BABAI / Poezi nga Sadik Bejko

Poezi nga Sadik Bejko

 

BABAI

Këtë Dhè me dhè ma shkeli burri;
brazdave dhe rrugëve diti të ecë e të ecë gjatë;
kur të na ikësh, baba,
do të mbulojmë me furshullima gruri,
do të vëmë nën kokë gjeth e bar të thatë.

Plak i rreshkur në ugare, në korrje,
thyer në mes, lagur pas dy qeve,
pas një kali rruga gjithmonë për te shtëpia;
ti më kujton vendlindjen me përrenj të bardhë
me vreshtat ku marsit përherë qan hardhia.

S’ je më i ri, s’ na merr dot kaliqafë.
Ti që thërrmove dhè me duart e rënda
që urat e zjarrit në gur e në ujë i shkrepe,
mbi supe bar e lisa ne, fëmijët, të jemi
mbi brigjet e zhveshura, mbi brigjet e një jete,

mbi jetën tënde, atë, mbi mundimet që pate,
kur ma shkelje këtë Dhè me dhè.
Kur më ke përkëdhelur,
mbi supe, mbi flokë më mbeteshin dhera,
thërrime nga jeta jote më ke lënë atje.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s