E GJATË QENKA RRUGA PA KTHIM / Poezi nga Mustafa Ismaili

Poezi nga Mustafa Ismaili

E GJATË QENKA RRUGA PA KTHIM

Sa e gjatë qënka kjo rrugë pa porta!
Motrave ua mora përqafimet e ngrohta.
Vëllezërit e vegjël i përqafova me mallëngjim.
Sepse më prisnin të tjera dyer dhe udhë pa kthim.

E nëna qante pa ndalur me drithërimat!
Lotët mbi krahror m’i shpërndau krejt.
Babain s’e arrita në supe nga ngashërimat
Në gjoks e përqafova me lotë e psheretima!

Putha derën fshehurazi me buzë të tharë
Qeni i shpise nadje gjer te treni më përcolli si mik,
Me një lehje si të ish një dhimbje e gjatë.
Po nisja një rrugë që kur do mbaronte s;dihej!

Oh, ajo ditë më vjen përherë në kujtime!
Agimi më gjeti në rrugën pa kthim.
Kur nata dhe dita bashkoheshin si perrenj..
Lotin e nxehtë dhe djersen nga gjoksi si krua ma nxjerr….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s