Poezi nga Rexhep Shahu

Poezi nga Rexhep Shahu

 

Nuk e dija mallin kaq të rëndë

Malli për ty u bë si deti që pi lumenjtë e s’ngopet
Si qielli i natës terr që s’i mjaftojnë yjet për dritë
Si sytë e të verbërit që nuk ia di ngjyrën diellit
Malli për ty u bë breg ku nxjerr dufin dallga
Pritje që rri varë, gjeth që kalbet, udhë e braktisur
Që vajton mungesën e hapave e të hijeve
Buzë shkrumb për buzë si brigjet për urë.

Malli për ty më bën gjinkallë vere
Që s’di a këndon a vajton…

 

Muzikantët e vdekur

Pulëbardhat e trishtuara enden në qiell
Duke shkruar simfonitë që do të luajnë nesër
Muzikantët e vdekur.

S’mund të ulen ta prekin detin
As sa për një tingull.

Se deti vlon dhe kërkon të derdhet prej enës së vet.

Ti në breg
E mbytur në detin e mallit
Me sytë e mendjes më kërkon.

Nuk sheh as peshqit e vdekur që nxjerr deti
Peshq që rendin të bëhen njerëz.

 

***

I duhen duart e tua fytyrës time që digjet
duart e tua t’më rrëshqasin në fytyrë
ta shkruajnë dashurinë
ashtu siç i duhet një hënë sonte kësaj nate
për të mos e lënë krejt të verbër
të mos thejë qafën nëpër yje të shuar.

 

NA LINI

Na lini të jemi të pa emra sonte
Mos na kërkoni pasaportë
Eva është kjo, unë jam Adami
Dashnorët e parë në botë

Na lini të jemi veç dy njerëz sonte
Të digjemi e të bëhemi hi
Mos na spërkasni me pështymë tek flisni
Mos villni nga sytë padi

Na lini të jemi pa identitet sonte
Mos na kërkoni pasaportë
Eva është kjo, unë Adami
Dashnorët e fundit në botë

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s