Poezi nga Adem ABDULLAHU

Adem abdullahu

Poezi nga Adem ABDULLAHU

 

 

TI DHE ERA

 

Shpeshndjejvjeshtë
të mbushur acar e trishtim,
kullosë të verdhme kreshte
qëirrëzonpushinshtatittim.

S’kam ndjerë moti erë vere
gjallëri e gjelbërim,
dallëndyshe e të qeta liqene
Timojlulenëzhblim.

Harruar kam dhe pranverën
kur gjithçka çelë e merr rritë,
Ty mojtëduadheerën
… qëlulishtes me ngadalëmëikë…!

 

 

 

NUK KE FAJ

 

Nukkefajqë je e krijuar
Vetëmpërdashuri.
As ndjenjattua…

Dhimbjazgjatën mike
Përgjithçka je e zonja
Porkendërgjegjetëngurrtë.

Mes nesh kagjithçka!
Madjedhekryevepraka.
Po miqësi?…

Ah, kysentimentiipandreqshëm.
S’të them gjëtjetërpostëvërtetës.

Unëilodhur, Ty kurreshtare.
Ndajgjithnjë jam idashuruar
Nëtëmetattuatëmrekullueshme.

E di psemëmungonlumturia?!
Se tëduavërtetë.
Gjithçkaqëmëdheikërkonnga ca!

 

 

 

PIMË DASHURINË

 

Çdoditë e mëshumë
pijmëgotën e dashurisë.
Ikin mike ditëtsilumë
e ne rrimëpranëlumturisë.

Pi ti, kehisemëshumë,
sas’ështështerrur e kulluar.
Muas’mënginëidashurisëlumë,
lerë me njëgotë e mallkuar.

Gjithçkanëjetëikë e lëvizë,
…ailëngiderdhurrrëke
shndërrohetnëzemër me shtizë
bëhetjetë, këngë, hare…

 

 

 

URA

 

Ura e Zanave i thanë,
e dashurisë, shumë herë,
e anktheve të çiltra,
e valëve të shqetësimit,
e trokitjes së zemrës,
e shkëmbim shikimit,
herë – herë u pagëzua:
“Ura e trishtimit”.

Dikur e pagëzuan:
“Sheshi i pëllumbave”;
më vonë u shndërrua në arenë
robotësh e pëllumbash.
Por ajo mbeti ngaherë
ujdhesë e dy brigjeve,
e dy zemrave të një dashurie,
e dy anktheve të një shqetësimi.

 

 

 

VAZHDOJ TA DUA JETËN

 

Që kur lojëra fëmijërie kisha
punën në fushë e në pyllin e largët,
ndjehesha i lumtur
ngase asgjë nuk prisja nga askush!

Kjo kënaqësi e ky ritual vazhdon,
për çudi pa u tradhëtuar kurrë as tani.
Vetvetiu, ndryshojnë vetëm personazhet,
kurse lumturia ime vazhdon,
ngase asgjë nga askush nuk pres…!

Meqë jeta është një udhëtim,
çdo pritje llogaritet një humbje kohe,
neveri dhe rasti i humbur…
Unë kam privilegjin e mospritjes.

Kështu vazhdoj ta dua jetën,
buzëqeshjen, dashurinë…
E ndjej atë. Jetoj në paqe.

 

 

 

HESHTJA IME

 

Heshtjaimefletzëshëm
edheatëherëkurpandeh
seinjoronapopërçmon…

Heshtjaimenukkakuptimin
etëgjithaheshtjeve,
injorimeve a përbuzjeve,
ajokanëvete:
dhembjen,
mëshirën,
dashurinë,
vuajtjen…

Po,
heshtjaimefletzëshëmnëheshtje,
ajoshikon, dëgjon, vuan,
dashuron pa masë
dhevazhdontëhesht
nëpamundësi … tëbritmës!

Kështu,
kuptoheshtjen time,
si urtësi, maturi dhe kufizim,
assesi ndryshe
dhe kurrë përbuzëse.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s