It gives me the creeps and the shivers ( Het geeft mij de creeps en de shivers) / Poem by Hannie Rouweler

 
Poem by Hannie Rouweler
 
 
It gives me the creeps and the shivers
 
A poet just has to see that he comes
out of his words. You can also feel sorry for him.
Sometimes that hassle in abrupt interruptions
representing the world of the poet
like little puzzles of life. Even worse is
that they are read by few:
too complex, too difficult to understand, the coherence
can hardly be estimated for value or significance.
 
Sometimes I can sympathize with desperate readers
especially when I read a poem that makes me freezing,
bare feet, on ice, at night with images of the moon,
you will voluntarily crawl into the ground
and under the turf. Or hide behind dark bushes,
behind a tree in the deep and large forest, jungle.
 
You should also not give unsolicited advice to a poet,
because everyone knows, and himself best of course.
Put on a jacket if it is freezing or raining,
throw a life preserver at yourself, to an island,
sit under a coconut tree with your legs stretched out,
let in such a way the world pass by one day.
 
 
 
Het geeft mij de creeps en de shivers
 
Een dichter moet maar zien dat hij uit zijn woorden
komt. Je kunt er ook medelijden mee krijgen.
Dat gehakkel soms in abrupte afbrekingen
die de wereld van de dichter vertegenwoordigen
als kleine puzzels van het leven. Nog erger is
dat ze door weinigen worden gelezen:
te moeilijk, te lastig te begrijpen, de samenhang
is nauwelijks op waarde of betekenis in te schatten.
 
Soms kan ik wel begrip opbrengen voor wanhopige lezers
zeker als ik een gedicht lees waar ik het ijskoud van krijg,
blote voeten, op ijs, ’s nachts met beelden van de maan,
daarvan ga je vrijwillig al in de grond kruipen
en onder de zoden. Of verberg je achter donkere struiken,
achter een boom in het diepe en grote bos, oerwoud.
 
Unsolicited advice moet je een dichter ook niet geven,
want ieder weet het wel en zelf het best natuurlijk.
Trek toch een jas aan als het vriest of regent,
gooi een reddingsboei naar jezelf, naar een eiland,
ga onder een kokosboom zitten met benen uitgestrekt,
laat zo een dag de wereld aan je voorbij trekken.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s