WITH THE LIGHT ( TEGELIJK MET HET LICHT) – Hannie Rouweler

 

Hannie Rouweler

 

TEGELIJK MET HET LICHT

Vanochtend ben ik tegelijk met het licht opgestaan. Ik ging uit bed, opende de gordijnen, zag vaag licht over het grasveld en in de straat schemeren. Dat overkomt mij niet elke dag, want meestal ben ik later uit bed, als de dag al enkele uren bezig is zich te vormen naar de dag en het spitsuur, wat hier een korte rij auto’s voorstelt van een uur, al lang voorbij is. In het andere geval is het nog donker. Meestal wil ik dan weer onder de wol kruipen, nog een uurtje nazinderen in de lauwe warmte van een bed in afwachting van een mooie droom die misschien tevoorschijn komt en je je nadien nog kunt herinneren of enige tijd in het geheugen blijft hangen.

Het regende vanochtend, langere tijd. In de korte periode waarbij het droog was heb ik de konijnen verzorgd, hokken schoongemaakt. Dat moet elke dag. Het was een nattige en vieze klus dit keer maar dat mag de pret niet drukken als de konijnen weer tevreden in een schoon hok, met voer, kunnen zitten. Daarna ben ik gaan overdenken wat moet gebeuren in huis. Het was niet veel, stofzuigen in de woonkamer, keuken en kleine hal. De koelkast is gevuld. Gisteren ben ik voor het eerst met een trolley, boodschappenwagentje dat net nieuw is, naar de supermarkt gegaan die in het winkelcentrum ligt aan het eind van deze straat. De vorige keren hield ik schouderpijn over van de zware boodschappen, tassen met kartonnen melk en blikjes kattenvoer, die ik over straat had meegezeuld naar mijn huis. Ik moest zelfs enkele keren stoppen om van tas te wisselen of de tas op een andere manier dragen. Van die ellende wilde ik al langere tijd af maar het heeft nog lang geduurd voordat ik tot de beslissing kwam dat een trekkarretje wel zo handig is voor zware boodschappen. In de supermarkt is het dan even lastig. Eerst moet je een mondkapje omdoen voordat je naar binnen mag. Soms valt die af of beslaan mijn brillenglazen meteen. Vervolgens moet het trekkarretje dat een zwarte zak voorstelt, met een touwtje aan de bovenkant dat je dicht kan trekken, in de verplichte winkelwagen gezet worden. Er blijft nog genoeg ruimte over om daar bovenop je boodschappen te leggen, want de winkelwagen vult zich snel. Bij de kassa moet dan weer mijn trolley uit de boodschappenkar gehaald worden, zodat ik bij het uiteinde van de kassa op de langwerpige metalen uithoek waar de betaalde artikelen liggen, alles in de zwarte tas kan duwen van het trekkarretje. Een mens kan bezig zijn, een mens kan zijn tijd verdoen.

Vandaag heb ik tijd om zelfs te bellen. Ik heb dat ook gedaan en begon het gesprek met “ik bel je maar kort.” Ik weet dat mensen druk zijn, ze hebben allemaal wel iets te doen. Toch was het minstens twintig minuten later dat het gesprek beëindigd was. Dat kwam door het onderwerp. Over sommige onderwerpen moet je niet beginnen als je een gesprek kort wilt houden.

Intussen was het al ver in de middag. Op facebook nog enkele ‘likes’ geplaatst bij artikelen of foto’s die mij aanspraken. Bij sommige items heb ik nog wat opmerkingen geplaatst en zelfs meegedaan aan een woordenspel. Het is nu avond. Het uitgebreide nieuws is er nu op maar ik heb de teevee uitgezet omdat ik al eerder drie keer het nieuws heb gezien. Je moet niet meer willen weten altijd dan wat je zelf al weet.

 

WITH THE LIGHT

This morning I got up at the same time as the light. I got out of bed, opened the curtains, saw dim light across the lawn and twilight in the street. That doesn’t happen to me every day, because I usually get out of bed later, when the day has been shaping up to the day for several hours and the rush hour, which here represents a short line of cars of an hour, is long gone. In the other case it is still dark. Usually I want to crawl back into the wool, stay for an hour in the lukewarm warmth of a bed in anticipation of a beautiful dream that might emerge and you can remember afterwards or linger in the memory for some time.

It rained for a long time this morning. In the short period when it was dry I looked after the rabbits and cleaned the cages. That has to be done every day. It was a wet and dirty job this time, but that shouldn’t spoil the fun when the rabbits can once again sit in a clean hutch with food. Then I started to think about what should be done in the house. It wasn’t much, vacuuming in the living room, kitchen and small hall. The refrigerator is filled. Yesterday I went for the first time with a trolley, shopping cart that is just new, to the supermarket located in the shoppingcenter at the end of this street. The previous times I was left with a shoulder ache from the heavy groceries, bags of cardboard milk, and cans of cat food that I had carried along the street to my house. I even had to stop a few times to change bags or carry the bag in a different way. I had wanted to get rid of that misery for a long time, but it took a while before I came to the decision that a tow cart is very handy for heavy errands. It is a problem, however, in the supermarket. First you have to put on a mouth mask before you can enter. Sometimes it falls off or my glasses fog up immediately. Then the cart that represents a black bag, with a string at the top that you can pull closed, must be placed in the mandatory shopping cart. There is still enough space left to put your shopping on top, because the shopping cart fills up quickly. At the checkout my trolley has to be removed from the shopping cart, so that at the end of the cash register I can push everything into the black bag of the pull cart on the elongated metal corner where the paid items rest. A person can be busy, a person can waste his time.

Today I have time to even call. I did that too and started the conversation with “I’ll only call you shortly.” I know people are busy, they all have something to do. Yet it was at least twenty minutes later that the conversation ended. That was because of the subject. You shouldn’t start on some topics if you want to keep a conversation short.

In the meantime it was well into the afternoon. Posted a few “likes” on facebook for articles or photos that appeal to me. For some items I made some comments and even participated in a word game. It is now evening. The full news is now on but I turned off the TV because I’ve seen the news three times before. You should not always want to know more than what you already know yourself.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s