Poezi nga Lumo Kolleshi

 

lumo kolleshi

Poezi nga Lumo Kolleshi

 

 

POETËT

 

Kur s’ ke ç’ të bësh më me natën,

Ec, pra, fli,

Ma ler mua mbi shpinë ta marr,

Të ndez një flakëz në qiri

E nëpër qiej të hap një ugar,

Me farë të zgjedhur yjesh

Ta mbjell gjithë Kashtën e Kumtrit.

Poetët s’ i kupton dot pa natën,

Në errësire bëjne dritë për të lumturit.

 

 

EH!

 

E pashë dhe s’ më gabuan sytë:

Borxhliu im kish shkuar për pushime.

Kapardisur dukej nga fotografitë,

Si një kaposh në thekër, veç pak ndryshime.

 

Dhe unë në këmbë alpesh i drobitur

Dhe zemra si lumenjtë merr arrati,

Vrapoj, shkallët e metrosë duke zbritur,

Në pune duhet të ndodhem përsëri.

 

Prapë m’ i kripin sytë ato valë,

Që kokën thyejnë në breg e bëhen shkumë.

Eh, borxhliu im, ma le fjalën pa fjalë,

Ëndrrat pabesisht m’ i vret në gjumë.

 

 

***

 

Binin rënde çekanët e kovaçëve mbi farkë,

Hekuri i skuqur mbushte hapësirat bosh vetëm me “i”.

Ngaqë donin të na shikonin të dyve bashkë,

Të ndarë prej botës mbetëm përsëri.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s