Lulet e pambukut / Tregim nga Teuta Keli

img_6563

Tregim nga Teuta Keli

 

Lulet e pambukut

– Përsëri po del herët? – e pyeti ajo dhe u ngrit prej vendit ku po e priste.

– Patjetër që po, i tha ai, nuk dëgjove mbremë gjithë natën, se çfarë kohe ka bërë? Gjithë ajo stuhi e tmerrshme duhet të ketë shkaktuar ndonjë dëm të madh tek parcela ime.

-Kështu thua gjithmonë, i tha e bija, gjithmonë ka një arsye që duhet të largohesh herët prej shtëpisë, gjithmonë është diçka që të shqetëson në lidhje me parcelën tënde. Po unë kur mundem të flas? i tha ajo dhe këtë herë i doli para fytyrës, po me sytë e ulur, si e zënë në faj.

-Çfarë ka ndodhur, i tha ai i trembur, ç’është kjo ngutje e madhe për të folur, pikërisht tani, kaq herët? Çfarë mund te jetë kaq alarmante? i tha ai dhe i ngriti kokën të bijës, me qellim që ta bënte që ajo ta shihte drejt e në sy.

-Mos, u shqeteso, i tha ajo, nuk ka asgjë shqetësuese, nuk ka ndodhur ndonjë gjë, që nuk ka ndodhur tek të tjerët. Po unë doja pak kohë nga ti, për të folur për diçka, të cilën nuk mundem ta them kështu si jemi, në këmbë dhe përpara derës, drejt së cilës ti si gjithmonë nuk ngurron të dalësh me urgjencë.

Këtë herë ai u ndje në faj, iu kujtuan të gjitha mëngjeset, kur e kishte hapur derën për të dalë jashtë, por mbrëmjet, kur e shtynte derën për tu futur brenda nuk iu kujtuan. Tani ishte e vetmja herë, që edhe pse e kishte kapur dorezën e derës për të dalë jashtë nuk do e tërhiqte atë, ajo dorezë duhet të priste edhe pak, derisa ai dhe e bija te diskutonin për diçka.

-Po çfarë mund të ketë vallë? pyeti ai veten, sepse ngurroi të pyeste atë vetë. Ajo ishte një vajzë e mbarë, nuk i kishte sjellë kurrë probleme dhe gjithmonë i ishte dukur me e pjekur, se mosha që kishte dhe dinte të vlerësonte hapësirat që ata i kishin krijuar njëri-tjetrit.

Mbremjeve, teksa rrinin dhe shijonin darkën në tavolinë, askush nuk fliste, thjesht shikonin njëri-tjetrin në sy dhe kuptoheshin. Kishin vendosur një lloj kodi të brendshëm, që dukej sikur, nëse do hynte në funksion fjala do e shkatërronte atë. Por sot ajo donte të fliste, e pse duhet të fliste?! Nuk mundeshin vetëm sa të shiheshin në sy dhe ai në heshtje t’i thoshte?

“ E di ashtu është, po nuk kemi çfarë të bëjmë, ne jemi dhe kemi këtë fat që na ka rënë, të mundohemi që të gjejmë mënyrën për ta jetuar atë.” Ajo më pas, pa fjalë do t’i thoshte: “ Mos u shqetëso për mua, sepse jam jot bijë dhe di si të jetoj si ti.”

Ajo kështu duhej t’i thoshte, por pa fjalë, pse pikërisht sot, pas një nate të tillë gjithë shtrëngata, ajo duhej të shprehej me fjalë?! Ndërsa mendoi këto, ai u shqetësuar, mos ndoshta ajo ka dalë nga kodi i brendshëm i familjes, mos nuk mundej që të kuptohet më pa fjalë, si gjithmonë…?!

Mendimi i fundit, “si gjithmonë”, e zgjoi nga përgjumja mendimtare, sepse e dinte se fjala gjithmonë nuk ekzistonte, e dinte, se në një prej diteve do të ndodhte, që kodi i tyre do te thyhej dhe me sa dukej kjo ishte dita.

-Po, po të degjoj, i tha ai të bijës dhe iu drejtua karriges, që ndodhej në dhomën ngjitur.

E bija e ndoqi nga pas dhe zuri një vend përballë me të, me qellim që ta shikonte në sy kur t’i fliste, se në pushimet e fjalëve dhe fjalive, ajo shumë gjëra duhej t’ia thoshte pa fjalë, ashtu sikurse kishte ndodhur gjithmonë.

-Kam njohur dikë, i tha ajo të atit, dhe pa i lënë aspak kohë reagimi atij, vazhdoi më tej. Është dikush që ty duhet të pëlqejë shumë, mendoj se edhe ti sapo ta njohësh do mendosh si unë, që është njeriu më i përshtatshëm për mua dhe, ashtu si ti e di, që një lidhje të funksionojë unë duhet që të …

Ai këtu nuk mundte dot më që ta dëgjonte. Hodhi sytë përreth nëpër dhomë dhe kudo pa copa të vogla pambuku, të cilat rrinin kudo, të ngjitura pa rregull. Edhe pse e bija mundohej që të pastronte, këto copa pambuku ishin të pa bindura ndaj rregullit. Netëve të vona, kur ai kthehej prej parcelës së pambukut, atij i qendronin ngjitur nëpër rroba shumë të tilla, dhe sado që të mundohej që t’i hiqte, ndonjëra prej tyre edhe mund t’i shpëtonte dhe si rrjedhojë shtëpia e tyre kishte gjithandej copëza pambuku, që ndonjëherë ata enkas nuk donin t’i pastronin. U pëlqente bardhësia e tyre, edhe kjo bardhësi ishte pjesë e kodit të tyre të brendshëm.

Iu kujtua dita kur vendosi që tokën, të cilën e  kishte trashëguar prej të atit ta shndërronte në një parcelë pambuku. Shumë kishin qeshur dhe ishin treguar dyshues dhe i kishin folur me tone këshilluese, i kishin thënë një mijë arsye, se përse nuk ishte e leverdisshme, qe ai të mbillte pambuk.

Si nje ish ushtarak i vjetër që ishte, ai kishte ditur që të tregohej i prerë me këshillat e të tjerëve. “Do e mbjellë se dua, u kishte thënë ai të tjerëve. Le të mos rritet, unë do ta rimbjellë përsëri dhe përsëri, derisa një ditë të shoh lulet e pambukut, duhet t’i shoh ato lule.”

Kishte studiuar shumë për këtë bimë, ndonjëherë edhe fshehurazi prej së bijës, se e dinte se, nëse ajo do e merrte vesh më përpara se ai ta realizonte, çfarë ai mendonte, ajo do shqetësohej, se do i dukej si një fiksim idiot e gjithë kjo.

Pasi e shoqja e tij nuk ishte më, atij papritmas i kishte lindur një mendim i tillë, sa atij iu duk zgjidhje e përkryer, që pikërisht në atë moment ai të merrej me rritjen dhe kultivimin e pambukut. Ai rriste dhe shtonte viti-vitit prodhimin e pambukut  dhe mbledhjen e pambukut e bënte i vetëm, me dorë, nuk donte që makineria mbledhëse të ushtronte aq shumë dhune mbi atë që ai rriste me aq dashuri. Ndërsa mendonte dhe kënaqej me arritjet në parcelën e tij, ndjeu dorën e së bijes, që e shkundi prej mendimeve…

-Babi, a më degjove? M’u duk mua, apo ti u trembe prej gjithë asaj çfarë të thashë?

-Jo, nuk u tremba, i tha i ati, e prisja që një ditë do të ndodhte, por më vjen keq që ndodhi pikërisht tani. Nuk munde të prisje edhe pak, sa të filloja vjeljen e pambukut, atëhere do të isha më i zënë, sepse tani jam në një fazë që nuk kam se çfarë të bëj.  Tani po pres që bohçet e pambukut të jenë gati për t’i marr pambukun, gjithësesi s’ka gjë, tha ai dhe me këtë fjalë ngushëlloi veten dhe jo të bijën.

-Unë, po doja që të thosha, vazhdoi e bija, që mua do më duhet që të largohem prej këtej dhe pas këtyre fjalëve ajo uli kokën, sepse nuk donte, që as me fjalë dhe as me kodin e tyre, të mund të thuhej diçka tjetër, sepse çdo gjë që do thuhej do ishte e dhimbshme.

-Patjetër që po, i tha i ati dhe këtë herë trashi zërin, sikur donte t’i thoshte, se aty në atë dhomë kishte njerëz të rritur, të cilët pavarësisht se çfarë ndodhte, duhet ta merrnin ashtu si tu vinte. Por për diçka duhet të biem dakort të dy, i tha ai, kjo do të jetë marrëveshje, duhet të përcaktojmë që në fillim, mënyrën se si ti do të ikësh prej këtej. Unë nuk mundem të organizoj një ceremoni ndarje per ty, këtë mos ma kërko, gjithmonë kështu më janë dukur dasmat. Vijnë dhe marrin nusen me ceremoni prej shtëpisë së vet, e çojnë me ceremoni në një tjetër shtepi, nje ndryshim i madh me ceremoni, nje ndarje ceremoniale, dasma idiote… vazhdoi ai më tej dhe pas kësaj fjale midis te dyve ra një heshtje e thellë dhe askush nuk po guxonte të thoshte diçka…

-Edhe nënës tënde nuk i kanë pëlqyer dasmat, i tha ai më tej dhe pikërisht prej saj e kam mësuar këtë.

Ai hodhi sytë tek ora e murit, pa orën, por pas një sekondi nuk e mbajti mend, se ç’orë shënonte ajo, ngjitur me orën qendronte varur një kurorë, thurrur me lulet e pambukut. Në çdo sezon kur çelnin lulet e pambukut, ajo kurorë ndryshohej dhe bëhej me lule të freskëta dhe kurora ashtu qendronte në mur, derisa lulet thaheshin dhe prisnin sezonin e ri. E bija nuk kishte guxuar që ta pyeste, se përse ai  thurrte nga një kurorë të re në çdo sezon te ri pambuku. Asaj i pëlqenin lulet e pambukut dhe shumë herë kishte dashur, që ta mbante në kokë këtë kurorë, por i ati nuk e kishte lejuar:  “Kur të vijë momenti” i përgjigjej gjithmonë ai. Asaj i dukej magjike, se si ndërronin ngjyrë lulet e pambukut: nga të bardha, në të verdhë, në rozë dhe me pas në ngjyrë të kuqe. “Vetëm me një bimë të vetme mund te bësh një kurorë te tërë shumëngjyrëshe”, mendonte ajo dhe ngazëllehej, por pa e prekur kurorën me dorë.

-Besoj, se u morëm vesh, i tha i ati. Ti do gjesh një mënyrë për të ikur, do ndahemi pa ceremoni. Atë ditë që ti do ikësh, unë nuk duhet të jem në shtëpi dhe kur të ikësh merr me vete edhe kurorën me lulet e pambukut, sepse për ty e kam bërë, tha ai dhe në moment uli kokën, por shumë shpejt iu kujtua ushtaraku, qe shpesh rrinte dhe flinte brenda tij.

-Patjeter, i tha e bija, edhe mua nuk me pëlqejnë ceremonitë dhe këtë kurorën këtu varur, unë e adhuroj.

-Tani, me duhet që të iki, i tha i ati, ndoshta nuk vonohem sot.

Ai u drejtua derës dhe preku dorezën që po e priste. Para se te ikte e ktheu edhe njëherë kokën me frikë, se mos ndoshta e bija, sapo ai të largohej zgjaste dorën për tek kurora, por jo, ajo po qendronte aty ku ishte me parë, e zhytur në mendime, për të cilat ai nuk kishte forcën e duhur që të dinte se çfarë ishin.

-Sa mire! mendoi, sot ajo nuk iu afrua kurorës me lule dhe unë u tregova shumë i zgjuar që rashë në ujdi edhe për parcelën tjetër,atë që është ngjitur me parcelën ekzistuese, duhet që të shtoj të mbjellat me pambuk…

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s