Poezi nga Agim DESKU

Poezi nga Agim DESKU
 
 
ITAKA
 
Nëse sërish i duhemi fjalës së artë
Para syve të agimit të jemi t’zgjuar
Me diellin do t’i pëlcasim zotnat
E marrë është Itaka pse u bë tokë e huaj
 
Nuk vdiçem edhe kur e vërbuan Homerin
Gjallë na mbajti flaka e qiriut të Naimit
Asnjë fuqi djajësh nuk na munden
Pse patëm besë e fe edhe para Krishti
 
Dhe një atdhe ku zot e mbret ishim vet
 
Asgjë e bukur nuk i përngjanë fatziut
Kur fytyrën e barazon më të tradhtarit
E na iku Itaka deri sa lindën luftëtarët
S’është vonë t’i mundim këta birë zagarët
 
Legjendat e thonë sa herë na ikën zotnat
Dhe ç’na vrau krenaria kur ishim vetë diell
U lamë në detin e plagëve të Gj.E.Alisë
Det kryqzimi i shpatave për çdo bajloz
 
Do të ju rrëfej brezave Lulin e Migjenit
Krenarinë e vdekjes burrërisht për Doruntinën
Kam besim në ngrohtësinë e diellit
Të eci i lirë Rrugës së Kombit tim.
 
 
 
 
THEMBRA E AKILIT
apo e shfletoj historinë
 
Larg
e shfletoj historinë
Pluhurin çdo ditë ia fshi
 
Kam frikë
nëse s’di ta ruaj
Të ma vërshoj
ndonjë lumë i huaj
 
Këmbëkryq
i rri historisë sime
E përqafoj
dhe e puthi n’ballë
 
Krenohem për betejat
që na i ka falë
Duke shërue plagë
deri këtu kemi ardhë
 
Pa i harrue betejat
e shekujve të Gjergjit
Që emrin tim
ta thërras të lirë
Agim
 
Më duhet ta mbaj
besën e Konstadinit
Ta shoh
a është gjallë
a rron thembra e Akilit.
 
 
 
E DI
 
Nëse një ditë
Kam më pasur mallkim
E di nga më vie
 
Jo nga fluturat
Që fluturojmë së bashku
Krue me krue
E trëndafil në trëndafil
 
Mallkimi nuk më vie
As nga yjet e qiellit
As nga drita e diellit
As nga zemra e ndarë
Në copa copa
 
Ku pak këtu e më shumë
Ma ka marr bota
 
E di së kush më mallkojnë
 
Sot në lutjet e së dielës
Lutem
Fali o Zot ato duar të zeza
Që s’dinë kurrë bardhë
Veç Zi.
 
 
 
PËLLUMBAT
 
Mos u thëntë ma
ta shoh sërish diellin ëndërr
 
A nuk mjaftoj jeta ime
n’shekujt t’ferrit
 
Dëshmitar
kisha veç pëllumbat e lirë
Të vetmit që fluturonin
afër diellit dhe për diellin
 
Dëshmitarë tjetër
i kisha sytë e vërbuar
Të nënës sime pa liri
Që u shndërrue n’legjendë
Për lirinë e popullit tim
 
Dhe dëshmitarë famëkeq
I kam sytë e çmendur të Apokalipsit
që më vrisnin jetën çdo ditë
 
Veç pëllumbat i kam pasur jetë
Dashurinë e bëra flakë dielli për ta
Edhe nëse vdes n’beteja çlirimtare
 
E di së pëllumbat s’kanë vdekje
Atdheun ma mbajnë në zemër
Më flasin me ngrohtësi dielli
Atje ku veç engjëjt kan emrin Erna
 
Deri ku nuk shkel këmba e tradhtarit
Është toka dhe dashuria ime e pëllumbeshës.
 
Dhe dëshmitare tjetër kam gotën e dehjes
Për një natë të bukur sheshit të Tiranës
Unë rebeli i bërë det loti për dashurinë e vrarë të Annes.
 
Ps-Anna dhe Michel të vrarë diku në Mallësi
 
 
 
E KISHA NJË MIK
 
Njëherë e kisha një mik
Mik dhe shkuar miku
Por ai kishte veç veten
 
Së bashku
I mbijetuam betejat
Çlirimtare
 
Plagët e luftës
Ende nuk i shëruam
 
Më besoni
Sa herë e pyes veten
Eh ç’lloj njeriu jemi
 
Çdo çast të jetës
Më vie në mendje Fishta
e Konica
 
Sërish pyes
Cila është e vërteta
 
Pse nuk mund të bëhemi
Bashkë
As edhe dy veta.
 
 
 
KËTU DO TË QËNDROJ
 
Këtu qëndrova dhe do t’qëndroj
Edhe pas sëcilit shekull t’mjerë
Edhe kur ishim në Ferr t’ferrit
Eshe ma n’ferr së ferri i Dantes
Qëndrova më e rujtë tokën e gjyshit tim
Për pasaportën e Shqipnisë së bashkuar
Unë qëndrova këtu fal plisit të bardhë
Mbi kokën e Gjergjit dhe bac Ademit
E sot plisi qëndron në Kullat e lirisë
Në Prekaz e Gllogjan
Kudo nëpër viset e Ilirisë
Për plis e fis besën ia fala
Atdheut e dashurisë
Këtu do të qëndroj me frymë
A pa frymë t’jetës
Ta di bota të vertetën
Së para Krishti jemi këtu
Kur Adami dhe Eva shpirtnisht
Shqipërinë time me zemër e krijuan
Këtu do të qëndrojnë edhe breza tjerë të artë
Agimi,Liridoni,Dardanie me plisa të bardhë
Përandorët do t’i lenë në demonë të mjerë
Sëcili gur i shqipeve do të ngritët në hyjni
Ku tradhtarët s’kanë vend ma për varr
Atëherë Shqipëria do të rikthehet mbarë.
15 shtator 2020 AGIM DESKU
PLISI
Sot e çdo ditë po mbetët relikt muzeu
Dikur e vetmja shenjë që na bënte krenar
Veç me plis bota na nderoi për shqiptar
Djall u bëfsha nëse nuk i përkulëm plisit
E mos qofsha n’lëkurën e djall o pisit
Mbi kokë po së vuri kurorën e lashtësisë
Krenar që e ruajmë n’zemrat e Shqipërisë
 
 
 
NDALO DET ATO VALË
 
Ndalo det ato valë bajlozësh që t’shitojnë
Sërish pas pesë shekuj t’ferrit mallkojnë
Rrugën e Kombit tim do të rikthejnë
Në çmendurinë e Via Egnaties së djajve
 
Ec e mos u bën rebel Agim kur t’i shoh
Kah të kalojnë karvanët pranë syve t’mi
Ata që me shekuj ma bën dheun ferr t’zi
Më sërvon bota të dehem e të ngriti dolli
 
Veç ti o det si t’i ndalon piratët e xhelatët
Ata që më lanë pa gjysmën e vëllëzërve
Që m’i ndanë dritat e fëmijëve nga sytë e mi
Nënën ma lanë të pragu me duar në gji
 
Edhe sot si dje e besa edhe nësër jetojnë
Demonët asnjë zot nuk di si t’i ndalon
Kanë marrë ca fytyra nga njeriu ynë
Bota po ngrit dolli me bukurinë korbiane.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s