Poesie di Irina Hysi / Traduzione italiana a cura di Juljana Mehmeti

Poesie di Irina Hysi
 
 
Il tutto
 
Ogni tanto ti scrivo enigmatico
sognatrice addormentata tra i propri aromi,
nascosta nel silenzio, risvegliata in una vena sottocutanea.
Quale sostanza scomposta nasce nell’utero umano
e che succede dopo il miracolo?
Che fine hanno fatto i corpi del passato?
Taciturno getto il seme nel silenzio
ah, lo chiamano intelligenza .
Non ho mai capito chi fosse il più intelligente della terra.
Il prodotto del punto!…
Sta vicino a me, ma io mi allontano.
Ovviamente a quel punto, non eri puro,
di proposito…
Privo di senso abbandono me stesso, ospite del cappotto griggio.
Adesso sono tutta la, l’interesse vicino e lontano, lui accanto.
Mi chiedo se sei mio, essere umano…
Non sono forse, colui che è sempre stato?
Per questo a un corpo immortale donai la mia anima!
E tu infuriato la rapisti, trascurandola.
Non pensare che non riesco a vedere e capire l’assurdo.
Cos’eri e adesso cosa sei, creatura abbandonata d’Adamo?
Osservo la tua maestosità, bella,colorata, allineata a un cervello da gigante
e le forme delle cose ai piedi della montagna,che erge cosi reale.
 
Hai addolcito i miei sensi, in realtà!
Bagnato di lacrime al suono della sua voce, esplose,
mentre la fanciulla, si ferma appoggiandosi leggera su un albero, come una volta…
 
Una luce accecante dipinta alla perfezione in un quadro,
invisibile al proprietario
che chiuse le serrande,
si ferma pregando al direttore,del carcere dell’anima…
e una pioggia sottomessa inizia a cadere a goccie di diamanti.
 
Ah, meraviglia che oggi scendi come da un cammino,
soffiasti fuoco nella notte, nevicando all’alba bianca e candida,
felice, ah tu, la mia bontà, amore limpido!
Il mio cavaliere nascosto sale ora a piccoli passi la montagna
e nei cieli sopra ogni cosa, tu illuminasti l’anima.
 
 
 
GJITHËÇKAJA
 
Ndonjëherë ju shkruaj enigmatisht
E ëndërruara në gjumë e aromës tënde.
Fshehet në heshtje, në venat e lëkurës ripërtëri.
Si, çfarë substance shpërbërëse lind njeriu prej mitre, çfarë ndodh prapa Perëndisë?
Ku vallë shkuan trupat njerëzorë të të kaluarës?
Pafolur hedh farat në heshtje, ah e quajnë zgjuarsi.
Kurrë s’mora vesh kush qe më i zgjuari i kësaj bote?
I ndërtuari i pikës!…
Që afër meje rri dhe prapë ju largova…
Kuptohet në këtë pikë s’ishe i pastër, qëllimisht…
I privuar prej thelbi dola vetes, banues palltos gri.
Tani e gjitha jam atje larg interesi dhe afër, ai rri…
A je i imi o Njëri?
As nuk jam ai që kam qenë më parë?
Ja pse një trupi të pavdekshëm fala shpirtin!
Kurse ti ma rrëmbeve, le pas dore në tërbim…
Mos kujto se nuk mund ta shoh e kuptoj absurdin.
Dhe ç’ishe e ç’je tani, ti krijimi braktisur i Adamit?
Ta shoh mashështinë zbukuruar ngjyrosur, vijëzuar, trugjigand!
Dhe formën e gjërave më poshtë mali ku rri, real’!
Çështë e vërteta mi zbute shqisat e mi!
Lagështuar prej loti kur zënë ta dëgjoi, shpërtheu.
Kurse vajza si ajri ndaloi pranë një shtylle si qëmoti…
Një dritë e fuqishme aty përsosmërinë si në picture.
E padukshme nga i Zoti, thjesht pa grilat e ulur
Ndaloi duke parë e lutur drejtorin, burgut të trupit
Nënshtruar dimesioni shiu papritur RAʺ si thesar.
 
Ah mrekulli që sonte zbrite si prej oxhaku, frymove zjarr natën, agimit borëzove, e bardhë, e pastër,
e gëzuar, ah ti e mira ime, dashuri kulluar.
Kalorësi im i brendshëm ngjit hapa të vegjël mali.
E mbi qiejt përveç gjithçkaje ndriçove shpirtin!
 
 
 
 
NEL NUOVO AMORE
 
Nel nuovo amore!
Il cuore attira luce e come un giglio attraversa lo sguardo,
né rughe – né l’età in evidenza…
Tutto si trascura in un amore candido!
 
Il sole è lì, spunta all’alba rosso- giallastro,
Al tramonto arrossisce, canta …
Non dorme il nuovo amore in questa magia notturna…
Setosa distesa!
Il pesco ramificato nel suo terriccio sfoggia la sua ampiezza …
Ha sete!
E come l’amore, con dolcezza si trasforma in un raggio,
caldo, appoggia parole di miele sulle labbra …
 
Con l’anima rapita sospira, illumina ricordi lampo,
in questa notte, qui, notte benedetta,
fulmini e scioglimento …
Brilla, come la verità,
che l’occhio vede nello spazio, a distanza…
 
Nuovo amore stasera,
io sono la sillaba…
 
 
 
NË DASHURINË E RE
 
Në dashurinë e re!
Zemra nxjerr dritë, si zambaku shpon tejpërtej,
në shikim, as rrudhë – as moshë nuk vihet re…
Të gjitha i le pas, për dashurinë e zbardhëlluar.
Dielli është aty, hapet në agim, verdhëkuq,
në perëndim s’kuqet, këndon…
As fle dashuri e re, në magjinë e natës…
Akllazshtruar!
Pjeshka degëzduar tokës së vet kullot plotësinë…
Ka etje!
Si dashuria me ëmbëlsi kthehet nga rrezet,
ngrohtë, pikon fjalën e mjaltë në buzë…
Shpirtrrëmbyer psherëtin, kujtesë kthjelluar!
Si kjo natë, sonte, e bekuar…shkrepëtin e shkrin…
Ndrin, si e vërteta…
Gjithësia, që syri sheh para nesh,
shtet më shtet, në distancë…
 
Dashuri e re, sonte, në rrokje, m’përqas!…
 
 
 
Malreali
 
Prima della fine della guerra, la parola, cavalcò sulle ali di un ape,
in volo!
Volendo lasciare di qua il miele – di là il pungiglione,
capì,
cos’è giusto, cos’è bello, cos’è buono?!
Per amore della ragione… provò a godere, perse, rinunciò
al potere del pensiero.
Rinunciò alla legge, allo sforzo evidente,
la fame, il linguaggio dell’anima…vi dico, divenne obesa…
Diventò un maialino con strati di grasso bianco, schiarì la trasparenza, su imposizioni di chiarezza.
L’avevano prima misurata i maestri, scompose la testa,
per la coppa celeste.
Stese il corpo a terra…dodici corsi d’acqua,
polverizzati…
Soffiò il dubbio nelle narici…
 
Diede forma all’idea e si dissolse tra i colori dell’arcobaleno…Malreali!!!
 
 
 
MALREALI
 
Pa fundin e luftës, fjala, kalëroi në krahët e bletës,
fluturimth’!
Dashur për të lënë diku mjaltin – diku thumbin, kuptoi,
ç’ish e drejtë, ç’ish e bukur, ç’ish e mirë?!…
Për hir të arsyes…provoi të shijojë, humbi, hoqi dorë,
Nga pushteti i mendimit.
Hoqi dorë nga ligji, nga mundimi i dukshëm,
nga uria, gjuha e shpirtit, u trash ju them…
U bë gic me pala dhjami të bardhë, kthjelloi,
transparenten, në impozime qartësish.
E kishin metrizuar më parë mjeshtrat, zbërtheu kokën,
për kupën qiellore.
Trupin shtriu tokës…dymbëdhjetë rrjedha uji,
pluhërzuar…
Dyshimin fryu në vrimat e hundës…
 
Trupëzoi idenë, avulloi ngjyrave të ylberit…Malreali!!!
 
 
 
Traduzione italiana a cura di Juljana Mehmeti
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s