Poezi nga Lumo Kolleshi

Poezi nga Lumo Kolleshi

 

Nëna

Nëna ende nuk e ka marrë vesh që dy lisat s’janë më,
Që nuk duhen as fshesat me xanë për avllinë në vjeshtë,
Për murin e rëzuar të odës prapë nuk di gjë,
Nuk di që larg e larg i shkuan të gjithë djemtë.
Bashkë me vjeshtën u bë gjethe dhe vetë,
Nuk pati një pranverë prapë për të.
Në të gjithë tetorët syri më përzihet me retë,
Në të gjithë tetorët reumatizma dhimbjen time zë.

 

***

Falët më mbetën pa fjalë
Kur kisha për të thënë fjalë të shtrenjta.
Ka ditë që njeriu ndihet një muranë,
Gërmadhë e mbuluar me hithra dhe gjemba !

 

Eh, ajo çantë, gjithmonë e rëndë

(tim eti)

E hapja shpesh çantën e rëndë të tim eti,
Tek i kthehej shtëpisë i lodhur në darkë,
Nuk di pse ky ves te fëmijëria ime mbeti,
të njëjtat gjëra gjeja në atë çantë:
Një çekan i kalitur nga Luko kovaçi,
një tjetër më topolak, më i trashë,
mes smilarëve majëmprehtë një më i gjati
dhe një lopatëz druri që dukej si erashkë.
Shahulli i varur në spangon lyer me dyllë blete,
goneja që dilte gjithmonë pak nga çanta,
ca cifla guri në fund dhe s’ di pse i merrte
tok me ca thërrime dheu të mbetura nga balta.
Tani rëndoka dhe më shumë në kujtimet e mia,
kur shoh shtëpitë e braktisura pa tym në oxhakë,
kur ferrat diku kanë dalë mbi çatira…
Mes rënimit kërkoj ku preu gishtin im atë.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s