TAJFUNI, APO SHTETI?! / Poemth nga Miltiadh Davidhi

Poemth nga Miltiadh Davidhi

 

TAJFUNI, APO SHTETI?!

Tajfun në qiell, tajfun mbi tokë,
Tajfun mbi mua,
Mbi këtë perlë plot me miq e me shokë,
E mbi shpirtin tim të qelqtë,
Tajfun në bregdet,
Tajfun që s’të përkëdhel,
Por, të vret,
Ndërsa po shëtisja mes pishave
E mendoja për ty,
Si të kënaqja ardhjen tënde,
Të nesërmen tonë,
Tek ecja i qetë.

***
I kisha parë në Florida, në Teksas,
Tajfunet kuçedra,
Që hanin njerëz,
Ndërtesa, automjete, qiej e dete,
Por, jo në Divjakë,
Por, jo mbi mua, mbi zemrën time,
E mbi dallgët e detit tim,
Që të shfrynte me aq tërbim,
E të shkatrronte gjithçka
Me aq shumë flakë e zëmrim!

***
Dhe erdhi kaq i frikshëm,
Dhe erdhi kaq me rrëmbim,
Si një rrebesh që s’pret,
Si një i egër pushtet,
Si një vetëtimë në qiell të thatë,
E unë vrapova në dhomën,
Që për pak
M’u kthye në arkivol, atë natë.

***
Syri im ishte kaq i lumtur atë mbrëmje,
Mes pyllit të ëndrrave tek shëtisja
Me fytyrën tënde në mëndje,
Që në zemër si fidane e vadisja.
Por, falënderoj pa fund çastin,
Që atë natë isha pa ty,
Se unë arrita të shpëtoja,
Por, si dihej, se çdo të ndodhte
Po të ishim të dy.

***
Kisha ardhur nga larg, nga Modena,
Duke kaluar fusha, male, për pak det,
Diell, e rërë,
Për pak ajër, jod, e mall,
Në tokën e në vëndin tonë,
Në të shtrenjtin vatan,
Që n’ëndërr e shikoja në kurbet,
E zemra si një zok
Atje, herë më këndon,
E herë më qan.

***
Por, përbindëshi nisi të shkulte
E rrëzonte pishat, shtyllat elektrike,
Të prishte ndërtesat,
Si të ishin lodra prej kartoni,
E i flakte
Mbi trupin e shpirtin tim,
Me uturima si të ishin bomba,
Ku deri në qiell
Shkonte jehona,
Që gjakun të ngrinte pa pushim.

***
Një pishë gjigande
Rrënjëshkulur si një bishë rënkoi,
E dyta tundi ndërtesat si të ishte tërmet,
Dhe kur mendova se shpëtova
Tavanin e gabinës shkatërroi një e tretë,
E ftohtë si një bollë gjigande
Më erdhi,
E mbi kokë befas më ndaloi,
Dhe për pak më gëlltiti, e më kafshoi.

***
Ishte fat, apo rastësi,
Kjo që shpëtova për mrekulli
Nga këto pisha të plakura,
Që mezi mbanin peshën e vet,
E të deformuara,
Që duhet të ishin prerë me kohë,
Nga kjo indiferencë me rrogë,
Nga ky pushtet,
Që nga mosfunksionimi të vret?

***
Apo, ishte dora e butë e nënës, e babait,
E prindërve të mi të ndjerë
Që kujdeseshin nga qielli,
Si përherë
Kur ishin gjallë?
Kush më shpëtoi, vallë?!

***
Ajo që gjithë jetën
Kisha bërë mirë?
Se, në fakt, s’kam zemër të bëj keq
Në këtë botë të pa mbrojtur ku jetoj,
E mundohem diçka të ndreq,
Apo, Zoti im që më njeh mirë
Më erdhi në ndihmë?!

***
Ndjeva mbi kokë diçka të ngrohtë,
Me baltë e me hala pishe,
Si të ma kishin sjellë me porosi zogjtë
Të bënin fole në kokën time,
E zemra qëndroi e fortë,
Qëndroi trime,
Në gjithë këtë tmerr,
Në gjithë këtë lebeti,
Kur tajfuni më vërtitej në dhomë
Me erë të fortë,
E me një lumë me shi.

***
As derë, e as dritare
S’mund të hapja dot,
I kishte bllokuar pisha e bisha,
E muret me duar
I gjuaja më kot,
S’më përgjigjeshin, ishin shurdhuar,
E unë mundohesha,
E lodhesha me dhimbjen
Që pikonte lot,
I lagur deri në palcë, e i shokuar.

***
Për 45 minuta me vdekjen mbi kokë
I murosur në dhomë së gjalli,
I vetëm e pa një shokë
Për ndihmë,
Luftonin për shpëtim
Shpirti,
E trupi im.

***
Dhe sërish rri e mendohem,
Se kush më shpëtoi,
Telefonata që i bëra qiellit,
Zogjve, njerëzve,
Ti e bukura ime
Me zemrën që të qante në lëngim,
Apo, urimi me gjithë shpirt
I një plaku të mjerë,
Që i falja diçka, thuajse, çdo ditë?!

***
Mbase të gjitha këto,
Por ishte dhe një komshi i mirë,
Që kishte ardhur për pushime,
Një punëtor i thjeshtë,
E me zëmër të madhe,
Gëzim Çekrezi nga Prrenjasi,

Që mposhti tufanin, erën, shiun,
E shqeu derën
Me një bllok betoni,
Dhe më kapi dorën që më dridhej
Nga fijet nervore,
Si të ishin tela të këputura telefoni.

***
Mora frymë i lirë
Pranë këtij njeriu të mirë,
E të nderuar,
Me disa pika shiu,
Që më binin përmbi kokë
E më kujtonin,
Se kisha shpëtuar.

***
Si preha gjahtarin
E pa shpirtë,
Nisa të shikoja tajfunin që ikte…
Një përbindësh me vetëtima
Zjarresh mbuluar,
Që kishte nxjerrë mbi ne
Inatin e vet,
E nga kjo perlë e bukur,
Largohej duke gjëmuar,
I qetë e triumfator
Si të qe mbret plot pushtet,
Duke u fshehur me kokën ndër qiej,
E këmbët nëpër det.

***
Dhe vija nga larg,
Me një qiell malli nga kurbeti,
Por, ende se kam të qartë,
Se kush desh më vrau,
Tajfuni, apo shteti?!

Dt.04.09.2017. Çermë.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s