Poezi nga Shpresa Ymeraj

 
Poezi nga Shpresa Ymeraj
 
 
juaji
 
peshqit e qumështit
ngrënë algën e turpit
vullkan i ftohtë
lumë e përrua
i juaji ta doni
i juaji ta keni frikë
i juaji t’i përuleni
Deti: Grua!
 
 
 
prelud i mbytur
Ronit(je)
 
drita pikon gjakun e verdhë
u prin udhëve të ngushta
të lakuara fshatit
nëpër gjëlpërëzat e pishave
 
humbas kujtimesh
më marrin në retinën e paqyrave të rrumbullta
anë udhe
sy të vetmuar kuajsh të egër
asnjë kalorës-thotë paqja që s’fle
duajsh gjysmë të ngrënë misri të tharë ku bluaj
vyshkje pas vdekjeje frymën
 
më pret?
shkrijnë e hapen së brendshmi
lulëkuqe
të reja
 
të fshihem
derisa të humbas
 
si je bërë?!
mos m’u përgjigj
mos eja më për ditëlindje
 
lumë anë udhe
digjet lëkura nën ura
si frikë
çikërra zjarre brejnë trupin
më nge
por ujë është destinacioni i tij
ujë
të fshihem
 
ti
përpara
pret
në një fushë-kodër të bardhë dimër
ngre në qiell kukuvajkat polare të dëborës
zbulon trupin e hapur plagë dy herë të dheut
 
n’legjendë
kështu ngadalë
dhjetorëve luftojmë kur ti
më jep dorën të të kaloj
derisa bëhesh erë e ngrohtë shiu
 
11 dhjetor, 2020
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s