Poezi nga Valbona Hani
U DASHUROVA ME VARGUN
Duke të pritur,një pritje e përmalluar,
u dashurova më shumë me vargun,
Ndrydhur ndjenjat përqafimet -rebesh,
Thava shpirtin e lagur,nga loti i mallit..
Udhë ndjenjash e shkruar në vargje,
shuaj flakët e tabus,që ndezëm në skaje,
Një ç’ast e shytur në mendime kuturru,
selektoj imazhe puthjesh,mbi buzët e tua.
Pleksur mbas heshtjes që flet e të godet,
në zemër s’trukur,aty ke ndërtuar fole,
Celur si lulet e Majit,dashuria digjet flak,
me gjoks të ndezur lundroj nëpër dallgë.
***
Në emër të jetës,të thirra:jeto me mua!
Dashuria s’ka shërim,ç’do ilaç kam provuar,
Eshtë si nikotin,ka krijuar varësi në mua,
Shpirti me digjet flak,s’ka oqean ta shuaj…!
***
Vallëzoj mes ëndrrash,
dhe kur dita është e tëra gri,
Mërzisë,s’ja jap shancin ta bëj shoqe,
jam e dashuruar me Diellin që mote…!
SHIJEN E JETËS MË LE NË BUZË
E veshur me ngjyrën e dashurisë,
Prisja çastin të shfaqeshin ata sy,
Gjaku blu i shëndërruar i tëri kuq,
si vullkan i pashuar,trupi digjej prush…
Këmbët filluan të më dridheshin,
vëndi po lëkundej sikur ishte tërmet,
Zemra që rrihte kaq fort në kraharor,
si dallgët e detit,që përplasën në breg,
Një tufë me karajfila mbaje në dorë,
magjia e shpirtit u shëndërrua në flak,
Vrapoja si e “c’mendur”t’u hudha në qafë,
me puthje më mbulove,sa buza pikoi gjak.
Papritur hapa sytë,kisha qënë në gjumë!
ti më vjen në ëndrra,më takon ç’do natë,
kur z’bardh dita ti zhdukesh pa lënë gjurmë..?!
Shijen e jetës më lë në buzë, oo engjelli im…!




























Leave a Reply