Poems by Juljana Mehmeti / Translated into English by Arben Hoti

Poems by Juljana Mehmeti
 
 
Behind the curtains …
 
and the word spread out
to an open alley behind the curtains of thoughts
very distant from our area
somewhere there between the clouds
where skies are torn and lightning is ignited
flares between feelings
waves of feelings confined to the silence
with na orbital movement of veins,
which blazes
reborn of dawns
the blazed volcano
through the cycle of time existence
and wanders to the eternity among us
laid in white sheets of hieroglyphs
carved to the wandering which follows us…
in a bed of feelings
wings of a veil with entrusted hope
the separated flows, life…
 
 
 
Pas perdes
 
…dhe fjala mori krahë
në shtegun e hapur perdes së mendimit
shumë më larg hapësirës tonë
diku atje mes resh
ku grisen qiejt e ndizen vetëtimat
shkrepëtima në mes ndjesish
tallaze ndjenjash mbyllur heshtjes
në një lëvizje orbitale dejesh,
që flakëron
rilindje agimesh
vullkanit zjarr
ciklit egzistencial kohë
e endet në përjetësi mes nesh
shtrirë në çarçafë të bardhë heiroglifesh
gdhendur endjes, që na përcjell…
në një shtrat ndjenjash
krahet e një veli besuar shpresës
rrjedhave të ndara, jetës…
 
 
 
To the eyelashes of the moon
 
You had never gone
when the night darkened to the eyebrows of the forests,
neither when the eyelids of the day passed the black shadow of the eyelashes of the moon,
only me forgotten
with some sunbeams gathered with last particles
to that wrinkled sight,
refracts to the prisms
in the shadow illusions.
 
I feel cold to the nakedness of the shinning bare stars
in the fingertips frozen in Antarctica
the pore crystals blossoming with pain
sliding to the shadow, of the past memory.
 
No single light,
only sparks in an abandoned harbor
in the hidden fog
above the broken timbers of the ships
the journey with no return.
 
 
 
Qerpikëve të hënës
 
Ti nuk ike kurrë
dhe kur mbrëmja ngrysej në vetulla malesh,
as kur uli qepallat e ditës e kaloi rimelin e zi qerpikëve të hënës,
veç unë harruar
me disa rreze të mbledhura grimcave të fundit
atij vështrimi të rrudhosur,
që përthyej prizmeve
në iluzione hije.
 
Kam ftohtë lakuriqësisë yje zhveshur shkëlqimit
në maja gishtash ngrirë antarktidës
kristaleve pore bulëzuar dhimbjes
rrëshqitur hijes, së një të shkuare kujtimi.
 
Asnjë dritë e vetme,
vetëm shkëndija në një liman të braktisur
mjegullnajës së fshehtë
mbi direkët e thyer të anijeve
udhëtimit pa kthim.
 
@julja
 
 
 
Translated into English by Arben Hoti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s