DÜĞMESİ EKSİK… / Leyla Işık

Leyla Işık

 

DÜĞMESİ EKSİK…

Bazen ocakların bacası tütmez, önce yürekler soğur, yatak, baş koyulan yastık, oda, hatta ev… Üşüyen hep çocuklar olur arada. İliklerine dek. Susarlar, içine ağlarlar. Boğaza dar gelen yakanın kopuk düğmeleri gibi düşerler. Gömlekte eksilir düğme, düğmesiz kalır ilik ve gömlek…
Bacası tütmez artık o ocağın, dumanı geri teper, boğar insanı.
Bir kış günü yılını anımsamıyor ya da anımsamak istemiyordu. Bilmiyorum. Başına çektiği yorganın altında yastığının ıslaklığıyla üşümüştü yanağı uyandığında.
Kulakları sağır mı olmuştu?
Hiç bir şey duymuyordu, ya da kavga bitmiş annesi susmuş, babası kapıyı çarpıp gitmiş miydi?
Başına çektiği yorganın altında karanlığına alışmıştı gözleri, bazen bu karanlık onu korkutmuyor tam tersi rahatlıyordu. Daha fazla dayanamayıp başını çıkarmıştı yorganın altından. Bu kadar sessizlik normal değildi ona göre. Yatağında doğrularak.
Anne… Anne! Diye seslendi birkaç kez
Ses yoktu, sessizdi her şey… Söyleştiği duvarlar hatta bu saatlerde sokakta oynayan çocukların, bir evden bir eve kapı önlerinden konuşan kadınların sesi yoktu.
Yatağımdan fırlayıp önce annesinin odasına koşmuştu. Yoktu. mutfakta olmalıydı
O da ne? Annesi yerde yüzükoyun yatıyordu.
“Anne…
Anne
Neden ses vermiyorsun?
Hiç burada uyunur mu kalk hadi kalk.”diye yineledi bir kaç kez.
Yanına koştuğunda

-Anneeee ,diye çığlık attı.
Annesinin etrafı kırmızıydı
Kırmızının üstünde yatıyordu.
Hem ağlıyor hem bağırıyordu. “neden annem duymuyor, neden kimse duymuyor çığlıklarımı.” Sokağa koşmuş hala bağırıyor hala kimse duymuyordu. Karşı komşu teyzesi görmüş onu, ona doğru koşmuş ellerini tutmuştu. İşte o zaman ellerinde ki kırmızıyı görmüştü. Elleri kırmızıydı.
Annesi
Annesi kırmızının üzerinde yatıyordu.
O çığlık atıyordu annesi duymuyordu. O bağırıyordu, kimse duymuyordu.
O,
Kendisini de duymuyordu.

Belli belirsiz sözcükler dökülüyordu dilinden
“Ben düğmeyim, birleştiremedim.
Koptum.
Bacalı evleri sevmiyorum… Sobayı sevmiyorum…
Düğmeli gömlekleri de,
Kırmızıyı da sevmiyorum.
Koptum.
Düştüm.
Şimdi ilik düğmesiz.
Düğmesi eksik gömleğin…”

Leyla Işık
22.04.2020 06.00 İzmir / Öyküm,öykünüz

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s