Poezi nga Josif Gegprifti

Josif Gegprifti

Poezi nga Josif Gegprifti

 

Sa mall…!

Për prindërit e mi
Që s’jetojnë më,
Fillova të shkruaj një varg.
E ngjyeva penën në të madhin mall
Por ah,
Dora më dridhej
Dhe shpirti filloi të qaj,
Nga sytë ca pika lotësh
Të nxehta mbi letër më rranë.

Me dhimbje e mall ,
Për prindërit e mi zemërartë
Shkruajta ca fjalë në këtë kartë
Dhe ndjeva,
Se zërat e tyre ,
Më erdhën me aq shumë
Dashuri e mall nga larg.
Erdhën dhe vetë ata,
Mbi më flokë përkëdhelte dora e nënës
Mbi shpatull ish dora e babait.
U pamë ndër sy
Por nuk thamë asnjë fjalë…

Sa mall…!

 

Ne shëtisnim…

Atë mbrëmje,
E plotë po shfaqej hëna,
Kjo zonjë lozonjare
E magjive të dashurisë
E mbuluar nga një dritë përrallore.

Në dritën e saj
Shëtisnim ne e shiheshim në sy,
Por nuk flisnim.

Mendonim,
E ndoshta kujtonim shëtitjet
E një kohe tjetër.

Atë mbrëmje,
Edhe shumë të tjerë që shëtisnin si ne,
E hidhnin vështrimin tek hëna
Dhe pastaj na përshëndesnin.

Hëna na buzëqeshte.

 

Diçka e panjohur

Nuk di,
Atë natë të bukur pranvere,
Kush e tërhoqi shpirtin tim
Drejt atij kopshti të lulëzuar?

Ishte aroma e një luleje,
Ishte drita e një ylli,
Apo diçka e panjohur që
Kishte hyrë brenda shpirtit
E unë nuk e njihja?!

Atë natë
Unë kisha prekur dashurinë.

 

Pas çdo agimi

Ka shumë kohë
Që agimet nuk të sjellin ty
Në vështrimin tim.
Ato treten të heshtura
Në sytë e mi.

Megjithatë,
Ti dhe kështu
Mbetesh e vërteta e një ndjenje
Që venitesh pas çdo agimi.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s