Poezi nga Rudina Nano

Poezi nga Rudina Nano

 

***

Jashtë!
Jashtë, tē thashë!

Eci, diku larg…
me valixhen e brengës
ngarkuar mbi sup.
Zvarritem
në asfaltin e nxehtë
me trup të mbjellë në shkretëtirë,
të vdekur me parë,
pa qenë gjallë
E lëvduar me çnderim,
rruga ime…

Ai po brohoret
po këndon himnin e turpit
Tingujt janë çmendur
Ik!
Zhduku!
Qërohu!

Qetësi…
Vazhdoj ecjen
me kokë pa sup
e hijen rënë përmbys
M’u mblodhën kockat
u bënë zgjatim…
Po nëse gjithë gjymtyrët e mia
janë një gjymtyrë,
atëhere, ku është trupi im?!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s