With the Siren (To professor Jolanta Misiewicz) – Poem by Eliza Segiet / Translated by Artur Komoter

 
Poem by Eliza Segiet
 
 
With the Siren
To professor Jolanta Misiewicz
 
She still cannot believe it.
that the world available to her now
is an open window and emptiness.
She bares her experiences
to herself.
 
The neighbor is not very interested
in her fate,
a bystander will not see
imprisoned on the sixth floor
solitude.
Known and unknown,
now it is like the air.
 
Only when they arrive for her with the siren,
whispers are heard through the leaky door:
She’s still alive. She’s so fatigued.
 
It is a pity that when she needed bread,
no one heard her hunger.
 
 
Na sygnale
Profesor Jolancie Misiewicz
 
Wciąż nie może uwierzyć.
że teraz dostępny dla niej świat
to otwarte okno i pustka.
Swoje przeżycia obnaża
przed samą sobą.
 
Sąsiada mało interesuje jej los,
przechodzień nie dojrzy
uwięzionej na szóstym piętrze
samotności.
Znana i nieznana,
teraz jest jak powietrze.
 
Tylko kiedy na sygnale przyjeżdżają po nią,
przez nieszczelne drzwi słychać szepty:
 
Jeszcze żyje. Jak ona się męczy.
 
Szkoda, że gdy potrzebowała chleba,
nikt nie słyszał jej głodu.
 
Translated by Artur Komoter
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s