The calving (De afkalving) / Poem by Hannie Rouweler

 
Poem by Hannie Rouweler
 
 
De afkalving
 
Traag, het begrip loopt parallel
met de waterstroom
het riet staat ook tegen de waterkant
als beschermingsfactor tegen wind
koude windvlagen uit het noorden
de loop van de rivier is nog onzichtbaar
voor het blote oog.
Geleidelijk komen de aftakkingen
en het water wordt breder en zonlicht
glinstert kleurrijk op het watervlak
als schemering inzet naar de avond.
Het oevergewas verwildert en aan het eind
van een lange bocht
komen drassige gronden in zicht.
Tot je niet meer verder kunt.
Neem dan het looppad dat zich een baan
vormt en wacht op de enige mogelijke weg
na de afkalving, de kaalheid die overblijft.
 
Zhang Shaomin in his poetry claimed:—
When water eats coldness,
Its bone show.
(wanneer water koude eet, zijn botten zichtbaar)
 
 
The calving
 
Slowly, the concept runs parallel
with the water flow
the reeds also stand against the waterfront
as a protection factor against wind
cold gusts of wind from the north
the course of the river is still invisible
to the naked eye.
Gradually the branches come
and the water widens and sunlight
shimmers colorfully on the water surface
as dusk sets in for the evening.
The riparian crop becomes natural and
at the end of a long turn
marshy grounds come into view.
Until you can’t go any further.
Then take the walkway that forms a path
and wait for the only possible way
after calving, the baldness that remains.
 
Zhang Shaomin in his poetry claimed:—
When water eats coldness,
Its bone show.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s