S’mjafton një jetë të duash një njeri / Fragment nga libri më i ri me tregime “LITARI I MALLIT” të autorit Kristaq TURTULLI

 
Fragment nga libri më i ri  me tregime”LITARI I MALLIT” të autorit Kristaq  TURTULLI
 
 
S’mjafton një jetë të duash një njeri
 
Davidi ndihej i trishtuar, i vetmuar, mbërthyer në kolltukun e lëkurtë, vështrim mbërthyer në fotografinë e madhe të Mimozës, përmbytur nga errësira dhe qetësia e thellë. Vetëm një vijë e hollë drite shquhej qartas dhe, lundronte në portretin e dëlirë të gruas. Sa shpejt buisën, fërgëllon, i gëzohet dritës së diellit, rrjedh furishëm përse aq shpejt shteron, thahet burimi i jetës!!? Të bëhet mos besosh dikur kjo jetë e shtrenjtë gurgullonte dhe rrëzëllente nga rrezet e diellit. Eh, sa e shkurtër dhe e trishtueshëm qenka jeta, një hapje dhe mbyllje sysh dhe asgjë më shumë. Ikën si erë, mbetet një asgjë e dhimbshme…
Loti i shkau nga cepi i flashkët i syrit, rrodhi ngadalë në faqen e rrudhur. S’ i bënin duart ta fshinte.
‘Mos vallë dhe loti është si jeta? Eh! S’ jam as i pari dhe as i fundit’.
Nuk donte të rënkonte, mbasi e dinte, askush s’vë re dhembjen, askush s’vë re lotët, të gjithë mundohen të gjejnë dobësitë…
Pranë dëgjoi zë të butë, të ëmbël, të ndrojtur. Si të vinte nga thellësia, trokiste pranë veshit. U drodh. Mos vallë buisi rrekëza si dikur! O Zot, por kjo ndodh në ëndërr! Mbështeti kryet mbas mbajtëses së kolltukut, pa mundur të kthejë kryet nga u ndje zëri. Lëvizi vetullat, qerpikët iu drodhën. Cepat e syve iu njomën.
Zëri u ndje më i plotë, i ëmbël si melodi. Luajti kryet tmerrësisht ngadalë, si i tërhequr dhe i mbërthyer me litarë. Përhumbshëm, shqoi një ballë të bukur, lyer me reflekse mëngjesore, pranverore. Dhoma iu duk krejtësisht e përmbytur, lyer në argjend.
‘Është Moza,’ foli zëri përbrenda.
‘E ndjej.’
‘Mos e lër të ikë.’
‘Si t’ia bëj?!
‘Ktheji përgjigje.’
‘Oh sa dua ti flas, por s’ mundem.’
Ndoshta e ëmbla dhe e brishta Mimoza u lodh së qëndruari aty, në fotografi. Mbase e shkundi pritja e gjatë. Vërtet kam bashkëbiseduar me të. Kam shquar buzëqeshjen e mrekullueshme. Ndaj Mimoza u lodh së qëndruari në mur. I theu të gjitha barrierat. Sa i tmerrshëm është gozhdimi, mosfolja, stërmundimi për të rrëzuar murin e së pamundurës. Mimoza është ndryshe, është shpirt njeriu, prandaj zemra e saj triumfoi, shpërtheu terrin e pamundësisë. Fundja çfarë është një fotografi, largesë e pa llogaritur. Duke ditur Mimoza këtë të vërtetë kreu lëvizjen madhore. Doli nga fundbota, nga përjetshmëria. U afrua pranë, ashtu pandier, siç di vetëm; E mira, e ëmbla, e mrekullueshmja Moza. Eh! Të jetë lodhur nga ringritja, rishfaqja. Sytë i janë mbështjellë nga ujëra të gjelbra, gjithë leshterikë. Prapëseprapë, e shquan më së miri buzëqeshjen, prarimin e saj dhe shkëlqimin verbues të diellit.’
Puliti qepallat ngadalë.
‘Të dy ndihemi të lodhur nga mos folja. Përse duhet vallë barriera e tillë? –Mërmëriti: ’Përse u krijuan dhe kush i krijoi?! Mimoza është grua e mençur, gjen mjete të thyejë, të shpartallojë furinë e hidhët dhe të shtrojë udhët me lehtësi. Vetëm një femër si ajo mund t’i bëjë çarje ballore territ të thellë dhe të ngadhënjehet.’
Një zjarrth i lehtë fillon t’i qarkohet. Do të flasë, të thotë:
‘Delikatja ime, sa të kam pritur..!’
Fjalë që kurrë s’i tha. S’mundi. Gjuha i qe lidhur…
Rrëshqiti krahun e djathtë mbi xhaketë, instinktivisht gishtat kërkuan xhepin e xhaketës. Prej aty nxori shaminë e bardhë qëndisur me fije argjendi nga duart e Mimoza, shkruar emri i saj. Fytyra iu mbush me bulëza djerse. Buzët iu thanë. Dora e djathtë u drejtua drejt syve të mbyllur, i kishin zënë sklepa dhe, i pengonin pamjen. Në çfarë gjumë kishte rënë vallë?!
Zëri i butë, i lehtë u dëgjua sërish. I dha hov shtatit, qafa i kërciti. U shkëput nga mbështetësja e kolltukut, pa larguar pëllëmbët nga mbajtëset. Mprehu dëgjimin. Dëshironte të ndjente dorën e butë të Mozës. Sytë i mbante të mbyllura, të shijonte deri në fund befasinë e papërsëritshme.
‘Prekmë Moza, dua të ndiej,’ i foli e gjithë qenia: – Jeta është prekje.
Ktheu fytyrën dhe u mbush me frymë. Donte të thithte gjithë ajrin e botës dhe, ta derdhte pastaj mbi Mimozën. Të ndjente dhe ajo afshin e tij. Ndërkohë mendoi se s’mjaftonte një jetë për të dashur një njeri. Eh, sa të marra janë krijesat. S’njohin dhe s’e vlerësojnë kohën që rrjedh nxitimthi, pa kuptuar, në gishta, si rërë. Vetëm kur sheh zbrazëtinë në gishtat e hapur, kujtohesh, sa shpërdorues, mosmirënjohës dhe sharlatanë janë njerëzit.
Përse s’vlerësohet në kohë dashuria e humbur? Të dashurosh, do të thotë të jetosh. S’ka rëndësi çfarë lloj dashurie është.
‘E mira ime,’ i foli e gjithë qenia: ’Të lutem, prekmë të ndjej kthimin e jetës.’
David la lëkurën t’i lëshohej nga shtrëngimi i syve. Ndoshta Mimoza e preku por s’e ndjeu. Fluide kishte qenë gjithnjë. Hapi gojën të derdhte ajrin. S’mundi. E mbyti kolla, për pak sa i mori frymën. Nuk mundi t’i thoshte:
‘Prekmë!’
Mimoza do fyhej. Shpatullat i përplaseshin pas kolltukut. Trupi iu njom, këmisha iu ngjit pas trupit. Djersët ia kripën sytë. Mimoza u lodh por s’ bëri asnjë veprim. Siç duket jetonin në kohë të ndryshme. Dikur e dinte mirë, mashkulli i vërtetë do dy gjëra: rrezikun dhe lojën. Për këtë arsye ai donte gruan, si lojën më të rrezikshme.
Një dorë bardhoshe, e ngrohtë, topolake, u ndeh mbi të. I fshiu djersët. U zgjua kur ajo realizoi ikjen e madhe.
‘Moza,’ – murmuriti. Vërtet je reale!
U qetësua. U realizua së fundmi ngadhënjimi. Mimoza e preku. S’ishte thjesht prekje, ishte rrëkezë burimi, shtim jete… Vështroi kthjellët atë që ishte pranë tij, teksa i fshinte kujdesshëm djersët. Krahu i bardhë i mbulonte fytyrën.
‘Më mirë kështu, – foli me vete: – ‘Më mirë.’
Dikur Mimoza krijonte shfaqje të befta. Ndërsa ai tregohej i rëndë, nursëz, me merakun se ajo e shpërdoronte, e nëpërkëmbte. Ndoshta e zhburrëronte. Mimoza s’mërzitej, luante ndehte si ylber krahun e bardhë. Thoshte:
‘Në dashuri, njerëzit janë shpirtra.
‘Jemi dy shpirtra, të dëlirë, ndehur në skaj?’
‘ Nuk e di.’
Krahu i bardhë lëvizi, ngadalë. Davidin e mundoi vonesa. Të lodhshme bëhen ankthet. Krahu topolak lëvizi poshtë, shqoi një vajzë të re që mbyti sallonin me freski. Ishte Irena. Davidi provoi zhgënjim të dhimbshëm, njëkohësisht dhe zgjim të beftë. Të dyja femrat të përbashkët kanë mirësinë.
Mimoza u shfaq dhe u zhduk. Ajo dinte ç ‘bënte. Të përtejmët përcjellin mesazhin nëpërmjet të dukshmes. Të vdekurit përkujdesen për të gjallët. Dhe unë, kur të vdes, do përkujdesem për ata që do lë pas. Kjo vajzë meritonte të hynte në shtëpi, të bëhej zonjë shtëpie, të përhapte mirësi. Më parë s’i kushtonte rëndësi, kur vinte me të ëmën për vizitë, veç i pëlqente të shihte kur i jepte gaz shtëpisë. Irena sa herë shihte hijen e tij, fshihej, strukej mbas së ëmës, si kotele e vogël. Ai bariste rëndë pa vështruar njeri, pa folur…
KRISTAQ@TURTULLI
Të interesuarit librin e gjejnë ne Tiranë tek Libraritë Adrion dhe Albania dhe ne te gjitha librarite e qytetit te Korces; me porosi mund ta cojme me poste ne cdo cep te Shqiperise dhe te botes;
 
 

Kristaq Turtulli

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s