Poezi nga Wislawa Szymborska / Solli në Shqip nga Italishtja Juljana Mehmeti

 
Poezi nga Wislawa Szymborska
 
 
Stacioni
 
Mbërritja ime në qytetin N
ndodhi në një kohë të përpiktë.
 
Ishe lajmëruar
me një letër të padërguar.
 
Mbërrite në kohë për të mos ardhur
në orën e parashikuar.
 
Treni ka mbërritur në platformën e tretë. Zbritën shumë njerëz.
 
Mungesa e prezencës time
avitej drejt daljes mes turmës.
 
Disa gra më kanë zëvëndësuar
me ngut
në atë nxitim.
 
Drejt njërës rendi për ta takuar
një dikush që nuk e njihja,
por që ajo njohu
menjëherë.
 
Shkëmbyen një puthje
jo tonën,
ndërkohë humbi një valixhe
jo e imja.
 
Stacioni i qytetit N.
e kaloi mirë provën
e ekzistencës objektive.
 
Tërësia mbetej në vëndin e vet.
Detajet zhvendoseshin
në shinat e përcaktuara.
 
Ndodhi madje takimi i caktuar.
Jashte mundësive
të pranisë sonë.
 
Në parajsën e humbur
të propabilitetit.
 
Diku tjetër.
Diku tjetër.
Si tingëllojnë këto fjalë të vogla.
 
Wislawa Szymborska, nga Pamje me kokërr rëre (Adelphi, 1995)
 
 
La stazione
 
Il mio arrivo nella città di N.
è avvenuto puntualmente.
 
Eri stato avvertito
con una lettera non spedita.
 
Hai fatto in tempo a non venire
all’ora prevista.
 
Il treno è arrivato sul terzo binario.
È scesa molta gente.
 
L’assenza della mia persona
si avviava verso l’uscita tra la folla.
 
Alcune donne mi hanno sostituito
frettolosamente
in quella fretta.
 
A una è corso incontro
qualcuno che non conoscevo,
ma lei lo ha riconosciuto
immediatamente.
 
Si sono scambiati
un bacio non nostro,
intanto si è perduta
una valigia non mia.
 
La stazione della città di N.
ha superato bene la prova
di esistenza oggettiva.
 
L’insieme restava al suo posto.
I particolari si muovevano
sui binari designati.
 
È avvenuto perfino
l’incontro fissato.
 
Fuori dalla portata
della nostra presenza.
 
Nel paradiso perduto
della probabilità.
 
Altrove.
Altrove.
Come risuonano queste piccole parole.
 
Wislawa Szymborska, da Vista con granello di sabbia (Adelphi, 1995)
 
 
 
Përshtypje teatrore
 
Për mua akti më i rëndësishëm i tragjedisë është i gjashti:
ngritja nga betejat e vendit të ngjarjes, rregullimi i parukeve, rrobave,
heqja e thikës nga gjoksi,
heqja e lakut nga qafa,
rreshtimi mes të gjallëve
me fytyrën nga publiku.
 
Përkuljet individuale dhe kolektive:
dora e bardhë mbi plagën në zemër,
nderimi i vetëvrasëses
përkulja e kokës së prerë.
 
Përkuljet në çifte:
zemërimi i zgjat krahun butësisë,
viktima shikon e lumtur sytë e xhelatit,
rrebeli ecën pa mëri përkrah tiranit.
 
Shkelja e përjetësisë me majën e këpucës së artë.
Përzënia e moralit me bordin e kapelës.
Tentimi i pandreqshëm për të filluar përsëri nesër.
 
Hyrja në rresht indian i të vdekurve për disa kohë,
domethënë në aktin trete, të katërtin dhe ndërmjet .
Mrekullia e kthimit të atyre që u zhdukën pa lënë gjurmë.
 
Mendimi që kanë pritur me aq durim në prapaskenë,
pa hequr kostumin,
pa hequr grimin,
më mallëngjen më shumë sesa tiradat e tragjedisë.
 
Por me të vërtetë sublime është renia e siparit dhe çfarë mund të shihet ende poshte nëpërmjet të çarës:
ja, këtu një dorë nxiton të marrë një lule,
atje një tjetër kap shpatën e braktisur.
 
Vetëm një e treta, e padukshme,
bën detyrën e saj
dhe ma shtrëngon fytin.
 
 
Impressioni teatrali
 
Per me l’atto più importante della tragedia è il sesto:
il risorgere dalle battaglie della scena,
l’aggiustare le parrucche, le vesti,
l’estrarre il coltello dal petto,
il togliere il cappio dal collo,
l’allinearsi tra i vivi
con la faccia al pubblico.
 
Inchini individuali e collettivi:
la mano bianca sulla ferita al cuore,
la riverenza della suicida,
il piegarsi della testa mozzata.
 
Inchini in coppia:
la rabbia porge il braccio alla mitezza,
la vittima guarda beata gli occhi del carnefice,
il ribelle cammina senza rancore a fianco del tiranno.
 
Il calpestare l’eternità con la punta della scarpina dorata.
Lo scacciare la morale con la falda del cappello.
L’incorreggibile intento di ricominciare domani da capo.
 
L’entrare in fila indiana di morti già da un pezzo,
e cioè negli atti terzo, quarto, e tra gli atti.
Il miracoloso ritorno di quelli spariti senza traccia.
 
Il pensiero che abbiano atteso pazienti dietro le quinte,
senza togliersi il costume,
senza levarsi il trucco,
mi commuove più delle tirate della tragedia.
 
Ma davvero sublime è il calare del sipario
e quello che si vede ancora nella bassa fessura:
ecco, qui una mano si affretta a prendere un fiore,
là un’altra afferra la spada abbandonata.
 
Solo una terza, invisibile,
fa il suo dovere
e mi stringe alla gola.
 
 

Solli në Shqip nga Italishtja Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s