Tempull / Poezi nga Juljana Mehmeti

Poezi nga Juljana Mehmeti

 

Tempull

Nuk mund ta fsheh ngjyrën e shpirtit
shndritur përherë qiellit më të lartë,
ylber mbi ylberë që lidh dy brigje,
hapa të hedhur shkallëve të diellit,
pikë e shiut mbetur në dritare
vijëzuar në harta fasadave blu
botë e humbur kufijve të panjohur
në sytë e muzgjeve rizgjuar sërish.

Tempulli im mbetet po njësoj
me orakuj
që shpresën e rikthen në hyjni
ndjekur të tjerë poltrone të zotave
albatros i endur në stuhi,
reflektuar në shandanë të ndezur malli
e djegur në të fundit dashuri!

@ julja

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s