Eleonora / Fragment nga Luan Rama

Eleonora

 

Fragment nga Luan Rama

Po perëndonte. Jashtë nga dritarja ata pikasën një çast një dritë të bardhë në okër, tepër të shndritshme si të ishte një imazh i ngjashëm me tablotë e piktorit flamand Wermer, kur ai pikturonte qytetin e tij Delf.
Sytë e tij vështronin tashmë portretin e saj, por çuditërisht nuk shikonte imazhin që kishte përpara, por tjetrën, fytyrën e Eleonorës 40 vjet më parë.
Ai u habit me kohën që kishte ikur aq shpejt, vitet, ikur me një shpejtësi marramendëse, thua se koha të mos kishte kufij. Kjo ishte forca e kujtesës, ku koha nuk ekziston më, pasi imazhet mbeten të ngjizura në kristalinën e syrit, pa mundur të shuhen…
– Çfarë po mendon? – i tha pas një heshtje të gjatë.
– Ditët e fundit të luftës, – u përgjigj ajo.
– Ah, ditët e atij ankthi të pafund.
– Parisi sapo ishte çliruar
– … dhe gjermanët largoheshin me shpejtësi. Të kujtohet ushtari i fundit gjerman, ai që qëllonte si i tërbuar mbi shtëpitë, dritaret, kopshtet, me mitrolozin që villte veçse plumba e vdekje? Dukej si një bishë e plagosur.
– Po, më kujtohet, – shtoi ajo. – E kam të gjallë ende fytyrën e tij në mes të rrugës. Zhak e kishte qëlluar nga dritarja e shtëpisë dhe ai ishte shembur. Dergjej aty para hotelit, me këmbët e hapura.
– Ishte një heshtje e çuditshme. Të gjithë kishin ikur dhe askush nuk dilte në rrugë. Gjermanët e fundit e kishin braktisur atje, të vetmuar, në vdekjen e tij. Pastaj ti shtyve derën, dole, dhe pas teje dolën dhe të tjerët nga shtëpitë përreth të shikonin gjermanin e vrarë, si të ishte vrarë më në fund Gjermania naziste. Dhe atë çast, papritur turma klithi e gëzuar: Franca! Rroftë Franca e lirë!
– Po, asgjë nuk është shuar nga ajo ditë, asgjë.
– Pastaj unë e tërhoqa atë dhe e lashë në anë të rrugës që njerëzit të ecnin lirisht. E pikërisht atëherë, një bombë shpërtheu: kisha digjej në flakë. Prifti doli nga kisha me një krahë që i varej, i ishte shqitur nga trupi.
– Ç’kohë e tmerrshme… Por ne i mbijetuam luftës. Të kujtohet mesha e parë e lirisë?
Ai pohoi me kokë, ëmbëlsisht, me sytë e nostalgjisë.
– Ishte e habitshme të shikoje afreskun me Jezunë dhe apostujt e tij që qëndronte ende në këmbë. Sikur e mbante një dorë e padukshme, hyjnore. Edhe tani e dëgjoj psallmën e ndihmësit të abatit që këndonte: “… Nata u thye dhe dita u afrua: le të heqim pra veprat e errësirës dhe të veshim armët e dritës… Amin! Njerëzit përqafoheshin, qanin, putheshin, ishin të lumtur. Ndërsa unë të shtrëngoja krahun me një lumturi të jashtëzakonshme.
Ai e vështroi gjatë, me nostalgjinë e një kohe që i ngjante një përjetësie. E habitshme që ajo kohë po i afrohej tashmë gjithnjë e më shumë. Ishte si ecja e një njeriu në një tunel të gjatë, një dalje nga tuneli në dritën që dukej tutje, larg, ku më së fundi gjithçka shfaqej e përmbytur nga drita…

* * *

Në mbrëmje vonë, pas gjithë atyre kujtimeve, Eleonora i ishte lutur që të qëndronte atë natë dhe të ikte të nesërmen për në Paris. Ai kishte pranuar thjeshtë me një të tundur të kokës edhe pse kishte një dëshirë të madhe të qëndronte. Diçka e çuditshme po ndodhte me të, me vetë kohën. Nga një anë i dukej se fare pak kohë kishte që ishin ndarë që nga koha e pasluftës, ndoshta dy-tre vite, dhe nga ana tjetër i ngjante sikur po rijetonte një jetë të dikurshme, gjithë ato vite lufte e dashurie, rininë e tij, ndarjen, moskthimin në Shqipëri, humbjen e dëshirës për jetën dhe fillimin pastaj të një jete tjetër, monotone, mbushur me gëzimin e punës, shëtitjet djaloshare dhe atë dashuri të madhe, ajrore, që i qëndronte gjithnjë ndezur, një lloj prushi që sa herë trazonte hirin e asaj kohe të shkuar, ai shikonte se thëngjijtë ishin gjithnjë të ndezur. Dhe atëherë një dëshirë e madhe e kapte të nisej, të shkonte atje, ta rishihte, veç disa çaste dhe të kthehej sërrish. I dukej vetja si dikush tjetër, si një aktor që interpretonte jetën e tij dhe ai e shikonte pastaj si një spektator, mbyllur në vetveten e tij. Shpesh pyeste veten se nëse ai fëmijë i tyre do të kishte jetuar cili do të ishte fati i tyre? Sigurisht jeta e tyre do të ishte tjetër dhe ai fëmijë do të ishte ëngjëlli i tyre. Ata do ti kapërcenin të gjitha sfidat e kohës, ashtu siç i kapërcen gjithnjë një dashuri jo e zakontë.
Ishin ulur të hanin darkën në sallon. Eleonora ndihej e lumtur. Sikur ecte majë gishtave. Ah, Eleonora, si një flutur, ashtu si në ditët e dikurshme të dashurisë.
Kishte nxjerrë servisin e bukur të Sevres dhe e kishte vendosur në tavolinë. Po kështu dhe një shishe verë.
– Një verë disi e veçantë, – i tha e gëzuar ajo, – një “Mouton – Montrachet”. Kishte mbetur në qilar.
Ai e mori në duar, vështroi etiketën dhe e ngriti pak ta shikonte më mirë në dritën e llambadarit. Ishte një e kuqe e shndritshme.
– Në hotel “Ritz” një verë të tillë, ne e shërbenim shpesh. Viti 1967 është një vit i veçantë për “Mouton – Montrachet”. Sigurisht, kushtonte… një verë veluri.
– Ke punuar në “Ritz”?
– Po. Kur shkova në Paris me ndihmën e një mikut tim shqiptar, fillova të punoja në një restorant në “Gare de l’Est”. Flija në papafingon e një hoteli të vjetër bashkë me dy emigrantë shqiptarë. Vitet kalonin të trishta, por fati më ndihu. Një mjek shqiptar që kishte qenë në luftë në frontin e Reims, njeri me influencë, kishte një mik në hotel “Crillon” dhe më angazhuan aty. Në fillim punoja për furnizimet e hotelit, pastaj si kamarier. Më vonë nisa punë në hotel “Ritz”. Atje shërbeva për 20 vjet me rradhë. Isha në bar. Mbaj mend që i kam shërbyer dhe gjeneralit De Gol. Gjithë bota aristokratike vinte në “Ritz”. Aty kanë qenë Heminguei, Çurçill, amerikanët e mëdhenj… Ke qenë ndonjëherë në “Barin Heminguei”, në Ritz?
– Jo, – tha Eleonorë, e lumtur me ato çka dëgjonte.
– Gjatë fundit të luftës, në atë bar Heminguei shkruante artikujt e tij. Ishte korrespondent lufte pranë ushtrisë amerikane. Kur Parisi u çlirua, Heminguei me kompaninë e tij kishte zbarkuar nga të parët në “Hotel Ritz” dhe bashkë me disa ushtarë hyri madje dhe në qilarin e verërave të hotelit. Barmani plak më ka treguar për atë ditë historike. Hapnin shishet e verës dhe festonin lirinë, çlirimin…
– Histori e këndshme!
– Aty, në atë bar janë dhe makina e vjetër shkrimit si dhe fotografitë e Hemingueit duke shkruar. Por unë nuk arrita dot ta takoja shkrimtarin amerikan. Ai nuk u kthye më në Paris. Aty dhe dola në pension. Isha shefi i shërbimit të bar-restorantit. Kur ika, më dhanë dhe një diplomë, por ah, ajo kohë ka shkuar… Kujtime që më dhembin.
Ai e hapi shishen, i mori erë, hodhi verën në dy gotat e kristalta dhe u ul përballë saj. Pastaj u kujtua dhe u ngrit. Nga bufeja pranë mori dhe një gotë tjetër. Ajo e vështroi e habitur. Përse vallë? Ai u kthye dhe e vuri anash tyre. Pa fjalë e mbushi me verë. Ajo mbylli sytë, e kuptoi dhe menjëherë u drodh. Po, Mazi s’kishte ndryshuar. Ishte po ai, shqiptari, besniku i tyre… Një gotë për kolonelin.
Trokitën gotat pa mundur të uronin për diçka. Ai kishte ardhur të ngushëllonte për Sharlin. Megjithatë atmosfera aty nuk i ngjante aspak zisë. Fytyra e saj ndriste nga gëzimi për ardhjen e dëshiruar të mikut të vjetër.
– Të kujtohet? Ishte vjeshtë kur ike.
Ajo zgjati dorën dhe preku gishtërinjtë e tij.
Eleonora u drithërua përsëri. Ai mori gotën e Sharlit dhe piu një gllënkë… Vera e kolonelit. Pastaj e shtyu gotën ngadalë, me gishtërinj, drejt saj që dhe ajo të pinte nga ajo gotë.
– Sharli do ishte gëzuar po të të shikonte këtu.
– Po, e besoj… Ai më donte dhe unë e doja atë.
– Për Sharlin!
Ajo e mori me të dyja duart. E shtrëngoi, sikur të mbante Sharlin në dy duart e saj.
– Po, për Sharlin!
Dhe e piu ngadalë verën e mbetur në gotë. Pastaj e lëshoi kokën prapa duke mbyllur sytë. Ç’mendonte vallë?…
Papritur ajo u ngrit dhe nga sirtari i një komodine aty pranë nxori një album të vjetër fotografik. E hapi dhe ia vuri përpara.
– Është fotografia e vetme që kam nga ty… E kam ruajtur. E kam vështruar mijëra herë dhe kam pyetur veten se ç’bëhej me ty, ku ishe, a ishe i lumtur? Kujtoja se një ditë ajo fotografi do të ishte si qindra fotografi të tjera që ruajmë nga e kaluara jonë, por jo… Ishte e pamundur të të harroja!
– Edhe unë Eleonorë…
Dhe pas një heshtjeje të shkurtër, ai shtoi:
– Vite lufte që s’mund të fshiheshin…
– Vite dashurie…
Ai e pa në sy me dashuri dhe menjëherë e ktheu gotën e tij. Donte të pinte, të harronte apo të kujtonte? Kushedi!?
– Nuk ishte faji ynë! – tha ajo.
– Ishte faji i luftës!… Ne bëmë atëherë një pakt. Atë natë të thashë: vetëm nëse Sharli nuk do të kthehet nga lufta, ne do mund të jetonim bashkë.
Ajo i vuri dorën në buzë. Donte që ai të heshtë.
– Po, ne menduam se Sharli ynë i shtrenjti nuk do të kthehej më, – përfundoi ai.
Ajo pohoi me kokë.
– Ndër ata miliona të vrarë, Sharli mrekullisht mbijetoi!
Ndjeu dhimbje. Madje një lloj turpi. Vallë ajo kishte dashur që ai të vritej? Jo, jo… në asnjë mënyrë. Po çfarë atëherë? Thjeshtë të mos vinte, apo të vinte më vonë, kushedi kur…
Ai gjithnjë e kishte dashur. Do ta donte gjithnjë. Ai dhe Sharli, që të dy, sikur ishin ngjizur në të njëjtën figurë, në atë të një burri të krijuar prej atyre të dyve dhe që donin të njëjtën grua.
– Pauvre Sharl! I mjeri Sharl! – pëshpëriti ajo dhe ktheu sytë nga fotografia që ishte në murin e sallonit.
– Notre cher Sharl! Sharli ynë i shtrenjtë! – shtoi ai.
– Ikjen tënde e vuajta shumë. E pamundur të jetoja gëzimin për kthimin e Sharlit. Ai përpiqej të bënte gjithçka që të më gëzonte. Por unë doja të isha vetëm, e mbytur në trishtin tim. Shpesh ikja nga shtëpia, kuturu. Vetëm natyra më qetësonte, vetmia. Aty përjetoja një jetë tjetër, imagjinare, jetën me ty. Sytë e tu, trupin tënd, gojën tënde, fjalët që më thoshe. Mbyllja sytë dhe dehesha me ty. Jo rrallë shkoja në liqen, në një cep disi të fshehtë, të futur. Xhvishesha e tëra dhe lahesha, si dikur me ty. Ishte e vetmja mënyrë të mbijetoja. Vuaja, vuaja tmerrësisht. Sharli e kuptoi pse unë vuaja. E dinte që vuaja për ikjen tënde. Më vinte keq për të. Lutesha në kishë. Por unë nuk arrija dot ta ngushëlloja. Përpiqesha ta largoja hijen e trishtit, por e pamundur. Pastaj, me kalimin e muajve, stinëve, viteve, shpirti im u mësua me atë ndarje. Më dukej sikur jetoja në një botë të ftohtë ku diejtë nuk ngrohnin më, nuk digjeshin më. Dhe pikërisht atëherë e kuptova se unë nuk qaja dot më. Lotët më ishin tharë.
Ajo ndaloi dhe mori frymë thellë. Ishte një gjendje e çuditshme malli, gëzimi, dhimbjeje, pengu e trishti bashkë, e ajo kohë dukej se i rëndonte me një peshë të jashtëzakonshme mbi gjoks.
– … Që atëherë nuk mbaj mend të kem qarë. Ishte e tmerrshme të mos kesh lotë, lotë gëzimi apo dhimbjeje, të të vdesin të afërmit dhe të mos mundesh të qash. Sytë e mi u ngjanin liqeneve të shterrur. Doja të klithja, të ulërija për të nxjerrë lotët e mia të gjithë asaj kohe lëngimi. Nuk qava as për vdekjen e nënës dhe babait tim, as për vdekjen e Sharlit. Kjo ishte e tmerrshme, sikur të isha një qenie shkretëtire.
Mazi mbushi gotat përsëri. Vështroi verën në gotë dhe shkëlqimin e atij lëngu dehës që e mrekullonte gjithnjë. E mbajti një çast gotën në dorë. E tundi. Vera vinte ngadalë brenda faqeve të kristalta duke lënë një gjurmë të lehtë. Kujtesa!
– Kur Sharli vdiq, mendova të të njoftoja, por pastaj hoqa dorë. Isha e zemëruar me ty… Në fillim kujtova se do ishe kthyer në Shqipëri, në vendin tënd, por si duket ngjarjet kaotike…
Ai heshti një çast i menduar.
– Vështirë të qëndroja. Nuk më pengonte ajo që ai vend ishte i trazuar, në kaos dhe në një gjendje dëliri, jo… Me atë vend më lidh gjaku, fëmijëria ime. Por martesat tona atëherë bëheshin nga familjet, pa dashuri. Mjaftonte të jepnin fjalën baballarët tanë tek njëri-tjetri. Më kujtohet si tani dita e martesës. Gruaja ime atëherë jetonte në një fshat tjetër, në një faqe mali. Kur e sollën në shtëpi na hodhën oriz dhe nëna i ngjeu buzët me mjaltë.
– Mjaltë? – u habit ajo.
– Ashtu ishte zakoni, që nusja të ishte gojëmbël.
Eleonora buzëqeshi.
– E habitshme!… Po oriz, pse?
– Që të kishim shumë fëmijë.
– Ah, zakone të bukura.
– E kisha parë veçse dy-tri herë dhe nuk e njihja. Nuk e dashurova. Më kujtohen si tani këngët e asaj dasme, rakia që pihej, dollitë. Nëna ime vinte rrotull si një flutur… Gjashtë muaj më vonë u nisa për në Francë, për në minierat e Sent Etienit. Një administrator francez kishte ardhur në Përmet e Berat dhe mblidhte puntorë që ti niste drejt jugut të Francës, përmes Marsejës. Dhe unë shkova bashkë me një grup prej 50 vetësh. U nisëm me një anije nga porti i Durrësit bashkë me Sotirin, shokun tim. Kështu, një jetë tjetër nisi për mua… Dashurinë e njoha vetëm me ty.
Mazi ktheu gotën përsëri. Po i shijonte kjo verë trazuar me kujtimet e një kohe tjetër.
– Të kujtohet dita e çlirimit? – tha papritur Eleonora.
– Ah, – pëshpëriti ai me një ëndje të madhe dhe kujtoi atë ditë të paharruar.
Po, iu kujtua ajo ditë kur njerëzit dolën dhe përqafonin njëri-tjetrin. Kishin dalë dhe Rozhe me Katerinën, pleqtë normandë që gëzonin si fëmijë… Karmençita, Esperanca, «Gavroshi» i hotelit që më së fundi ishte shfaqur sërish, oh, ç’gëzim i madh! Karmençita e mbështolli Mazin me krahët e saj të fuqishme dhe e puthi në buzë… Një puthje e dëshiruar prej kaq kohësh, e megjithatë ishte puthja e lirisë, e çlirimit, e fundit të luftës. Pastaj ishte Esperanca që e përqafoi si të ishte ati i saj. Kur e pa atë puthje, Eleonora qeshi me vete. E kuptoi dëshirën e gruas tjetër, por dhe atë çast të papërsëritshëm të gëzimit të asaj dite të shënuar… Bëri një hap, dy, iu afrua ngadalë, e pa me një dëshirë të madhe ngadalë dhe i puthi sytë. Njerëzit e Rezistencës mbushnin rrugët. Një muzikant rruge kishte marrë harmonikën e tij dhe kishte nisur një muzikë të gëzuar. Njerëzit filluan të kërcenin. Ah, ç’dans… sikur ata njerëz nuk kishin kërcyer kurrë. Mazi qeshte, se s’dinte të kërcente. Ai ndiqte hapat e Eleonorës dhe vazhdonte të qeshte me këmbët që i ngatërroheshin. Ishte i lumtur… ishte e lumtur. Dikush me një damixhan të madh në rrugë u shërbente njerëzve verë. Pinin me të njëjtën gotë dhe thërrisnin për Francën, për lirinë, për jetën.
Në mbrëmje ata u ngjitën në dhomë. Mbante mend se ishin si të dehur, me verën dhe lirinë. Ja pra që mund të deheshe dhe nga liria. Harroi premtimin e kolonelit, harroi gjithçka, fëmijën e tyre të humbur, gruan që e priste tremijë kilometra larg në atë vend të humbur. Harroi gjithë botën… Eleonora hoqi këmishën e saj të bardhë qëndisur me dantellë dhe ia flaku në fytyrë. Mazi qeshte, dhe donte ta kapte por ajo i iku nga duart dhe ngjiti shkallët lart. Ai e ndoqi, ndërkohë që ajo u hodh në shtrat duke hapur krahët. Priste ëngjëllin e saj. Donte të bënte dashuri. Ishte e dëshiruar, drithërimë e gjallë. Eja, i thoshte ajo me sytë e saj. Eja pëllumbi im. Dhe Mazi e pushtoi. Si mos ta gëzonin këtë ditë të shenjtë të lirisë. Ishte një kërleshje e habitshme, e etur, e lëngësht, drithëruese, me rënkime të lehta, të ëmbla, një kërleshje e dy trupave që tashmë ishin bërë në një, që pulsonin fort, gjer në ekstazën e tyre. “Ma douce chérie!” – pëshpëriste Mazi, “Mon amour à moi!” – pëshpëriste ajo. Dhe ai udhëtonte me buzët e tij mbi trupin e saj. Puthte zverkun, kurrizin, barkun, kofshët dhe këmbët e saj, gishtërinjtë dhe pastaj ngjitej sërish në atë udhëtim dehës mbi atë trup të brishtë, me afshin e nxehtë, aromat dhe gjithçka të bukur të një trupi në ekstazë.
Pastaj ata u lëshuan dhe humbën në një kënaqësi hyjnore…
Ishte një kohë jashtë kohës. Ishin jashtë vetvetes…
Dhe tani kaq vite shkuar, ai, i pëshpëriti lehtë:
– Të kujtohet?
– Çfarë, – përsëriti ajo pa e ditur se çfarë duhej të kujtonte, pasi kujtimet ishin të pafundme.
– Kënga e Margaritës që kënduam atë natë… ose më mirë kënga e Eleonorës.
Ajo qeshi. I mori pëllëmbën në dorën e saj dhe e lëmoi lehtë, ëmbëlsisht.
– Po, ti këndoje këngën e Eleonorës!
Dhe ajo nisi të mërmërisë ngadalë atë këngë të tyre, që tashmë po e këndonte si të ishte një ninullë:
“Më jep zemrën tënde Eleonorë…”
Ajo kishte vënë kokën në supin e tij. Mendonte. Pastaj ktheu kokën nga ai dhe e pa që diçka kujtonte.
– Çfarë po mendon?
– Rozhenë dhe Katerinën.
– Ah, miqtë tanë të mirë. Pas luftës ata nuk deshën të ikin nga hoteli. Në fillim vdiq Katerina. Kjo vdekje e helmoi të shkretin Rozhe. Një muaj më pas, ai u shtri dhe vendosi të mos ngrihej më. Donte të vdiste.
– Ashtu?
Ajo tundi kokën dhe vazhdoi.
– Nuk donte të hante. Pinte vetëm ujë. Më kot Sharli u mundua që ai të hiqte dorë nga veprimi i tij, por ishte i vendosur… “Nuk kam pse jetoj më”, thoshte ai. Duhet të nxitoj të takoj Katerinën. Dy netë para se të vdiste më fliste për filozofin Didero. E kishte për zemër. Dhe atë natë më foli për dashurinë e akademikut me Sofi Volar… Më foli për letrat që Didero i dërgonte Sofisë. Dhe një letër të fundit, pasi ajo kishte vdekur, ku ai shkruante se kur unë të vdes, grimcat e trupit tim do të lëvizin nën dhé dhe do të kërkojnë të bashkohen me grimcat e tua… I shkreti Rozhe!
– E pabesueshme.
– Po… Atë e varrosëm pranë Katerinës, në të njëjtin varr, në varrezat tona.
Mazi rikujtoi atë figurë simpatike, thatime por të një karakteri të fortë, me atë ballin e lartë dhe dy sy të kaltër. Po, Rozhe kishte qenë një njeri i mrekullueshëm… studenti i dikurshëm i filozofisë. Historia e tij kishte qenë e veçantë. Në vitin 1914 atë e kishin mobilizuar si gjithë të tjerët për ta çuar në front… Iu kujtua ajo natë vere kur duke pirë nga një kalvados me të në taracën e hotelit, në një natë plot yje që s’kishte asgjë të përbashkët me luftën e tmerrshme, ai i tregonte ngadalë për jetën e tij, dashurinë për Katerinën dhe ditën që do të shkonte për në front. Katerina e kishte përcjellë gjer në stacionin e trenit në Gare de l’Est duke e puthur me lotë në sy. Plot turfullimë treni ishte nisur drejt Lindjes. Ndarja e tyre kishte qenë e hidhur. Pastaj erdhi lufta në llogore, bombardimet, uturimat e avionëve, korridoret sanitare, prozhektorët e mëdhenj, alarmet, sirenat, të plagosurit, të vrarët që i varrosnin në kodrinat e vdekjes. Kështu kishte shkuar ai vit. Shkruanin letra. Një plagë që kishte marrë në këmbë ishte mbyllur. Pastaj erdhi beteja pranë Marnës. Një betejë e tmerrshme.. “Atë natë, – i kishte thënë Rozheja, e kuptova se kjo nuk ishte lufta ime. Nuk doja të luftoja më. Përreth kisha me qindra të vrarë, madje dhe dy shokët e mi të llogores. Këto vrasje më dhembën shumë. Ngado pashë shkatërrimin e madh dhe vdekjen që kishte pushtuar shpirtin njerëzor. Po, lufta ishte një e keqe e madhe, ajo nuk ishte lufta e njeriut të thjeshtë, ajo ishte lufta e gjeneralëve… Mbaj mend që në mesnatë kapiteni ynë klithi britmën e fitores. Kishim fituar. Nata ushtoi nga thirrjet e ushtarëve, pro unë nuk klitha. Hodha armën dhe u ktheve mes atyre mijra të vrarëve. Ecja duke hedhur helmetën, brezin me granatat, xhaketën, ecja ngadalë mes të vrarësh në atë fushë të vdekjes…”
Pastaj atë e kishin arrestuar dhe e kishin çuar në gjyqin ushtarak si dezertor. I ati kishte patur disa të njohur në shtabin e ushtrisë dhe atë nuk e pushkatuan. E burgosën. Gjithçka kishte marrë fund për të: studimet, jeta e rinisë, e ardhmja. Por jo dashuria për Katerinën. Dhe ajo e priti gjatë shumë viteve. Dhjetë vjet më vonë, ai doli nga burgu dhe ata u martuan. Që të dy e urrenin luftën dhe ikën nga qyteti i vogël, pasi shumë prej banorëve e quanin ende “dezertor”. Por aq u bënte, dashuria e tyre kishte mbijetuar…”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s