DIALOG PËR DASHUNINË DHE DREQIN NË BARK / NGA ZIJA ÇELA

 

DIALOG PËR DASHUNINË DHE DREQIN NË BARK

Mirela PAPUCIU: Sa mbushem prej asaj qe del nga dora, zemra e mendja jote, Mjeshtër!
Aq sa mendoj që, po të kishte një pyetje se prej ç’ lënde është i përbërë Zija Çela, përgjigjja do te qe: “Prej letërsie.”
Edhe elementet reale te jetes tende duket sikur i jane dorezuar konvertimit te plote. Ndaj, edhe pse njerezor, ka diçka krejt te pakapshme tek ti… Eshte ajo, aureola.

PERGJIGJE: Nuk mundem, sado me droje ndaj lexuesit, nuk mundem pa i thene dy fjale, Mirela.
Oh, cfare poezie!.. Ketu nuk ka as strofa me rima, as vargje te lira, por ka fryme arti. Ka liri excelente ne marredhenien letrare mes brezash. Poezi, poezi e mendjes se hapur, e zemres se emancipuar dhe e kerkimeve te ndergjegjshme krijuese.
E kur vjen? Po rihyjme ne kohen pandemike, ne stinen kur dita ngjan shpesh si nate, nata behet ma e gjate, andaj te vjen te thuash: Kush gjen letersine, ndoshta zevendeson farmacine.
Te deshiroj mbaresi, mbaresi e krijimtari, e dashtuna Poete. Si zakonisht, patjeter te perqafoj per sot e per neser. Por kesaj here edhe me nje urim. Uroj qe njerezit e Letrave, tamthi i te cileve vlon nga acidet perveluese, si gjate dites me drite ashtu gjate endrrave ne gjume, te urrehen ma pak dhe te duhen ma shume. Motive egoiste jane ato qe behen shkak, per te jetuar me dreqin ne bark.
Sa per ate qe me blaton, ate “krejt te pakapshmen”… Aureole nuk ka, nuk ka aureole, per vdekataret ka vetem sublimim njerezor.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s