Poezi nga Lida Lazaj

Poezi nga Lida Lazaj

 

Himn

Kënduar me dy zëra,
me tingullin, që shoqëron çastin
kur gonxhja bëhet trëndafil.

Himn për urën, që shkëlqen
përmbi ylberë,
përmbi qytetërime,
përmbi kreshtat e dallgëve , që trazojnë oqeanet.

Himn për urën,
që ska në trup asgjë të ashpër e të ftohtë
as hekur e beton si të gjitha urat e botës,
për urën , që ndërtuam bashkë
me pezullinë midis frymëmarrjes e frymënxjerrjes,
me hi meteorwsh e wndwrash tw shkrumbuara netwve,
me aromë jete mbledhur fushave ku dielli harbon,
e guvave të nëndheshme.

Do të vijë çasti
pa dijeninë tonë
do jetë agshol, mesditë apo muzg
dhe në takimin e radhës
mbi lëkurën e mermë të urës,
do të vish me një gjemb trëndafili në buzë
dhe unë me një fjalë të huazuar nga fjalori i rokopujës
dhe ura do të shembet
si të gjitha urat e botës,
që kuptohen , që janë ura
vetëm pas shembjes.

himn pë urën,
përpara se të ulemi mbi një pirg gurësh
që heshturazi tregojnë
histori ndërtimesh e shembjesh
përbri lumit, që rrjedh e shkon.

 

Gënjemë mëmë, gënjemë prap!

Ditëlindjet!
Ah ditëlindjen ma humbe ti e mira mëma ime.
Ti s’ishe grua fatale,
qerpiku yt i bente hije pahut te magjes
përparëses tënde
i vinte era mëngjes e muzg,
djersë e mund
qumësht e musht.

Ah, ç’e shtrëngon zemrën ky mall i egër, si mengene.

Ti s’ishe magjistare
s’dije të bëje abrakadabra
për të më falur përjetësinë,
por kur të pyesja se sa vjeçe isha,
sa vjeçe ishe,
ti qeshje e m’i ngatërroje data e vite.
E unë pyesja përsëri
po babi
po motra
po vëllai?

Ti, hidhje brumin në tiganin madhosh
përmbi zjarrin që brambullonte
e trëndafilonte aty në qoshk,
e qeshje e qeshje mërmërisje.

Që kur petalet e lulekumbullave zbonin dëborën deri sa ftoi i vogël frutat lidhte.
oborri festonte e aromëzonte dashuri,
petulla të ngrohta e ditëlindje.

Ti s’dije të bëje abrakadabra,
por si magjistare shifra e data dije ti fshihje.

Ma humbe datën
m’i humbe vitet,
gënjemë prap,
e mira mëmë
ku m’ë je?

Ky mall i egër
ky mall për mëmë
ç’ma shtrydhi zemrën si mengene.

 

Të nesërmen, pas festës

Dita nisi ditën me sandalet e përditëshme,
pasi mbylli këpucët elegante,
në kutinë e ëndërrave të riciklueshme

Puna e parë: pastroi rrugët
dhe ngjeu me varak mëngjesi
qepallat e vogëlushëve

“Ç`festë do ketë qënë,
që koshat e plehnave janë fyt më fyt
me lule t`shkalafitme,
e që ai imi, dje, pasi i dorëzova lekët
më futi një t`puthme?!”
mendohet një luleshitëse.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s