Poezi nga Kujtim Hajdari

Poezi nga Kujtim Hajdari

 

E VOGLA QERSHI

Era mes pemëve trishtuar fishkëllen,
Poshtë gjethet gjysëm të kalbura mblidhen,
Petalet e fundit mbi supet e mia bien,
Në lakuriqësinë e dimrit drurët dridhen.

Ulem në qoshe, në stolin e vetmuar,
Aty pranë, ku është e vogla qershi
Me xhupin tënd atëhere mbuluar,
Më pe me keqardhje e më the: “ mbërdhi.”

Pashë sytë e tu të lagur e me ëmbëlsi,
Hapa unë menjëherë pallton time,
Të tërhoqa pranë e të futa ne gji,
Kush nga ju kish më shumë drithërime?

Qershia u rrit e dimrin s’ka frikë,
Por nëse do të vije përsëri aty pranë,
Nga malli do të dridhej atë ditë:
“Duaje vajzën!” – do t’më thoshte mënjanë.

 

T’I SOLLA TË FRESKËTA

Lulet t’i mblodha të freskëta,
Aromën ta shijosh vërtet,
Të solla lulet e kujtimeve,
E gëzimeve që më fale në jetë.

Është shkurt e lule ka pak,
Por këto lule nuk vyshkin,
as gonxhe as fletë,
Nga dy zemra që rrahin e digjen,
Me buzët e etura thithin
Dashuri e jete.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s