Nokturn / Poezi nga Flutura Açka

Poezi nga Flutura Açka

 

Nokturn

Në brinjë të natës,
e thiktë, një shtijë pezmi gjen udhë,
çahet n’pezulli,
e fundit barrë e durimit,
derdhet n’eterin e vagullt bluhiri,
në nokturn, zë e sit hi.
Shpellon nata,
regëtimat e flakta,
të fundmet shenja, thëthin.
Ku vajte, dritë,
që e varur në çengelin e pritjes,
ishe gjer tani?
Po heshtja është heshtje e si heshtje heshton,
nuk gjegjet, është vonë.
Një hije kokëfortë,
shtijane shfaqet, e shtigjeve të pagjumta shëtit,
merr formë,
merr frymë,
merr kuptim,
fatin ma lexon.
E vogla regëtimë hyjnore,
larg,
nuk po të shquaj dot qiellit të zi.
Sa e pafund zbrazja,
sa i tej-e-tej-të errëtimi,
n’kët’ natësí.

Nga “Roja e dritës”, 2018

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s