Poezi nga Zhaneta Barxhaj

Poezi nga Zhaneta Barxhaj

 

***

Ndonjëherë t’i doja përkëdheljet.
Ndonjëherë të flisja,
kur përrenjt’ e dëshirës
vërshonin mbi mua.

Po ti ku ishe?
Kur jargavanët luanin
me qerpikët e mi?
Kur krokëllima e shpirtit
ma shqeu, ma goditi,
ma vodhi këtë dashuri?

Ti ku ishe? Ku je ti?

 

***

Sonte paskam frikë
të fik dritën dhe të fle.
Një ndjesi shiu,
më lumëzohet në brendí
dhe më lag gjumin…
A mund të përqafohet
një gjumë i lagur?!
Rrënqethem,
mbledh këmbët si fetus,
në pritje të përshtatjes
me lëngun amiotik.
Sërish shi…
Diell,
thaje gjumin tim të lagur!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s