Poezi nga Ana Ahmatova / Përktheu Aurel Plasari

Poezi nga Ana Ahmatova

 

Këngë e takimit të fundit

Gjoksi ngrinte. Ndërkaq pa kuptuar
Çapisja me hapin e ngathët.
Dhe në dorën e djathtë kisha shkuar
Dorashkën e dorës së majtë.
Nuk mbaronin shkallinat e mëdhaja,
Që tre patën qenë gjithnjë!
Pëshpërima e vjeshtës mes panjash,
Më lutej të vdisja me të.
” Më gënjeu me dhele e mashtrime,
Një fat aq i lig sa ska të dytë”.
” Jam dhe unë si ty mikja ime, –
Ia kthej, – do vdes pra me ty…”.

Është këngë e takimit të fundit.
Vështrova sërisht atje lart:
Veç qirinjtë tek dhoma e gjumit
Po digjeshin verdhë – e – përçart.

 

Petërburg

Jeta ime kaq e gjatë!
Zemra rreh me qetësi.
Hijet tons nën arkada
Mbetur në përjetësi.
Përtej shekujsh që pllakosën
Shoh si çajmë unë e ti:
Ti freskoren te palosur
Ma mban me kokëfortësi.
Ç’mrekulli që qemë pranë
Atij çasti gjithë magji,
Kur mbi Kopësht të Verës hëna
Ngjyrë trëndafili rri.

 

Përktheu:  Aurel Plasari

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s