Poezi nga Marjeta Shatro- Rrapaj

Poezi nga Marjeta Shatro- Rrapaj

 

Të tjera dëshira…!

Kur vdes dashuria, diçka thyhet
një shelg loton e pyjet mbyten nga psherëtimat.
Heshtja zbrazet nga fjalët e pathëna
rebus i fshehtë, shpirti i gruas.

Njerëz të çuditshëm krijuar nga natyra,
ndjekin instiktet si në vetëkrijim
I bren ankthi, dyshimi i pafund
tundohen përherë prej të tjera dëshirash
e harrojnë sa hyjnore është dashuria!

 

***

Harrohen mëritë,
ëndrrave të natës
e papritur rizgjohen ditës.
Zmadhohen largësitë,
zhduken fjalët,
Braktisur si hije,
pa dritë në sy,
pa jetë.
Flet pritja
e pret pajtimin heshtur.

 

Indiferencë

Indiferencë e pamotivuar
njerëzish,
Shkujdesje e programuar
fjalësh,
Mospërfillje e dhimbshme,
deri në braktisje…

 

Dashuroj…!

Dashuroj vërtet…
buzë detit përqafuar me erën
dhe ëndrrat e valëve trazim
rërës lagur shkumëzimesh të bardha
bregut ngritur lartësish.
Një zemër vizatoj shkujdesur,
fjalë të thjeshta krijoj,
melodi e zemrës sime
këngë e lindur e simfonisë së dashurisë.

 

***

Lotët ia fal natës,
që agimi të vijë i bardhë.
Ylberi i ëndrrave të ngrihet mbi yjet,
deri në takimin e hënës me diellin,
ku veç dashuri i japin njëri-tjetrit,
kaltërsisë së Qiellit,
qëndisur me rreze të arta.

 

Pendesa

Betejë e njohur
dashuria ime,
trazim ndjenjash
përhumbur ngjyrave që vishen në të kaltërt
përcjellë kthjellimeve
paqes njeri.
Dhimbjen e mallit
dua ta shkul prej shpirtit,
ta mbjell në një pemë trotuarit
që sa herë të kaloj
të të shikoj ty
pamjen e syve
ndoshta dhe një pikë loti
imazhit të shfaqur pa zë.
Fluturon çasti, asgjë nuk përsëritet
e të panjohurën e gjej
brenda shpirtit magjik të kohës.

 

Dëshirat…

Ndërthuren dëshirat,

shtyjnë njëra -tjetrën.

Rebelohen, lodhen,dremisin,

pastaj sërisht zgjohen.

Disa harrohen, fiken,

disa rilindin

e marrin rrjedhën e një lumi që përshkon luginat e shpirtit.

 

Evropës…!

Nga dritarja e avionit,

vështrimi tretet,

mbi retë e bardha,

mbi Evropën parajsore,

fantazisë aq të dëshiruar shqiptare,

nënkresave ajër,

ku fluturojnë pafundësisë,

shtratit të ëndrrave,

për të qenë aty,

për të ecur

e ringritur mbi vetminë shekullore!

 

Tercinë shpirti

Ky mall,
nuk është mall,
është ekzistencë.

Kjo dashuri,
nuk është dashuri,
është jetë.

Kjo jetë,
nuk është jetë,
është përjetësi.

 

***

Pamundësia na bën të vështrojmë me të tjerë sy

e mendime që fshehin dëshira të fjetura.

Joshemi nga mungesat tona,

verbohemi nga lotët e dëshpërimit,

kërkojmë gravitetin pas ndjenjave

dashurinë mes heshtjes,

për të ndier sërisht se jetojmë

e në çdo rrahje zemre të rrjedhë më e bukur jeta!

One thought on “Poezi nga Marjeta Shatro- Rrapaj

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s