Poezi nga Sokrat Habilaj

Poezi nga Sokrat Habilaj

 

S’JE IMJA E GJITHA

Ti, nuk mund të jesh imja, e gjitha,
Ndryshe do ishe një grua, si të tjerat.
Që kafshojnë pa zë, germa të trishta,
-Jam e tij!-dhe i harrojnë dhe emrat.

Ti s’mund të jesh imja në çdo detaj,
Ndryshe bëhesh hartë me hieroglife.
Ku do firmosja në fund:-Burri i saj,
E pastaj do të mbyllja në një shishe.

Ti s’mund të jesh imja në çdo pjesë,
Ndryshe si barbarët që nisen në luftë.
Do t’i vringëllija armët mes për mes,
Të pushtoj një pllajë, kodër, a skutë.

Ti, nuk mund të jesh imja, e gjitha,
Ndryshe ti do ishe veç një gënjeshtër.
Vërtet s’mund të jesh imja në grimca,
Po asnjë grimcë jotja, s’ka zot tjetër!

 

FLAS PËR VETEN

Shpesh kur iki nëpër darka e pritje,
Ku ndrijnë gotat, shandanët, gratë.
E lë vetëm nënën, ulur në karrige,
Si tufë reshë me një kollë të thatë.

Sa herë unë iki larg, në ca dashuri,
Që kockën po ma bëjnë të mishtë.
Druhem se një imazh, thuajse gri,
Mes dekolteve do ishte aq i trishtë.

E ndërsa e kthej dhe ndonjë gotë,
Poet bëhem, a ndoshta dhe murg.
Një varg të vjetër, përtyp si idiot:
-Më mirë të kish lindur një trung.

Sonte po ndihem, mbytur në malle,
A lot që aty brenda askush s’i njeh.
Të tjerët, më keq harbojnë në valle,
Gotat trokasin:- Po qan se u deh!

As nuk u deha, as pija u bë shtysë,
Kam një tjetër shkak të jem me faj.
Që tavolinën se kthej dot përmbys,
Deri sa s’shoh nënën në krye të saj.

 

MOS MË KTHE PAS!

Ti ishe mish e gjak e m’u bëre mall,
Malli brenda m’u bë lot, vit pas viti.
Në pllajën ku rrjedhë hapi një vragë,
Si gjithë gjërat që dalin nga shpirti.

Po mos mendo të më kthesh në vite,
Kur shikon fytyrën time me rrëpira.
S’ke asnjë lidhje, jam unë ndryshe,
Ndërsa ti je, ajo që ishe. Ti, e mira…!

Dikur të kam lënduar, pa asnjë faj,
E kurrë se kuptova si rashë në pusi.
Ti prapë ajo që ishe je, deri në detaj,
Unë shpirt gërvishtur. Unë isha ti!

Dikur s’dija shumë e s’heshtja dot,
E tani që dhe di, flas pak e më pak.
Dikur dhe në brenga, qeshja si idiot,
Tani i lumtur, trishtohem pa shkak.

Dikur veç teje, s’kisha mall të dytë,
Tani më krijove dy malle nga vetja.
Të dua kaq shumë sa loti më mbytë,
Pse t’u kthehem kohërave të vjetra!?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s