Poezi nga Daniela Xhani Kreka

Poezi nga Daniela Xhani Kreka
 
 
DIL
 
prej mitrës së kohës,
njeri,
këpute kordonin ombelikal
e lidhe nyjë.
Çarçaf i bardhë le të bëhet mëngjesi dhe toka djep,
përkundu por mos fli. Vdis
me sy hapur , në mos
do të të vrasin me sytë
e Argos.
 
Nesër lind prap.
Rrëshqit nga ujrat e mendimit,
errësirën si lehonë lëre të fle. Dil
ka plot buzeqeshje,
nëse jo, plot hipokritë. Merr
një drapër dhe korri,
përndryshe lulëzojnë, farë lëshojnë
e shtohen me motet.
A e di ?
 
Dil, njeri,
prej burgut tend!
Këputi zinxhirët dhe guxo
të ngjitesh, Hýbris
le të përndjekë
fluturimi është lindje tjetër
por edhe rënie,
njësoj është
mund që dhe vdekjen të ta kenë zili
nëse mëson të rrëzohesh
bukur.
 
 
 
OH
 
…sa m’u desh të përplasesha,
mur më mur! Përfund
më zinte hija ime.
 
Sa sy të zgurdulluar netëve vonë. Hap
mbyll perdet e qepallave.
Zgjohesha pastaj ditën tjetër.
Ua liroja grykën ëndrrave e i lëshoja
në rrugë të panjohura.
Eshtrat që thernin mes për mes në palcë të njeriut.
 
M’u desh, oh…!
Luftë, pra! As armë. As ulërimë.
As gjak.
Një bisturi e ndërgjegjes më thërriste në vesh.
Çaje! Çaje plaçentën e botës!
Oh, ç’përpjekje!
Të sjellësh në jetë veten,
krejt e vetme.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s