkruar

Vetëm germat e para mbetën hieroglifi, si shtati pa gjak

Nëpër librat e mi, të rrahur nga stuhitë e të prekura me flakë

 

Hi, u bënë prozë e poezi

Për të ikur nga kjo botë, për të arritur atje ku banojnë liritë

Me bukuritë e fjalës, marr nga toka që e bekuan perënditë

Të lulëzojnë si yjet në qiell, për jetët e tokës që u duhej dritë

 

Edhe unë

Matem ta marr këtë rrugë, për bukurinë e tokës që më pagëzoj

Bashkë me vdekjen, që ma do plakjen duke më kafshuar plagët

Me lojë shejtanësh e hile xhindesh, pse sehiret ua trazoj

 

Dua të nisem

Por një dashuri me bukurinë e syve më lidh për ngjyrat e kësaj toke

Si yjet qielli që i mban

Do t’i mbetem dhe, bashkë me germat e librat me ngjyrat e kësaj bote.

 

 

 

 

QË TA KTHEJ PRAPË KOHËN

 

Kishte zbritur nga qielli

Për të bekuar jetën e djepave

Që vdekja i mbante mes dhëmbëve, me një grusht fjalësh

 

Mbi magjitë e shejtanit

Hanin mishin e vet shtrigat, që ia kishin sosur jetën lindjes

Deri në udhëtimin e fundit, ku sofra vizaton urinë

 

Buka që kërkonte jetën, si në lashtësi

Mbet me ngjyrën e kuqe, si toka me ngjyrën e vet

Që e shkelin marshimet, duke i fshehur këmbët nën hijen katili

 

Sytë e gojët ishin ndalur

Për të shikuar engjëllin e zbritur nga qielli, me bekimet

Të harruara nga udhëtimi i parë e të plakurat diku mes harresës

Me njëmijë mistere

 

Që ta kthej kohën

Bekoi ballët rrezearta, që rinin mes zanave në sheshin e lavdisë

Bashkë me motin, që përtypte urinë e vdekjen nën qiellin pa re.

 

 

 

 

PËR DASHURINË E TOKËS TONË

 

Thanë

Zbrita nga qielli, të preki tokën

Nënë

 

Mu aty ku të takoi lindja, duke bredhur pas fatit

Me etjen në buzë e urinë në bark

Kur në fytyrë

Të goditnin fjalët e damkat të vizatoheshin në shtat

 

Të erdha

Ditën kur Zotit i luteshe, me lutjen e mbetur mes gjakut

E imja është, se jap dot lindjen e re

Edhe po të bien të gjitha zjarret e ferrit, mbi ketë dhe

 

Të erdha, të gjithë thonë nënë

Unë

Biri yt, bekuar nga perëndia për dashurinë e tokës tonë .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s