Poezi nga Sokrat Habilaj

Sokrat habilaj

Poezi nga Sokrat Habilaj

 

TË PAPUTHURAT E KOHËS SIME

Dikur në rininë time, të paputhurat,
Nga të tjerat, dalloheshin lehtësisht.
Ndoshta se ishin dhe më të bukurat,
Ndoshta se kishin ndrojtje të trishtë.

Ndoshta se në buzë, sy e në gishta,
S’kishin as të kuq, a shenjë tjetër.
Ndoshta se prisnin që të vinte dita,
Të shfaqeshin grua, e jo gënjeshtër.

Ndoshta se nuk donin të linin shkas,
Të bëheshin imazhe grash, pa lidhje.
Ndoshta se e dinin që femrat më pas,
Do dukeshin të puthura, që në lindje.

Ndoshta se nuk donin të nguteshin,
E si papritur, të putheshin me dikë.
Ndoshta se e dinin, sa të putheshin,
Do rivriteshin për t’u bërë tjetër gjë.

Ndoshta se merakun se hiqnin dot,
Dhe botës i rrinin tutje, në një skaj.
Ndoshta se puthja u kthehej në lot,
Nëse s’do bëheshin nëna, pas saj.

…Vështroj ty, gjysmë e përgjumur,
Pa grim, pa rimel, e pa të kuq vënë.
Ti mbetur si dikur, thua e pa puthur,
Që s’më lë të puth, po s’të bëra nënë.

 

REKUJEM PËR TË TRE

Ne ishim tre miq, sot s’është asnjë,
Dy të parët!?Ikën në dhè, si të tjerët.
I treti!? E pse më pyesni kot për të!?
Mes të gjallëve u varros, më herët.

Ne ishim tre miq, sot s’ka më njeri,
Dy të parët!?E lanë diçka nga vetja.
I treti!? Duke i bërë vdekjes dredhi,
Mbeti skelet që se do më, as vdekja.

Ne ishim njëlloj, po nuk ikëm ashtu,
Dy të parët!? Kube e kthyen mallin.
I treti!?Endet pllajave, endet kuturu,
T’u tregoj të gjallëve ku e ka varrin.

Ne ishim tre miq, dhe ikëm si cinikë,
Dy të parët!?Ikën pa ndjerë asnjë faj.
I treti!?Nga që ikjen e mori me frikë,
U dënua për ta, dhe i vdekur t’i qajë.

Ne ishim tre miq, veç s’patëm një fat,
Dy të parët!? Janë më mirë, nën dhè.
I treti!? Të gjallët e baltosin me baltë,
Ne ishim tre miq, dhe ikëm të tre…!

 

…tani

…tani që malli për ty, nuk është mall,
po liqen i thellë që shtrihet i pafund,
e vetja më duket si një shelg përball,
që në vend të fjalëve gjethet i tundë,

…tani që unë duhet të të ruaj si pellg,
e sa më jepet rasti pa lidhje nis e qaj,
jo se dua të bëj ritin si bën çdo shelg,
po nëse shteron, s’di ç’të bëj pastaj,

…tani që e kam bindjen se është loti,
që s’më lë të bëhem kërcu, si eshkë,
dhe ty të mburrem se jam kaq i zoti,
të të ngre dallgët, kreshtë më kreshtë,

…tani për ty, si çarçaf i shtroj gjethet,
e lotët e mi, në grua i ktheva për pak,
mallkoj liqenet, mallkoj dhe shelgjet,
shfaqu mall si ti, të mos flas përçart!

 

E FSHEHTA IME

Rrëzomi ti muret e shpirtit, gur pas guri,
Nëse s’më ke njohur ende, në çdo skutë.
Unë do ta mbys sedrën time prej burri,
Ndoshta ishte malli,që muret m’i ndukë.

Ndoshta kush e di, tani s’më zë as besë,
Ndoshta ke edhe teka, si të gjitha gratë.
A ndoshta kërkon një grimcë a një pjesë,
Ndoshta merakun, nuk do ta lësh jashtë.

Po ndoshta dhe mua, më mendon si vetja,
Dhe më gërmon thellë, ku struket sekreti.
Burrat dhe kyçur, kanë germa të thjeshta,
Gratë edhe kur hapen, si lexon, as dreqi.

Muret m’i përmbysë, s’ke pse e bënë dy,
Se brenda do gjesh një emër që ta fsheh.
Dhe po nuk e kuptove se ç’mister ka aty,
Gjithë mallin që kishe, ktheje në kube.

Ikë pra, ikë pa menduar, malleve të tjerë,
Dhe pse unë e tund një shami të bardhë.
E në të sjellë udha,kthehesh dhe njëherë,
Ku më le kur ike, do gjesh një gërmadhë.

Preki ata gurë, kanë veshë, kanë edhe zë,
Preki se do thonë, një tingull, a shkronjë.
Ç’të rrinin në këmbë kur s’fshehin asgjë,
Sa të kishin brenda, u mbajtën me thonj.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s