Poezi nga Festim Liti

Poezi nga Festim Liti
 
 
ILUZION MAKABËR
 
Rrëmbeva një kandil të ndezur, flakadan,
nga varri i bardhë në varreza,
ndjesë i kërkova,
robit të urte që s’bëzonte,
poshtë pllakave të mermerta, kallkan.
desha të ndriçoja,
botën misterioze, të lodhur, të hutuar.
Botën njerëzore të përhumbur,
të endur në kryqëzata luftrash,
pritash, pabesi, moral-djegur shkrumbëzuar.
Një Eleksir kërkoja nëpër errësirë,
të ngrysja një ditë të vetme pa ankth,
një natë të vetme të fliija,
pa ëndërra të frikshme e pa makth….
Oh, sa mision i pamundur që ishte,
rraskapitës gjer në dhimbje !….
Përsëri u ktheva tek varri i bardhë,
e lashe kandilin të digjej,
të ndriste njeriun e poshtë dheut,
sipër shkëlqenin si smeralde pllakat e bardha.
Ç’ të duhet jeta në këtë botë,
xanxare, zullumqare e vrastare,
Je mirë aty ku je fqinji im i ardhëshëm
Qetësi olimpike e jeta si në përralla…..
 
 
 
NË KTHETRAT E NJË GRUAJE
 
I mbaj mend,
hapat e para të dashurisë,
përqafimet e duarve të brishta, elegante.
Mijra puthje të zjarrta,
më sillnin pranverën dhe parajsën,
në derën e shpresave brilante…..
 
Për ty shita shtëpinë
pas falimentimit të madh,
u harruan pushimet
në Florida, Dubai e Malvine,
U harruan puthjet, përqafimet,
Duart e tua të hajthme,
me gjemba u mbushën,
si hithra digjnin puthjet nëpër errësirë,
deri sa shita të fundmen relike të çmuar,
të nenes sime të mirë…..
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s