MAESTRO ME KRIFË TË BARDHË / nga (Hamdi ) Erjon Muça

MAESTRO ME KRIFË TË BARDHË

 

 

erjon

nga (Hamdi ) Erjon Muça 

 

 

Ishte e diel. U zgjova pak më vonë se normalisht, megjithëse shumë më shpejt se të dielave të tjera. E kisha lënë të takohesha me një mik.
Mik! Nejse ai është një shkrimtar i shquar, maestro, siç e thërrasin tek bari, kurse unë një djalë që mundohet të shkruajë mendimet që i lundrojnë nëpër kokë, për të mos i harruar.
U ula tek bari dhe po prisja kafenë. Surratin e shëmtuar të T. Çunit nuk e duroja dot. Me përziheshin zorrët kur vëreja atë ironinë prej fshatari në buzëqeshjen tij. Hoqa sytë nga shëmbëlltyra e tij tallëse dhe pashë orën.
Isha herët. Nuk prish punë, i thashë vetes. Më mirë të pres unë se maestro. Maestron më mirë të mos e mërzisësh, jo për gjë, por ka aq ndikim sa s’ka numër gazete lokale apo dhe kombëtare që të mos i botojë diçka. Aq shumë e respektojnë saqë kryeredaktorët, nëse ai u thotë të mos e botojnë një shkrimtar, i vënë vizën dhe nuk ndryshojnë mendim sikur tu shfaqet edhe vetë Jezu Krishti në ëndërr.
Pashë sërish orën dhe ai ishte me vonesë.
Maestro erdhi më shumë se tridhjetë minuta vonesë, por unë nuk prisha qejf. Ai hyri dhe u ul tek tavolina ime duke më zgjatur dorën gati me respekt, e unë u ndjeva i respektuar. S’kish pse të ishte ndryshe.
– Po hë mor B ç’ kemi ndonjë të re?
– Asnjë të re Maestro. Punë shtëpi, shtëpi punë. Hera-herës dal dhe mundohem të gjej kohën edhe për të shkruar. I thashë unë dhe sa po bëhesha gati të pyesja se si ia kish kaluar, zëri i shpifur i T. Çunit ndërhyri:
– Maestro, të përhershmen?
– Po-po çuni – ju përgjigj ai duke parë nga unë. Epo s’ke se çfarë t’i bësh. Maestrot duhen qerasur nganjëherë – e kam vënë re që shkruan. Këto kohët e fundit je bërë mjaft aktiv me ato tregimet e shkurtra. Të lumtë djalë je me të vërtetë në rrugë të mbarë.
– Faleminderit – i thashë unë buzëqeshur vesh më vesh. Jo për gjë tjetër, por ishin të shumtë veshët që po dëgjoni lëvdatat që po më bënte maestro i klubit.
– Megjithatë një shkrimtar i mirë duhet të gjejë gjithnjë rrugën për të qenë avangardë.
Ndër kohë maestro i kish bërë shenjë T. Çunit që t’i sillte teken e dytë.
– Unë nuk jam shkrimtar, mor Maestro.
– Si more nuk je shkrimtar? Tani mos na bëj për budallenj! Ç’e quan ti një që ka botuar dy libra, që boton tregime të bukura në gazeta letrare? Ti je shkrimtar dhe pikë. Po të thosha që të mos jesh gjithnjë në të njëjtën pllajë. Tregimet i ke të bukura, por janë të gjitha njëlloj. Megjithëse të bukura herët a vonë do bëhen bajate sepse do i mësosh lexuesit rrugën të cilën ndjek. Ama po të ndryshosh hera-herës edhe lexuesi do të-të ndjekë më me kërshëri.
– Si të ndryshoj?
– Shkruaj diçka për dashurinë. Unë të këshilloj se më pëlqen talenti dhe përkushtimi. yt.
Tek kthehesha për në shtëpi, po mendoja këshillën e maestros. Duhet ta vlerësoja si duhet pasi ajo këshillë e vyer më kushtoi një kafe, pesë teke raki dhe gjashtë qofte. Për të mos folur për bezdinë që kalova duke duruar sarkazmin e T. Çunit.
U ula në kompjuter dhe nisa të mendoja. Një shkëndijë më erdhi në kokë dhe e shkrova.
Atë javë e lexova dhe rilexova shumë herë tregimin tim për dashurinë dhe m’u duk i goditur. Isha në ankth pasi e kisha lënë me maestron që t’ia tregoja një herë atij para se ta botoja. Mirëpo, maestro atë javë ishte në një festival të rëndësishëm letrar. Kur mendoja që tregimin tim do e pagëzonte një personalitet që merrte pjesë në më shumë se njëzet festivale në vit, më hipnin të dridhurat.
Mes ankthit erdhi e diela e unë po prisja sërish maestron, tek po i njëjti bar me po të njëjtin surrat të pahonepsshëm përballë.
Maestro erdhi si gjithnjë me vonesë, i qeshur e sy kuq. Para se të ulej më përqafoi dhe dufi i alkoolit m’u përplas i egër në fytyrë. Sa po bëhesha gati ta pyesja si ia kish kaluar ndërhyrë zëri i shpifur i T. Çunit
– Humbe fare, maestro! “Sa doja t’i thosha që ta mbyllte halën se na qelbi, por ja që unë nuk mund të ulesha në nivelin e tij. Ai ishte një copë fshatar kurse unë një goxha shkrimtar. Ma kish thënë edhe maestro. Megjithëse edhe nuk ma mbante t’i flisja”.
– Na e morën shpirtin ftesat, çuni. Nuk po ia dal dot më, por nuk mund t’i thosha jo ngaqë kishte gjashtë muaj që më luteshin gati çdo ditë.
– Teke Maestro?
– Sille çuni, sille? – i tha ai dhe T. Çuni u ul poshtë që të merrte shishen e rakisë. Ja fshatari i shkretë, mendova unë, e ka shishen e rakisë me tapë të kuqe mu para syve dhe ulet e merr një shishe nga poshtë, me tapë blu.- Po hë mor djalë ç’më thua? – u kthye nga unë pasi shijoi lëngun ngacmues.
– Kam shkrua diçka dhe ta solla – i thashë dhe i zgjata tregimin që e kisha shtypur në letër enkas për të. Ai e mori në dorë e ndërkohë kish mbaruar teken e rakisë. Unë i bëra shenjë T. Çunit që ti sillte edhe një tjetër e meqë ai nuk e pinte dot thatë teken e dytë, i thashë që të na merrte edhe gjashtë qofte tek qebaptorja përballë.
Pak duke ngrënë e pak duke pirë, ai e përfundoi leximin e u kthye nga unë. Nuk foli menjëherë, priti sa t’i sillte T. Çuni teken e pestë ngaqë sapo kish mbaruar.
– Dëgjo djalë, do flas pa dorëza me ty sepse talentin e ke të mungon vetëm pak shtysë. Këtë tregim nuk e ke shkruar keq, por është jashtë kohe. Koha ka ndryshuar dhe dashuria bashkë me të. Nuk mund të dashurosh sot në të njëjtën mënyrë si dy shekuj të shkuar. Dashuria është revolucion me vete, ajo i paraprin kohës dhe nuk pranon kufij. Ajo është tamam si uji. E di ti se si thonë kinezit për ujin?
Unë ngrita supet.
– Uji është sa i brishtë aq i fortë. Mund ta mbyllësh në një enë prej qelqi, por ka aq forcë sa të shkatërrojë diga, të përmbysë qytete e fshatra.
– Erdha Maestro!- ja behu T. Çuni sepse mendoi se maestro ngriti dorën për të porositur dhe nuk e kuptoi se po fliste me gjestikulacione.
U largova nga maestro, pak pasi T. Çuni i mbushi teken e shtatë, duke menduar për atë që ai më tha. Në shtëpi kisha librin e fundit të tij, me poezi për dashurinë, po ashtu edhe disa libra të tjerë: por që nuk i kisha hapur kurrë.
Nisa t’i lexoj dhe për të hulumtuar më mirë mbi revolucionin për të cilin më foli maestro mora një javë pushim.
Çfarë gjeta në ato libra që lexova? Ja se po ju them.
Po prisja të gjeja krijesa me më të zgjedhurat fjalë, e në vend të tyre gjeta, buzë të fryra, gjokse prej silikoni dhe shalë, shalë, shalë….
Dashuria nëpër radhë ishte e pastër e rruar e kruar, e femra lëngëzuese gati e ngjyer. Aq sa nuk më dukej si njerëzore, por si një pulë, mbi një tavë, e pjekur e shalë shqyer…
E etur për atë pirunin që burri mban në dorë. E etur që ai ta shqyejë, ta kafshojë…
Është me të vërtetë një revolucion kjo dashuria, revolucion që gratë i ndryshoi. Nga tankiste i bëri tangiste. Nga fjalë pak me virtyte e punëtore, i ktheu në të hyjshmet, dashnore.
E pastër kjo dashuri post moderne, dashuria e konsumizmit. Nuk pranon as më të voglin vulgaritet, të tipit me lesh pa lesh bereqavers si ta kesh. Jo dashuria e kohës sonë është e pa rrudha, me trupin e lëmuar si mermer i rrallë, që në trupin e saj të shkasë ngadalë jarga me ngjyrë të bardhë.
S’ka më krahasime me lëndina e luledele. Si në realitet edhe në poezi shoh siluetat e iks pesave, parkuar nëpër motele.
Nuk ka pëshpërima thënë në vesh, ngadalë. Tani ka vetëm dhoma gjysmë të errëta dhe shtretër me dyshekë me pupla, mbi të cilët shtrihen të stërgjatat shalë…
Vura disa ndryshime në këtë dashuri post moderne.
Poetët me moshë pak më të re, mundoheshin që dashurinë të mos e lëndonin dhe me ndrojtje zgjidhnin më të ëmblat fjalë. Kurse ata me krifë të bardhë, në memorien e tyre të vjetër, kishin vetëm, shalë, shalë, shalë….
Janë jashtë kohe Shekspiri, D’Anuncio, Uailldi dhe Esenini me më të ëmblat fjalë, tani jemi në postmodernizëm dhe kemi nevojë vetëm për shalë…
Të dielën u gjenda sërish në barin e qendrës. Surrati i T. Çunit nuk po më jepte bezdi, ndoshta ngaqë unë nuk e kisha mendjen tek ai.
Maestro hyri dhe unë nuk ia vara as atij. Ai e vuri re, por u ul pa të keq. Sikur të mos kish vënë re mërzinë time, me një buzëqeshje rrezëllitëse më tha:
– Hë, mor djalë, ke shkrua ndonjë gjë të re?
Unë e pashë me vëmendje për disa çaste dhe më pas ja ktheva.
– Nuk ja dal dot të shkruaj për dashurinë ashtu si ju.
– Pse?
– Siç të thashë, nuk jam shkrimtar. Ndoshta kur të më rëndojnë vitet mbi supe dhe të kem një krifë të bardhë, do arrij edhe unë të shkruaj për ato të bekuara …

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s