GOD (Zot) – Agron Shele / Vertaling: Hannie Rouweler

 
 
Agron Shele
 
 
 
God …!
 
Hoe vaak zien we dat de kleuren aarden
de honets worden onoverkomelijke afgronden
het simpele oog keert terug naar jou,
naar jou God,
en de genade van de handen van menselijke ellende ligt in haar eigen verstrengeling
vanaf de toppen van de hemel waar je de troon besteeg
ze bidden
voor het licht van de zaligheid,
vergeten dat hun geloof en bestemming zich om hun hart wikkelen
en de vertakking van generaties naar jou,
geheime wortels
gebarsten verlangens
de dagelijkse dood van elke dag
en wakker worden met de eerste dageraad
om de wereld rond te duwen,
brengt een ziel die zich verheugt in het moment
pakt een ander om het terug te brengen naar de bewerkte beeldklei.
 
De klokken luiden deze keer vaker
en de aandacht wordt getrokken door het geluid, de echo van lang verlaten straten,
vrome muziek ging door de met engelen beklede koepel
verspreid in vormen, dat de ogen dieper in de geheugenholte doordringen
en gedachten exploderen in onze onzin,
zwaaien in een baken dat de verminking van een gerimpelde maan benadrukt
om die mysterieuze reis te vertellen
gelanceerd bij de gebogen poorten
starend naar de nissen die van boven de hemel naar de ramen komen.
 
Iemand roept in deze duisternis en onrust.
Noem ze: absoluut, licht, wanhoop of stilte,
maar hij zal weer huilen
dat het verontreinigde wezen hem in gevaar heeft gebracht
orde zonder hoop, zonder licht, zonder ziel
plotseling keerde hij vandaag zijn gezicht naar Hem,
ontvangt de zegen om morgen te vergeten,
terwijl God zich vastklampt aan spijkers en zwoegt
naar goddelijke gerechtigheid
de doelen van ons kwetsbare vlees
waar elk lichaam as is verloren door de wind
en elk leven de vrijlating van de allerheiligste geest.
 
Translation English into Dutch: Hannie Rouweler
 
 
 
 
GOD
 

Every time we see the darkness of colours
and gorgeous become unsurpassed abysses
a simple eye returns towards you,
to you God,
and piety of hands of human weakness of its own shivering
from the peaks of sky were your throne has risen
and pray
for the light of salvation,
while forgetting that fait hand their are nearby the heart
and branches of generations reaching up to you,
hidden roots
fractured desires
daily deaths in every instant
and awakening with first sunrise
to push the wheel of world forward.
to bring a soul that is delighted
and grabs another one in order to return into a sand and elaborate the image.

Bells are sounding more often these times
And attention focused towards her sounds, echoes of abandoned streets for much time
eternal music that goes through the summit covered by angels
spread into genres, that inserts deeper into the niches of memory
and thoughts are erupting our senseless acts,
moving on a chandelier that brightens the wounds of a wrinkled moon
to show that mysterious travel
departed towards the gates of marble
and looking upon turns that gated windows from other world

Someone is calling in this pat hand turbulence
You name it: absolute, light, sorrow or silence
but he will scream again,
because the stained creature has placed him in danger
heavily without any hope, without a light, without a soul
and suddenly today returned has face towards him,
to gather the blessing and forget it tomorrow,
while God is ascending with his nails and struggling
towards the divine justice
towards the limits of our fragile flesh
where everybody is a dust lost in the winds
and every life is a relinquishing of a blessed breath.

Translated by Peter Tase

 
 
 
Zot…!
 

Sa herë shikojmë që ngjyrat terren
e honet bëhen gremina të pakapërcyeshme
tek ty kthehet syri i thjeshtë,
tek ty Zot,
e mëshira e duarve të vobektësisë njerëzore shtrihet përpëlitjes së vet
nga kulmet e qiellit ku fronin ke ngritur
e luten
për dritën e shpëtimit,
duke harruar se besimi dhe fati i tyre mbështillet rreth zemrës
dhe degëzimit të brezave arritur gjer tek Ty,
rrënjëve të fshehta
dëshirave të krisura
vdekjes së përditshme të çdo dite
dhe zgjimit me agun e parë
për të shtyrë rrotullën e botës përpara,
të sjellë një shpirt që i gëzohet çastit
e rrëmben një tjetër për ta rikthyer në argjilën e përpunuar të imazhit.

Kambanat bien më shpesh këtë kohë
e vëmendja drejtohet tek tingulli i saj, jehonë e rrugëve të braktisura prej kohësh,
muzikë e përshpirtshme që kalon përmes kupolës veshur me engjëj
shpërndarë në trajta, që sytë fut më thellë zgavrës memorie
e mendimet shpërthejnë pakuptimësisë tonë,
lëkundur në një fener që shquan gjymtimin e një Hëne të rrudhur
për të treguar atë udhëtim të mistershëm
nisur në porta me qemer
e soditur kthinave që afrojnë dritaret nga përtejqielli.

Dikush po thërret në këtë mugëtirë dhe trazim.
Quajeni: Absolut, dritë, dëshëprim ose heshtje,
por ai sërish do klithë,
se qenia e përlyer e ka vendosur në rrezik
rend pa shpresë, pa dritë, pa shpirt
e beftas sot ktheu fytyrën drejt Tij,
të marrë bekimin për ta harruar nesër,
ndërsa Zoti ngjitet me thonj e stërmundim
drejt drejtësisë hyjnore
caqeve të mishit tonë të brishtë
ku çdo trup është hi i humbur nëpër erë
e çdo jetë është çlirim i frymës më të shenjtë.

@sheleagron

 
 

Vertaling: Hannie Rouweler

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s