More than a walk in a shaded cherry orchard depicting the poetic universe – Reference about the poetry of the author Eden Soriano Trinidad (Philippines) – By Agron Shele / Translated into Chinese language by James Tian

More than a walk in a shaded cherry orchard depicting the poetic universe

Reference about the poetry of the author Eden Soriano Trinidad (Philippines)

Poetry is life that remains entangled in a web of words.
——Sebastiano Vassalli

The network of words that intertwines and then merges with the near world, goes beyond the imagination and the consciousness of memory and thus synthesized in derivations of meanings and alternation with the spiritual world bring that vagueness, which gets closer and closer, to leave then at the last edge of the borders, like the remnant of the traces and colors of the sky.

This is how I could look at the poetry of the author Eden S. Trinidad (Philippines), which within her art, in all its thematic forms and varieties, brings human love, as a prelude and human affection, as an attempt to plant hope, but also as the magic that unfolded the aquirities of the time reflects more enlightenment.

The depth of her poetry touches hermetic forms, which seem to confuse, but actually seek the labyrinth, that spark of enlightenment that guides the existence of unfulfilled visions, essential psychology and philosophy, as an orientation but also a challenge in search of all the meanings that whiten the shadows that characterize us.

The garden of life appears in all prisms; as the ambiguity of the nightmare that in many cases plunges the earth and people into chaos, as the morning descending on the clumsy wings of the night, as the melancholy touch given to a soul on the journey, as the taste and aroma raised to the sensations in the desert, but also as a wish for sailors towards the muses of love.

The complexity of her poetic art comes mainly as an inner natural inspiration, but also as an experience in the field of translations and in this context the ideological meaning touches much wider spaces, both in terms of cognition and geography, an influence that has created and the stylist who sets it apart but also distinguishes it for the poetic forms and structure it follows.

“The source of every poem is the feeling of the impossible to express,” says Jean Lucien Arréat.

Of course, in this sequel, the impossible raises many questions and expands even more the heliocentric circle of our surprise, a surprise that is mostly expressed through everyday gestures, but not in art, as its word and metaphor know how to raise such curves, which convey these experiences or sensations to the infinity of the philosophical mentality.

The voice of the soul is for the time being an imaginary transcription and echo, which knows how to transcend the times, and even descends beyond it, where the past genesis rests, which have never been wasted and lost, but have been transformed into images and consciousness of the forms of today, to travel within us, as a demonstration of their effort and blood.

Our metaphysics and obsession always plunges us into metamorphosis, imposes dualism on us as a state but also as an existential form, and as such we have to wander between subjective reason and the modality that we ourselves create, and thus between this internal confusion or hermeticism we manifest the human dimension, transcending the seven senses, the seven musical chords, and the seven basic colors, like euphoria, exhilaration, and the fleeing muse within the troubled souls.

Furthermore, let us dwell on the three basic aspects that constitute the main axis of this author’s poetics.

The human aspect, as a spirit and confrontation with created reality.

In this respect there are many components, but the author comes as a representation of being a social being, a humane woman, who as in a reaction extends a hand to forgive blessing and peace, gives a smile to forgive kindness, and so through extreme melancholy turns into reason to soothe the inner darkness.

BE The Reason

To BE an anchor, to be a shield,
to BE the reason for healing
to someone’s life
that is slowly drifting away
Unaware, an extravagant folly
not shutting them off and saying, Go away
to BE a friend when someone is twirling above a storm
to offer a hand when clouds start looming around
when in extreme melancholy.
BE the reason to drift them away from the gloomy.

The message of this poem is the endurance of man as the anchor of a white ship in the sea, which stands the blue of a rough sea, as the greatness of navigation but also the touch of wave distances that will traverse the next day, always in the anchor of peace and always the mink of lost horizons.

Poetic aspect as metaphysical message and philosophical communication.
The naturalization of the human world with nature and the epithets used in the song of rain, the chirping of a bird, or the crying of a child, are nothing more than an everyday reality, which in social or philosophical terms constitute that cohesion which walks with time and remains the irreversible trace of modernity possession.

Who?

Can we stop the rain from falling?
The sun from rising every morning?
And bask the earth with ethereal beauty?
Who can say to the birds to stop flying above the earth?
And choose the branches they want to perch?
And the beast of the fields from being greedy?
Who can stop a baby as it weeps
missing the warmth of moms arm when left him suddenly cold
and miss the lullaby of the first voice he hears
if the sparrows are sold for a penny?
None of them fall to the ground outside his care
Even the sands are cradle by the winds
we all are more valuable than all these things.

Harmonization and alternation are comparative metaphorical forms but also the philosophy of expressing ambiguity; rain (human pain), sun (inner joy), call (stuttering of a birth), therefore in all this poetic structure the message conveyed is like sand in the cradle of the wind, where we are all valuable and we all follow in the footsteps of our recognition.

Dried up creeks still longingly await
For the tears to well up
And open the spouts of heavens
And the fusion of rushing cold tears could finally paint the muse.

In this poem the voice of the soul is reinforced even more, always from the same point of view, the same panorama, voice and exclamation, rocks and hones that devour us, wrinkles compared to mountain ridges and tears flowing down rivers, muse and inspiration in the scorched skies of the day that dies in every west and rises in every dawn.

Poetry as a lyrical spirit and aspiration of human feelings.

The author would not make an exception in the treatment of lyrical positivity, whether these as an experience, but also as a display of that light that illuminates other heavens and shines the most beautiful crown.

Love is defined as a radiance, a silent glow that passes through dreams, the instantaneous noise and refraction of the moment, a nostalgic moment that even in silent sacrifice fills the void and forgives eternity.

Reading the poems of poet and translator Eden Soriano Trinidad is more than a walk in a cherry orchard, where the evening overshadows the magic of the Moon, while the first ray descends from the poetic constellations, as a representation of the universe thought and immersion in the deepest enigma .

By: Agron Shele , Writer/ Poet (Belgium- Albania)

二、阿尔巴尼亚语版:

 

Më shumë se një shëtitje në një kopsht vishnjash të hijëzuar e përshfaqur universit poetik.

Referim rreth poezisë së autores Eden Soriano Trinidad (Filipine)

Poezia është jetë që mbetet e ngatërruar në një rrjet fjalësh.
——Sebastiano Vassalli

Rrjeti i fjalëve që ndërthuret e shkrihet më pas një me botën përafruse, shkon përtej imagjinatës e koshiencës memorie dhe ashtu e sintetizuar në derivime kuptimesh dhe alternim me botën shpirtërore sjellin atë vagëllim, i cili të afrohet përherë e më afër, për t’ u larguar më pas në të fundit skaj të kufijve, si pezm i mbetur gjurmëve dhe ngjyrave të qiellit.

Kështu do të mund ta shikoja poezinë e autores Eden S. Trinidad (Filipine), e cila përbrenda artit të saj, në të gjitha format dhe larmitë tematike sjell dashurinë njerëzore, si prelud dhe afeksion human, si përpjekje për të mbjellur shpresë, por dhe si magji që përthyen akuirtitetet e kohës e përshfaq më shumë ndriçim.

Thellësia e poezisë së saj prek format hermetike, të cilat duket sikur futin në konfuzion, por në të vërtetë kërkojnë labirintin, atë shkëndijë ndriçimi që udhëheq qenien vizioneve të pashfaqura, esenciales psikologji e filozofi, si orientim por dhe sfidë në kërkim të gjithë kuptimeve që zbardhin dritëhijet që na karakterziojnë. Kopshti i jetës shfaqet në të gjitha prizmet; si paqartësi e makthit që jo në pak raste zhyt tokën dhe njerëzit në kaos, si mëngjes i zbritur në krahët e ngathët të natës, si prekje melankolike që i jepet një shpirti në udhëtim, si shije e aromë e ngritur ndjesive në shkretim, por dhe si dëshirë për lundruesit drejt muzave të dashurisë.

Kompleksiteti i artit të saj poetik vjen kryesisht si inspirim i brendshëm natyral, por dhe si përvojë në fushën e përkthimeve dhe në këtë kontekst botkuptimi ideor prek hapësira shumë më të gjera, si në planin e përnjohjes ashtu dhe atij gjeografik, ndikim ky që ka krijuar dhe stilistkën që e veçon por dhe e dallon për format dhe strukturën poetike që ndjek.

“Burimi i çdo poezie është ndjenja e të pamundurës për t’u shprehur” shprehet Jean Lucien Arréat.

Sigurisht që në këtë vijimësi, e pamundura ngre shumë pyetje dhe zgjeron dhe më tepër rrethin heliocentrik të habisë tonë, habi që më së shumti shprehet dhe përmes gjesteve në përditësi, por jo në art, pasi fjala dhe metaforika e saj dinë të ngrejnë të tilla kurba, të cilat këto përjetime apo ndjesi i përcjellin në infinitin e mendësisë filozofike.

Zëri i shpirtit është për herë një traskiptim dhe jehonë imagjinare, që di të kapërcejë kohët, madje zbret dhe përtej saj, atje ku prehen gjenezat e shkuara, të cilët kurrë nuk janë tretur e humbur, por janë transformuar në pamje dhe ndërgjegjie të trajtave të sotme, për të udhëtuar brenda nesh, si demostrim i përpjekjes dhe gjakut të tyre.

Metafizika dhe obsesioni ynë përherë na zhyt në metamorfozë, na imponon dualizmin si gjendje por dhe si formë egzistenciale, dhe si të tillë na duhet të endemi mes arsyes subjektive dhe modalitetit që po vetë e krijojmë, e kështu mes këtij konfuzioni ose hermetizmi të përbrendshëm shfaqim dimesionin njeri, që kapërcen shtatë shqisat, shtatë kordat muzikore dhe shtatë ngjyrat bazë, si eufori, egzaltim dhe muzë e arratisur përbrenda shpitrave të trazuar.

Për më tepër le të ndalemi në tre aspektet bazë që përbëjnë dhe boshtin kryesor të poetekës së kësaj autoreje.

Aspekti njerëzor, si frymë dhe përballje me realitet e krijuara.

Në këtë aspekt ka shumë komponente, por autorja vjen si përfaqësim i të qenurit qenie shoqërore, grua humane, e cila si në një reaksion zgjat një dorë për të falur bekim e paqe, dhuron një buzëqeshje për të falur mirësi, dhe ashtu nëpër melankolinë ekstreme shndërrohet në arsye për të zbuar errësirat e brendshme.

BE The Reason

To BE an anchor, to be a shield,
to BE the reason for healingto someone’s lifethat is slowly drifting awayUnaware,
an extravagant follynot shutting them off and saying, “Go away”
to BE a friend when someone is twirling above a stormto
offer a hand when clouds start looming aroundwhen in extreme melancholy.BE the reason to drift them away from the gloomy.

Mesazhi i kësaj poezie është qëndrueshmëria e njeriut si spiranca e një anije të bardhë në det, që qëndron blusë së një deti të përkorë, si madhështi lundrimi por dhe prekje e largësive valë që do përshkojë të nesërmen, përherë në ankorim paqeje e përherë vizon i humbur horizoneteve.

Aspekt poetik si mesazh metafizik dhe komunikim filozofik

Natyralizimi i botës së njeriut një me natyrën dhe epitetet e përdorura tek kënga e shiut, cicërima e një zogu, apo e qara e një fëmije, nuk janë asgjë më tepër se një realitet i përditshëm, i cili në aspektin social apo filozofik përbëjnë atë kohezion që ecën më kohën dhe mbetet gjurmë e pakthyeshmë e posedimit modernitet.

Who?

Can we stop the rain from falling?
The sun from rising every morning?
And bask the earth with ethereal beauty?
Who can say to the birds to stop flying above the earth?
And choose the branches they want to perch?
And the beast of the fields from being greedy?
Who can stop a baby as it weeps
missing the warmth of mom’s arm when left him suddenly coldand miss the lullaby of the first voice
he hears“if the sparrows are sold for a penny?
None of them fall to the ground outside his care
Even the sands are cradle by the windswe all are more valuable than all these things.

Harmonizimi dhe alternimet janë forma metaforike krahasuese por dhe filozofi e shprehjes së ambiguitetit; shi (dhimbje njeriu), diell (gëzim i përbrendshëm), thirrje (belbëzim i një lindje), prandaj në gjithë këtë strukturë poetike mesazhi i përcjellur është si rërat në djepin e erës, ku të gjithë jemi të vlefshëm dhe të gjithë rendim gjurmëve të njohjes tonë.

Dried up creeks still longingly await
For the tears to well up
And open the spouts of heavens
And the fusion of rushing cold tears could finally paint the muse.

Në këtë poezi përforcohet dhe më tepër zëri i shpirit, gjithmonë tek i njëjti këndvështrim, e njëjta panoramë, zë dhe pasthirrmë, shkëmbinj dhe hone që na përpijnë, rrudha të krahasuara me radhonjtë e maleve dhe lotë që derdhen lumenjve poshtë, muzë dhe frymëzim në qiejt e djegur të ditës që vdes në çdo perëndim e ringjallet në çdo agim.

Poezia si frymë lirike dhe aspirim i ndjenjave njerëzore.

Autorja nuk do të bënte veçim edhe në trajtimin e pozive lirike, qoftë këto si përjetim, por dhe si shfaqje e asaj drite që ndez të tjerë qiej e shndrit më të bukurën kurorë.

Fur

Shimmering stillness of the darksoft petals
dropping on the groundpurring, cuddlinghush,
hushnoise of flare- up momentbreak the silence of the night
Cushions of the crownsnow
hugging it tighterdreaming on its softnessnostalgic momenta silent sacrificenuzzling on the emptiness.

Dashuria përkufizohet si një përndritje, shkëlqim i heshtur që kalon përmes ëndrrave, zhurmë e çastit dhe përthyerje e momentit, moment nostalgjik që dhe në sakrificën e heshtur mbush zbrazëtinë dhe fal përjetësinë.

Leximi i poezive të poetes dhe përkthyeses Eden Soriano Trinidad është më shumë se një shëtitje në një kopsht vishnjash, ku mbrëmja hijëson magjinë e Hënës, ndërsa rrezja më e parë zbret nga kostelacionet poetike, si përshfaqje e universit mendim dhe zhytje në më të thellën enigmë.

Agron Shele, Shkrimtar/poet

 

三、中文版:

在余荫轻抚下的樱园中漫步并描绘诗的宇宙——

关于伊登·索里亚诺·特立尼达(菲律宾)的诗歌的参考集序

作者:阿格隆·谢勒(Agron Shele)

作家/诗人
比利时-阿尔巴尼亚

诗歌是一种牵缠于文学世界里的生活。
——塞巴斯蒂安诺·瓦萨利(Sebastiano Vassalli)

牵缠在一起,然后与靠肩之世界融合的作品网格,会超出想象力和意识的范畴。因此,意义的衍生与精神世界的交汇可以融合在一起,使得模糊的一些概念更贴近生活,慢慢失去代沟。边缘的棱角,亦如天空的故痕共碧色的流洗。

这便是我读伊登·特立尼达(Eden S.Trinidad)(菲律宾)的诗的感受,在她的艺术作品里,各种主题与形式的变化,都可以将人类的爱情问题带入生活和情感之中,以期为大家带回更多的希望。也可以看作是随着时间的流逝,而展现出的带有魅力的启示。

她的诗歌的深邃触及人们最细微的心灵,有时似乎使人迷惑,但其实是一种迷宫式的延伸,启蒙的火花一直引导着人们未曾实现的理想,同时由于最基本的心理学和哲学的存在,使其既是寻找世间含义的方向,又是一种挑战,渐渐淡化了我们深处的阴影。

生命的花园出现在所有的棱镜中,就像噩梦般的模棱两可。在许多情况下,它们可以使人与自然混为一体。当早晨降临在夜晚的粗壮的翅膀上时,旅途赋予了灵魂忧郁的触动,使味觉与馥郁升华成一种类似身处沙漠中的感觉,也是旅途中的“水手”们走向爱的缪斯的力量。

她的诗歌艺术的复杂性主要是来自内在的自然之灵感,同时也是翻译领域中的一种特殊体验,如此情况下,意识形态的意义触及到更广阔的空间,无论是在认知还是情理上,这种影响已经产生了或正在产生影响,“设计师”亦根据其所遵循的诗意形态与诗体结构加以区分了开来。

让·卢西安·阿雷亚特(Jean LucienArréat)说过:“诗皆源自玄妙的感味”。

当然,在这部诗集里,未知的些事会引发许多感慨,并进一步扩展我们探索的光圈,这种探索主要通过日常的情势来表达,然在艺术中却并非如此,因为它的文字和隐喻很好地加深了这种“曲折”,将这些经历或感觉上升到了无限的哲学思想境界。

灵魂的声音短期会是种虚幻的转录和回声,它知道如何超越时代,甚至沉沦于时代之外,而过去的起源一直存在着,从未耗尽与迷失,却转化成了意象。并且对尔今的意识形态,增添新鲜的血液。

我们“形而上学”的思维与一些神秘主义,总会使我们陷入被动,从而导致将“二元论”思想强加给我们的情况发生,这既是一种状态,又是一种存在的形式。因此,我们必须在主观理性和自己创造的意识形态之间来回游荡,从而在内部的多重意识主义或封闭主义之间的徘徊之间会向我们展现人类思考的维度,这超越了七种感官的认知,七种音乐和弦以及七种基本颜色的展现,例如欣快、兴奋和沉浸的灵魂中的发散深思等。

此外,让我们也关注一下构成作者诗学主轴的三个基本方面。

第一,于人的方面,是一种作为与创造现实的精神和对抗的存在。

此方面有很多成分,而作者是作为一个社会人群的代表,一个拥有人道的女人。作为一种条件反射,她伸出了手,接纳了了祝福与和平,对原谅的善意亦保持微笑,所以往往会把极端之忧郁,变成需要安抚内心黑暗的起因。

“化成”的原因

化成锚 化成盾,
化成康复的原因。
某人之生命,
慢慢地消尽。
毫无意识下,
充满的奢侈共愚蠢。
无关他们,
请大声地说:滚!
当某些人 于风暴的漂泊里成为了朋友,
当云雾初现时 互相提供帮助,
就在极度忧郁的一瞬,
化成 令他们遁离阴郁的原因。

这首诗给我们的信息,是人类作为“一叶扁舟”,在海中他们的“锚”所有的耐力,代表着汹涌的大海的力量存在,而这恰是航海事业伟大的所在,也将是未来将要披荆斩棘的信念所在。在平静的主线上,永远是沉没于视线中的“冰山一角”。

第二,于诗意方面,是一种作为形而上学的信息共哲学之间的交流。

人类世界与自然的天然融合,加之雨声、鸟鸣或婴儿啼哭的痕迹等本就是日常现实的存在,从社会或哲学的角度来看,它们构成了一种凝聚的力量。随着时间的流逝,它仍然会是现存资源不可逆转的一种印痕。

谁?

我们可否止雨?
明天的晨日 是否依然会升起?
它们能否仍然 可用空灵之美 沐浴着大地?
谁又可对鸟儿说 不要在天上飞翔?
谁又可 一并替它们选好 将栖的枝翼?
禽兽 是否始自贪婪?
谁又能 当婴儿突然离开母亲时,
阻他思念妈妈手臂的温暖?
并于错过他 听到的第一声催眠曲时,
阻止得了撕心的哭泣?
如果“麻雀”似微物 果然无限便宜?
它们 都无法留在他的意识的缝隙,
连沙子 皆会被风吹着,
我们所有人 其实都比一色其他 更有价值剩余。

和谐与交替是比较下的隐喻形式,也是可以表达异意的哲学。“雨”代表着人们的痛苦,“太阳”代表着人们内在的喜悦,“催眠曲”代表着人在出生时的口吃……因此在所有诗意的结构中,传达的信息就像风中摇篮里的沙子,在这里我们都很有价值,我们都遵循着不变的“道理”,跟着我们自我认可的脚步。

干涸的溪流 仍在等待,
只为让泪 会涌上来。
打开天堂的焰口,
冷涕溢出 融合之后 终可构出沉思的形态。

在这首诗中,灵魂的声音甚至从相同的角度、相同的全景、相同的声音与惊叹,吞噬着我们的岩石和沙子,如山脊似的皱纹和如河水般流下的泪,沉思与灵感得到了愈来的加强,而这一切,往往存在于每天不断轮转的时间之中。

其实,诗歌是一种抒情的精神和人类对情感的向往。

无论是作为一种体验,还是作为照亮天堂、照亮皇冠光泽的呈现,作者抒情的意义无外乎这两种。

爱情被定义是一种光辉,是一种穿越了梦境的安谧的光芒,于瞬间的喧嚷与折射里,带来一种怀旧的时刻,即使在默默的奉献中,也能填满虚无的感觉,并且与“永恒”妥协。

体味诗人和翻译家伊登·特立尼达(Eden S.Trinidad)女士的诗情画意不仅似在樱桃园里散步那样,而更像是代表着对于宇宙的思想和其中的无限神秘的来自诗意的第一缕光线,于夜里掩饰了月亮的魅力。

阿格隆·谢勒(Agron Shele)

作家/诗人

比利时-阿尔巴尼亚

 

阿格隆·谢勒(Agron Shele),1972年10月7日出生,阿尔巴尼亚著名诗人、翻译家、作家。著有:《克拉拉台阶》(小说)、《超越灰色的窗帘》(小说)、《错误的形象》(小说)、《无辜的通道》(诗歌)、《哨石(诗歌)》 。

他是阿尔巴尼亚作家协会的会员、美国俄亥俄州的世界作家协会会员,Poetas del Mundo,WPS,Unione World Poetry和国际诗歌银河系“ Atunis”的主席。作品还发表在许多全球文集中:《2008~2017 年世界诗歌年鉴》、《第二个创世纪》等。

 

伊登·索里亚诺·特立尼达(Eden Soriano Trinidad),菲律宾女诗人,贾拉基金会尼泊尔国际副主席。荣获过第12届古特尔国际诗歌节终身成就奖、世界和平研究所(WIP)的国际名誉奖、2018年PENTASI B世界诗人桂冠、PENTASI B世界精选诗人奖等。出版双语诗集《伊甸园之花》(Eden Blooms)、《伊甸园绽放2》等书籍。

 

田宇(James Tian),笔名邓瞻,性别,男,1994年生于山东省泰安市。中国诗歌学会会员、泰安市作家协会会员、中华辞赋社会员、中央电视台《智慧中国》栏目组编导、美国华诗会会员、国际考古学暨历史语言学学会研究员、理事、西班牙Motivational Strips驻中国办事处主席,塞尔维亚Alia Mundi 杂志专访中国诗人。
作品在《诗刊》《作家报》《中华文学》等国外多家报刊杂志上发表,已被译成了多国语言。2018年荣获闻一多诗词大赛二等奖;荣获2019年意大利“弗兰格·巴迪”(FRANG BARDHI)诗人奖章、BPPW金字奖;2019年荣获拉丁美洲文学杰出奖;2019年荣获美洲诗歌奖;2019年荣获法兰西诗歌与歌曲“贝娜”奖铜牌;2019年荣获美国飞马诗歌奖银奖等奖项,2020年中国诗歌春晚十佳新锐诗人。已由国际文化出版公司出版发行专著《萤空》田宇现代诗选等书籍

One thought on “More than a walk in a shaded cherry orchard depicting the poetic universe – Reference about the poetry of the author Eden Soriano Trinidad (Philippines) – By Agron Shele / Translated into Chinese language by James Tian

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s