Serpil Devrim ( Turkey)

 

Serpil Devrim

Born on 16.10.1960 in İstanbul.

High School Graduate

Speaks English and German

Has a daughter named Nazli

She worked in Istanbul as an export ımport company owner 15 years and  she moved to Canada. After returning to Turkey, she started to publish her works.

Poetry Books:

At the Birth of day

One half is half done

The road was ending

Short Stories:

Purple alphabet women

Novel:

Like water

Serpil Devrim has won the Muammer Hacıoğlu Literary award in April 2018.

In her poetry, she focuses on social issues, inspired by real life. She also writes love poems, socialist and lyric lines. Her poems, her novel and her storıes are racial, violence and war against and she read her poems in diffferent radio and television channels and shared her humanist views with listeners and viewers.

One half is half done was translated to Russian and Bulgarian, Purple alphabet women and Like water were translated to Bulgarian.

Her poem named Wall was translated to Italian and published in an Italian literature magazine and translated to  Balkanıan Languages and published in Balkan Literary Herald magazine.

Also was translated to Bulgarian and published in another literary magazine ; Balkanski Književni Glasnik.

Many of her poems and short stories were published in different literature magazines in Turkey.Some of these magazines are: Kasabadan Esinti, Menekşe, Bodrum Gündem, Berfin Bahar, Adalya, Tmolos, Aratos, Lacivert and Mühür.

She is a member of the PEN İnternational Writers Associatıon in Turkey.

 

Poems by Serpil Devrim

 

The Poem of the 100th Day

vinedresser, i linked my voice to sky, erase death
i am a stone-sculptor tonight i linked my voice to sky

my eyes sculpted what outweighed them
the crowd of my outside, the isolation of my inside
sculpted gently the side of me that was offended by life
i took it to the city square and left it there
i’m too lonely for anyone to notice me

my apprenticeship of stone age is a rodent in my chest cavity
my semi-skilled working, my bronze age, the slip-of-tongue wing
of whirligig
my iron age is my mastership, by inner beauty that attracts the devil
in a sleazy capstan-free well the cementer’s cap
vinedresser, i linked my voice to sky, erase death
i am a stone-sculptor tonight i linked my voice to sky
i sculpted what outweighed my tongue
seven generations, seven shirts off of the back of the stone
young and old alike the great powers off of the belly of the stone
i spilled from my skirt ash-colored and rose-scented
i took my heart out and loaded my emotional clamorous side
onto the hands of a callow off-tune musician

i sculpted the earth to cleanse it of its dirt
the lifeguard with little room and a large heart rang the bell
blew its whistle its vigorous siren
quite appropriate for a tale, quite against the genuine
the bite in her throat turned out to be a hard row to hoe
put her seamy lustful foot down

vinedresser, i linked my voice to sky, erase death
i am a stone-sculptor tonight i linked my voice to sky

two acrobats on one tightrope, impatient and fond of comfort,
the one heavily seethed the one whose face is down
the fond one and the one with no dreams all of them is a memory loss
their skulls are the size of a huge cave each of them
i eroded the surface, took it out, slam it down
my flesh blood and memory thought it wouldn’t be heard when
slammed
the joy of cleansing gleamed on the cutter

vinedresser, i linked my voice to sky, erase death
i am a stone-sculptor tonight i linked my voice to sky
i sculpted my heart, open wounds around it apparent
people passed by, passed away, hunger hasn’t had enough yet.

 

100. Gün Şiiri

bağcı, sesimi gökyüzüne uladım ölümü sil
taş yontucuyum bu gece sesimi gökyüzüne uladım
gözlerim kendine ağır geleni yonttu
dışımın kalabalığını, içimin tenhalığını
yonttu hafif hafif hayata küs yanımı
götürdüm kent meydanına bıraktım
kimsenin beni fark etmeyeceği kadar yalnızım

taş devri çıraklığım gögüs boşluğuma kemirgen
kalfalığım, maden devrim, dil sürçmesi pırlangıç kanadı
tunç devrim ustalığım, şeytan çekici içsel hoşluğum
çerden çöpten çıkrıksız bir kuyuda çirişçinin çanağı

bağcı, sesimi gökyüzüne uladım ölümü sil
taş yontucuyum bu gece sesimi gökyüzüne uladım
dilime ağır geleni yonttum
yedi göbeği, yedi gömleği taşın sırtından
yediden yetmişe yedi düveli taşın karnından
döktüm eteğimden gül renkli gül kokulu
kalbimden çıkarıp akordu bozuk acemi bir çalgıcının
ellerine yükledim duygusal çığırtkan yanımı

yonttum arındırmaya yeryüzünü kirinden
yeri dar gönlü bol cankurtaran çaldı çanı
öttürdü düdüğünü canhıraş sirenini
masala çokça uygun, gerçeğe çok aykırı
çetin ceviz çıktı boğazındaki lokma
façalı şehvetperest ayağını diredi

bağcı, sesimi gökyüzüne uladım ölümü sil
taş yontucuyum bu gece sesimi gökyüzüne uladım
birkaç cambaz bir ipte canı tez , canı tatlı,
okkalı kudurganı yüzü yerde gezeni
düşkünü düşsüzü hepsi hafıza kaybı
kocaman bir mağara kafataslı her biri
aşındırırdım yüzeyi, çıkarttım,yere vurdum,
vurunca duymaz sandı, etim kanım belleğim
keskide parıldadı arınmanın sevinci

bağcı, sesimi gökyüzüne uladım ölümü sil
taş yontucuyum bu gece sesimi gökyüzüne uladım
yonttum kalbimi , ötesinde berisinde açık yara aşikar
geçti gitti , göçtü gitti insanlar, açlık doymadı.

 

DON’T WORRY ABOUT ME

Tear of my eyes
i wouldn’t have spoken of sorrow
if the comma-shaped dynasty musicians
hadn’t played the indigenous melodies
beating the tamborines

Don’t worry about me, me will always ache
like the right bird singing for the wrong limb
while my brain doubles trying
to reach my heartbeat
trying to hold out everything
it learn learned not to be surprised
by anything

You already know that neither Jesus nor Moses
shows up between a church, a synagogue, a mosque
at most
fish with needle-stucked mouths come out
-by the comma-shaped musicians
circling like phonograph records
in a pool with blue mosaics
-fishing lines ate the needle’s tip

Tear of my heart
my flood
while my brain under torture
while the heart of my homeland under occupation
my heart-even whose fist-sized body i no dare to kiss
wakes sedulously to life every morning

don’t worry about me,
me will always ache.

 

Beni Merak etme

gözümün yaşı,
kederden söz etmeyecektim
memleket havalarını tefe vura vura
çalmaya kalkmasaydı
virgül duruşlu hanedan sazendeleri

beni merak etme, hep acıyacağım
yanlış dala öten doğru kuş gibi
beynim yüreğimin atışına koşaradım
yetişmeye çalışırken
her şeye yetmeye çalışırken
hiçbir şeye şaşırmamayı öğrendi

ne İsa çıkar ne de Musa,
bir kilise bir havra bir cami arasında
çıksa çıksa
virgül duruşlu sazendelerden
mavi mozaikli bir havuzun içinde
taş baskı plaklar gibi dönen
ağzına iğne saplı balıklar çıkar
iğnenin ucunda misina ipler

gözümün yaşı
sel felaketim
işkence altındayken beynimin orta yeri
orta yeri işgal altındayken memleketimin
yumruk kadar cüssesini bile
öpemediğin yüreğim
her sabah inatla yaşama uyanıyor

beni merak etme, hep acıyacağım.

 

Hold My Dead Branches !

“my soul was a door handle
as my mind never matched the steps”

the brunette refugee child with otherworldly descriptions
who lands down on the cage of my chest fluttering
your face is the gap called wound this evening

your eyes were a single country, the whole earth
the insensitivity of this era is a death trap
the thundering robbery, plunder, pillage of an avalanche
with its cooperative loam the red-brown marsh

depth and the subsiding weight do go away
lacking humanity that makes it lose its way
it has no roof to wash ashore or to take shelter
in september the unhugged body the surplus of water

the iceberg drifting from where it belongs is just like you
woven for the outer world a long time ago
its fragile body lessens by moments, from which
it adds itself to the water that will drown us all

wherever i turn the speed of light is the same
one’s circle, occasionally recurring mercy sprinkle
which pours down on the sift of the sky
from a long distance

Hold my dead branches ! Hold my dead branches !
let the dead leaf fall !
let my crooked branch flatten…

 

Ölü Dallarımı Tut !

”ruhum arka planda kapı koluydu,
aklım uymazken hiç bir adıma”

göğsümün kafesine kanat çırparak inen
öte dünya betimli esmer mülteci çocuk
yüzün bu akşamüstü yara denilen oyuk

gözlerin tek bir ülke, koca bir yeryüzüyken
bu çağın hissizliği tam bir ölüm kapanı
bir çığın gümbürtülü soygun, yağma, talanı
kızıl kahve bataklık, balçığı elbirliği

geçer göçer derinlik, dibe çöken ağırlık
yolunu kaybettiren insanlıktan yoksunken
damı yok sığınacak, kıyılara çarpacak
eylülde su taşkını kucaklanmayan beden

işte aynı sen gibi, ait olduğu yerden sürüklenen buzulun
hayli zaman önce dış dünyaya ördüğü
an be an eksilen kırılgan gövdesinden
kendini kattığı su, hepimizi boğacak

hangi tarafa dönsem ışığın hızı aynı
insanın yörüngesi, arada bir nükseden merhamet çisentisi
bardaktan boşanan gökyüzü eleğine
bir uzak bir mesafeden

Ölü dallarımı tut ! Ölü dallarımı tut !
ölü yaprak dökülsün!
eğri dalım düzelsin..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s