Poezi nga Leonora Lokaj

Poezi nga Leonora Lokaj

 

Pa titull

Fragmentet e jetës
sonte mblodha,
qiellit ëndërrgrisur, 
fshehën mëkatet e natës…

Thinjëdalë velat e kohës ngritën
drunjtë e jetës dënesin malit të lashtë,
ecin etjes së lumit
tek reciton vargjet e viteve…

Sonte,
patkonj malli rrahin shpirtin…
Ehhh!Sa fateëndrrash mbetkan
në mëshirë të erës!?

 

***

Në sytë e tu shoh
si lindi vegimi i një perandorie,
melodia e tëndes buzëqeshje
simfonia më e mirë e secilës stine!

…metafora me e bukur e shpirtit
e fismja ime..!

 

***

…me pelerinë ngjyrë gri
sytë e qiellit mbuluar janë
me nuk di si frymon ky vend
si Euridika kur humbë nga sytë e Orfeut
humbi ideali i fjalës
epitaf ëndrrash në harrim mbet..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s