Daniela Andonovska – Trajkovska (Maqedoni) / Përktheu në shqip Adem Abdullahu

Daniela Andonovska – Trajkovska (Maqedoni)

Daniela Andonovska-Trajkovska (3 shkurt 1979, Manastir, Republika e Maqedonisë  së Veriut) është doktor shkencash në pedagogji në drejtimin e metodikës, punon  profesoreshë universitare në Fakultetin e pedagogjisë – Manastir në grup lëndësh në fushën e Metodikës. Ajo është anëtare aktive e Qendrës për letërsi, art, kulturë, oratori dhe gjuhë në Fakultetin pedagogjik – Manastir. Është anëtare e Shoqatës së Shkrimtarëve të Maqedonisë (SHSHМ), anëtare e Rrethin letrar të Manastirit, anëtare në Shoqërinë shkencore të Maqedonisë në Manastir dhe kryetare e këshillit redaktues. Kryeredaktore e revistës “Rast”, redaktore në revistën “Sovremeni dijallozi”, “Knizhevni elementi” dhe disa monografive.

Është autore e librit universitar “Kritiçka pismenost” dhe rreth 100 punimeve shkencore profesionale të botuara në përmbledhje referente shkencore ne vend dhe jashtë vendit. Shkruan poezi, tregime të shkurtëra dhe vështrime letrare.

Ka botuar këto përmbledhje: “Poema za marginite”(Poema për margjinat) – 2015, “Cërna toçka” (Pika e zezë) – 2017, “Stapallki” (Gjurmët) – 2017, “Tri” (Tre) -2019, “Kuqa na kontrasti” (Shtëpia e kontrasteve) – 2019, “Elektronska kërv” (Gjak elektronik) – 2019 dhe një përmbledhje tregimesh të shkurtëra „Kafe, çaj i cërveno nebo“ (Kafe, çaj dhe qiell i kuq) – 2019. Është fituese e shpërblimit ndërkombëtar “Noside” në Itali (2019), ka fituar çmimin e SHSHM “Praznik na lipite” (2018), shpërblimin “Kërste Çaçanski“ për prozë më të mirë të pabotuar (2019) dhe shpërblimin “Karamanov” (2019).

 

FJALË TË THËRMUARA
 
I shkunda thërrmijat nga çarçafi,
nuk e hetova se i kisha shkundur
edhe fjalët…
 
Dhe kur më vonë mendimi më ngatërrohej në fyt
në dhimbje lehone e qiell të mbyllur,
pashë zogjtë me gushën plot
me sqepat varur në ëndërr
që koteshin në një linjë ku qielli e toka
takohen në numër pikash pafund.
 
 
 
SHTËPIA E KONTRASTEVE
 
Kur hap derën e përparme të hyj në shtëpi
në të prapmen hija ime del,
e, askush nuk sheh vërshimën
në dhomën time të punës,
nga orkidetë e lulëzura në dritare
në dhomën ditore,
askush nuk e ndjen aromën e bredhit
që hyn nga dritarja e pasme.
 
Dhe askush, ama bash askush
nuk e sheh rrëshirën e padukshme të së kaluarës
në tavolinën e vogël në të cilën pres miq
me kafe greke, llokum turk dhe çokollatë gjermane.
 
Dhe kur flas zëshëm në pagjumësinë time askush,
ama bash askush nuk mund të dëgjojë
dita si thehet në mua
dhe si në fotografi rentgeni
shpejt ngjitet që askush më pas
mos drejtojë gishtin
në trupin tim të zhveshur.
 
 
 
DY ÇELËSA
 
Jetoj me një mace
e cila shumohet në ëndërr
dhe merr të gjitha format e kohës
në gërmadhat mes Partenonit dhe Heraklesë
dhe templarët e Mikelanxhelos
dhe Depresionin e madh dhe kryengritësit
e memorjes sonë kolektive…
 
dhe kur shikoj jetën tonë
në sytë e gjelbër të errësirës
e cila shtrihet qetësisht në pragun e shtëpisë
vrima e çelësit ngadalë relaksohet
dhe çliron gjithë fjalëkalimet
me të cilët kemi mbyllur vetveten
 
dhe më thua:
“Shiko si shkyçet koha
me vetëm dy çelësa prej druri:
njëri jam unë, tjetri je – ti”.
 
Dhe atëherë çliroj atë hije
që në ëndërr mjaullin
dhe lirisht e lëshoj të shëtit qytetit
që t’i gjejë çelësat e fshehur në pesëvijëshin
njëri jam unë – tjetri je ti.
 
 
 
Përktheu në shqip Adem Abdullahu

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s