Poezi nga Raimonda MOISIU

Poezi nga Raimonda MOISIU

 

Hëna e jetës!  

Ti ende atëhere s’vije brisk në fytyrë,
dhe mua turp më vinte, dhe fshija gjoksin tim,
kur u pamë ndër sy, dhe fort shtërnguam duart,
në klasën e maturës, kur ishim në pushim.

Buzët e tua me zjarr kërkuan buzët e mia,
po u trembëm të dy …ne qemë në maturë,
ra zilja edhe klasa po vinte …atë puthje,
në ëndërr sa e pamë…në jetë s’e pamë kurr’.

Të nesërmen nën bangë gjeta ca lulebliri,
dhe një poezi shkruajtur me shkrim të drithëruar,
unë nisa mos të flisja…ti vetëm psherëtije,
kështu …kështu dhe natën e shenjtë të maturës.

Kaluan kaq’ vite, kaq ujra sec kaluan,
jeta krejt pa mëshirë të dyve na përplasi,
një natë ballpërballë u ndeshëm që të dy,
të thinjur qemë, të lodhur, o shoku im i klasës.

Ti sërish …oh…po skuqeshe dhe s’e nxirrje një fjalë,
dhe hëna lart vështronte e bukur si perri,
unë befas ty të putha ndërsa ti rrije shtangur,
në buzë të pëshpërita “Eja bëjmë dashuri!”

Kaq deshe edhe ti…shpërthyem si dy gonxhe,
dhe kontrollin e humbëm të cmëndur atë orë,
“oh, sa shumë të kam dashur…sa netë të kam ëndërruar”
më thoje, ndërsa qiellin e shtatë preknim me dore.

Dhe qemë thinjur të dy, dhe qemë lodhur të dy,
ti ishe bërë baba, e unë qesh bërë nënë,
kushdo po të na shihte do të na kishte mallkuar,
… dikush përgjërohej për ne – kjo zemërbardha hënë.

 

…grua e vetmuar…

Një ditë e di, që do marr rrugën,
për në brigjet e përjetësisë,
në botën e qetë, të heshtur, ku
do të më përkundin lehtë,
në një krevat të argjendëte….
duke thurrur kujtimet…..

Dëshpërimi më ka kapluar sonte,
me dlirësinë e sinqeritetit tim,
është i egër, i lirë dhe…..
vërshon në kapilarët e ishullit të pabanuar,
si një mikrob topolak.

Kërkoj dritë, dritë,
të më ndricojë rrugën,
drejt qiellit të kujtimeve,por …
është….. errët…tmerrësisht i errët.

Unë një grua e vetmuar,
e zbehtë, e me sytë e trishtuar, ec
me lotë të shterruar.
Sytë
më jam bërë njësh me errësirën,
si dridhja para vdekjes,
në strehën e dëshpërimit.

Kështu kapërcej ditët, netët……
Përtej është oqeani që më ndan nga atdheu.

Kërkoj një strehë, të ngopem me
dashuri, ngrohtësi, sinqeritet, brishtësi,
vetmi,
frymë,
por……
ndjehem e braktisur,
si një kufomë e leckosur mbi ujë…

Sinfonia e kukuvajkës,
si joshjet e një epshëlliu plak
strukur thellë,
në molepsjen e intimiteteve të mija….

Ëndërroj…dikush…po vjen….

Drita e hënës që më bie si një fasho,
mbi ballin tim të përvëluar nga temperatura.
Hëna është e dëshpëruar si unë…….
Sonte!

 

……burgu i gurtë i lirisë tënde…..

Nga dritarja ime shoh fluturimin e trumcakut,
krahët e tij janë imazhi i urës,
që lidh brigjet mes rrezeve të diellit
dhe kaltërsisë së qiellit.
-.-
Pas zogut unë papritur nisa të ec,
me gjymtyrët e kujtesës,
duke ndjekur pas pendët e tij
të fluturimit.
Nisa të gjykoja shpresën e dashurinë,
ankthin e embrioneve të zemrës,
dalldinë e përflakur…..
Nisa të rrëfehem se ende marr frymë.
-.-
Në psherëtimën e agimeve,
bulëzat e djersës tënde ledhatojnë
buzët që mërmërijnë nga dashuria,
si flatrat fërgëllonjëse të trumcakut.
-.-
Në burgun e intmiteteve të mija,
në errësirën e llampave që na lidhin,
rri strukur sekreti i artë i buzëqeshjes, ku
është burgosur liria tënde….
–.-
Në ishullin e bardhanës së carcafëve,
lulëzojnë margaritarët e virgjërisë së shpirtit tim…
Rilindim për të nesërmen.
-.-
Në cepin e shikimit zogu fluturon,
nëpër hapësirën e mitrës së hënës,
dëgjohet vetëm një zë,
Ai, më i sinqerti i botës,- zëri
që më grish për mëkat,
nëpër koralen përkëdhelëse të petaleve,
që kanë përmbytur kopështin e trëndafilave.
-.-Cdo ditë vjen një trumcak, nga lart
dhe
cicërin
cicërin papushim,
në dritaren e burgut të gurtë…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s