Poezi nga Nehat JAHIU

 
Poezi nga Nehat JAHIU
 
 
 
KU BILBILAT KËNDOJNË SHQIP
 
E lashë një ditë unë vendin tim
Larg tij ika, larg diku në mërgim
Gjithnjë po kaloj udhë e trishtime
Duke mos i harruar të miat kujtime.
 
Shoqërinë time aty unë e kam lënë
Ku më pret i shtrenjti i imi mëmëdhe
Bukën e misrit e kujtoj në magje
Më djeg malli për fusha e male.
 
Dua që unë një ditë në vendlindje të vij
Atje në tokën e të parëve unë do të arrij
Ku bilbilat këngën shqip e këndojnë
Ku trojet e veta kurrë nuk i harrojnë.
 
 
 
 
NË VEND TË HUAJ
 
Tërë këto vite në mërgim qëndrova
Dashurinë e vendlindjes nuk e shijova
Larg vendlindjes gjithnjë i mërguar
Larg dashurisë së atdheut i larguar.
 
Në vend të huaj gjithnjë i brengosur
Si një zog në krahëror i plagosur
Lotët më pikuan si ditënetët me shi
Duke qarë vendlindje vetëm për ty.
 
Sa shumë më munduan mua të shkretit
Këto vite të rënda të kurbetit
Jeta më kaloi gjithnjë rrugëve të gjata
Nuk e kuptova pse më ndiqte nata.
 
Shpirtin ma rrëmbeu ky mërgim
Ajo ditë kur u largova nga vendi im
Plagë e pashëruar për mua ishte kurbeti
Diku larg e më larg vendlindjes më treti.
 
 
 
LETRA E MOTRËS
 
Këtu, në dhe te huaj në një vend tjetër
Dikur në kurbet mora një letër
Që ma kish dërguar e dashura motra ime
Prej të shtrenjtës vendlindjes sime.
 
Letra, vinte prej së largu nga mëmëdheu
Ku shumë i shenjtë është guri e dheu
Motrën e kishte marrë malli aq shumë për mua
Dashurinë e vëllait nuk e kishte harruar.
 
Në letër shkruante e dashura motra ime
Mbushur me plot mall e kujtime
Me nostalgji e mall këtë letër unë lexova
Dhe kurrë atë letër nuk e harrova.
 
Më shkruante se si kurbeti na kishte nda
Me shpirt përvëluar motër e vëlla
Këtu ku ishe të kujtoj në të largëtin mërgim
Po qaj ditë e natë, i dashur vëllai im
 
Kjo letër motër kurrë nga shpirti nuk tretet
Kujtim vëllait kurbetqar do të më mbetet
Do ta ruaj atë letër thellë në shpirtin tim
Do e ruaj e dashur motër gjithnjë si kujtim.
 
 
 
NJË GRUSHT DHE…
 
Me mall dashurie një grusht dhe shtrëngove
Atë ditë kur nga vendlindja u largove
Në një rrugë të gjatë u nise dhe shkove
Me mall e dashuri atdheun seç e shikove.
 
Me zemër të thyer e shpirt të plagosur
Me pranga në duar si një i burgosur
Të përcolli, nëna e përlotur deri tek dera
E humbi hijeshinë e bukura jonë pranvera.
 
Ishte shumë e brengosur nëna, për ty
E lotët i rridhnin si pika shiu në sy
Kur të përcolli në shtegtim të udhës
U bë e fortë që loti mos t’i dalë prej vetes.
 
Atë mbrëmje ndriçimi iu ndal edhe hënës
Kur i shikonte në sy lotët e nënës
Shpirti i përplasej si dallgët e detit
Mallkonte e mjera nënë, rrugën e kurbetit.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s