Poezi nga Sokrat Habilaj

Sokrat habilaj

Poezi nga Sokrat Habilaj

 

 

Nëse më kujton…

 

Kur të kem ikur, ti mos më kujto më,
Dhe kur të të jem fshirë, nga kujtesa.
Thuaj ç’të duash, se unë s’bëj dot zë,
Nuk ndodhë kurrë, që të flasë vdekja.

Me të tjerë njerëz, ti do të jesh nesër,
Nëse krejt rastësisht të vijnë kujtime.
Mos më kujto mua, si ikonë të vjetër,
Por kujto çastet, kur të fola pa lidhje.

Bjeri fare shkurt, veten mos e lodhë,
-Sado i fola, s’u ndreqë e s’u ndreqë!
Rri i qetë, ti nuk më ke asnjë borxh,
Mos kujto asgjë, që të ndihesh keq.

Fol ti për mua, s’ka kuptim pendesa,
Them dhembshurisht:-Fol shpenguar!
Mëkatet që kisha, nxirri nga harresa,
Po mos kujto çastet që më ke lënduar.

 

 

Tani që mësova…

 

Tani që kam mësuar se poezia, më tepër,
Është grua e trishtë, e zhytur në mjegull.
Mos duhet të mendoj qoftë edhe në letër,
Se ikona pa fund grash më rrinë pezull!?

Tani që mësova se mua, gjithmonë vargu,
S’më shqitet nga vetja pa marrë një trofe.
Mos duhet të mendoj se më tutje, së paku,
Diçka do më mungoj, po ty do ta fsheh!?

Tani që mësova se kur unë hedh një rimë,
Sikur po kërkoj shtigje të tjera në rreshta.
Mos duhet ta mendoj vargun, pa kuptim,
Që s’më lë të vij tek ty, udhëve të vjetra!?

 

 

Unë do të humbas

 

Do të humbas, në s’të kam humbur,
Sa kohë dashuroj si shumë të tjerë.
Dhe kur ndjej mall për të të puthur,
“Puç! Puç”, germëzoj mbi tastierë.

Unë do të humbas, pak e nga pak,
Sa kohë ne rrimë kurriz në kurriz.
E poret kërkoj të t’i prek me “taç”,
Kur duhet që mbi lëkurë të lajthis.

Unë do të humbas ty, herët a vonë,
Sa kohë s’guxoj të të them:-Ktheu!
Pa e kuptuar u bëmë krejt si ikonë,
Herë të blerta, a herë ngjyrë dheu.

Unë do të humbas, në s’të humba,
Sa kohë që nuk jam më, si isha dje.
Ku fjalë s’të thosha dhe të mundja,
Po tani me gërma, dërdëllit pa fre.

Unë do të humbas, se s’di të ruaj,
Sa kohë në shpinë rrimë si në mort.
Ndërsa në ekran sheh një të huaj,
Se i huaj po të bëhem unë. Sa kot!

Unë do të humbas, edhe si heshtje,
E ti sërish, ke për të më gjetur mua.
Kur u enda në gërma, pika e presje,
Si nuk e dija që malli është grua!?

 

 

Në poezi, jam me një grua

 

Në vargje, jam përherë me një grua,
Me një që s’ka shkruar kurrë poezi.
Po di që ta bëjë poeten dhe pa mua,
Ndërsa unë pa të…!?… Nuk e di…!

Unë në vargje e kam edhe një tjetër,
Që në asnjë varg nuk vë nënshkrim.
Po unë, jam emri i shpallur në letër,
Ajo, pjesa sipër emrit, rimë më rimë.

Në vargje, në çdo çast jam me dikë,
Që dhe pa më njohur, ishte poetike.
E unë nisa pas saj, por muza me të,
Më kthehet në grua, e flas pa lidhje!

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s