Vetmi (Solitudine) – Rainer Maria Rilke / Përktheu nga italishtja në shqip Juljana Mehmeti

 

Rainer Maria Rilke

 

Vetmi
 
Vetmia është si shiu.
Ajo ngrihet nga deti drejt mbrëmjes;
nga fushat e largëta, në distancë,
ngrihet në qiellin, të cilit përjetsisht i përket.
E pikërisht nga qielli bie mbi qytet.
 
Bie shi këtu në orët e muzgut,
kur të gjitha rrugicat kthehen drejt mëngjesit
dhe trupat, të cilët asgjë nuk kanë gjetur,
të zhgënjyer dhe të dërrmuar largohen nga njëri-tjetri;
dhe njerëzit që njëri-tjetrin urrejnë
janë të detyruar, në të njëjtin shtrat bashkë të flenë :
e veç atëherë vetmia rrjedh së bashku me lumenjtë.
 
Rainer Maria Rilke
 
 
 
Solitudine
 
La solitudine è come la pioggia.
Si alza dal mare verso sera;
dalle pianure lontane, distanti,
sale verso il cielo a cui da sempre appartiene.
E proprio dal cielo ricade sulla città.
 
Piove quaggiù nelle ore crepuscolari,
allorché tutti i vicoli si volgono verso il mattino
e i corpi, che nulla hanno trovato,
delusi e affranti si lasciano l’un l’altro;
e persone che si odiano a vicenda
sono costrette a dormire insieme in un letto unico:
è allora che la solitudine scorre insieme ai fiumi.
 
Rainer Maria Rilke
 
 
 

Përktheu nga italishtja në shqip Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s