RIZGJIMI PRANVEROR / Poezi nga Vullnet Mato

Poezi nga Vullnet Mato

 

RIZGJIMI PRANVEROR

Ngazëlloj duke soditur rizgjimin e natyrës,
në këto çaste mëngjesore kaq solemne,
kur toka e përgjumur, fillon lan fytyrën,
në dushin e madh e çudibërës të rrezeve.

Fshesa e rrezeve, si amvisë e kujdesshme
nis të fshijë nga dheu hijet përrallore,
zbulon ngadalë konturet e së djeshmes,
me mozaikë të kredhur nën blozën natësore.

Pllajat e pyllëzuara vështrojnë majëmalet,
dhe nisin të stolisen para pasqyrës së qiellit.
Kumbullat sykaltra përshkëndisin petalet,
për të pritur vizitën madhështore të diellit.

Zogjtë e tulatur, nëpër degët blerore,
shkundin gjumin nga puplat, me cicërima,
qingjat e fjetur staneve, ndër bregore,
përshëndesin agimin me të parat blegërima.

Gonxhet mes gjetheve, rihapin gjinjtë
dhe zënë të shkundin kristalet e vesës,
grunjërat e mëndafshta, drejtojnë kallinjtë
dhe luhaten në valëzimin e ndritshëm të dehjes.

Gjithë konturet e së djeshmes dritësore,
tashmë shfaqen madhërisht në ripërtëritje,
me zbardhëllimin e së sotmen pranverore,
mbushur plot e përplot me qumësht drite…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s