The silent father (De zwijgende vader) / Poem by Hannie Rouweler

Poem by Hannie Rouweler

 

The silent father

He didn’t say too much when I was brought up
behind the newspaper
or deep in his garden with shovel and rake
he looked at the children’s crowd that he himself had caused
at a distance –
and mother in the kitchen
mother who couldn’t take it anymore and used herself
of certain non-educational methods

but in his old age he started talking
father, I know you better from your old age,
and how grateful I am about that
because I suddenly saw so many other sides of you

your own hard-handed father – you never talked about him
with me – just had to be forgotten soonest,
from my own  cousin in America I heard that again
they, and so all the grandchildren, hid themselves
as soon as he was in the picture,
while playing, they hid themselves in the reeds of the land.
You spoke lovingly about your mother looking at the painting
with her portrait, that hung in the living room on a wall.
“If we walked or cycled past the church, she would have preferred
that we stopped, made a sign of the cross, and she even would have
liked more, if we would kneel down on a wooden church bench.”

Father of silence during my childhood.
Father of speaking in his old age.

*Dear Hannie, 29 February spontaneous reminder of your sympathetic father!
It’s easy to remember, but hard to forget! Greetings, Maria Rouweler (NL Goor)

 

De zwijgende vader

Hij zei niet teveel toen ik werd opgevoed
achter de krant
of diep in zijn tuin met schop en hark
bekeek hij de kinderschare die hij zelf had veroorzaakt
op een afstand –
en moeder in de keuken
moeder die het niet meer aankon en zich bediende
van bepaald niet-educatieve methodes

maar op zijn oude dag begon hij te praten
vader, ik ken je beter van je oude dag,
en hoe dankbaar ben ik daar nog voor
omdat ik zovele andere kanten ineens van je zag

je eigen hardhandige vader – je sprak nooit over hem
met mij – moest maar zelfs vergeten worden,
van mijn eigen nichtje in Amerika hoorde ik terug dat zij,
en alle kleinkinderen dus, zich verstopten zodra hij in beeld was,
ze verstopten zich al spelend in het riet van het land.
Je vertelde liefdevol over je moeder als je naar het schilderij keek
met haar portret, dat in de woonkamer hing.
“Als we langs de kerk liepen of fietsten had zij het liefst
dat we stopten, een kruisteken maakten, en nog liever had ze
als we zouden neerknielen op een houten bankje.”

Vader van het zwijgen tijdens mijn kinderjaren.
Vader van het spreken op zijn oude dag.

*Beste Hannie, 29 Februari spontane herinnering aan je sympathieke vader!
It’s easy to remember, but hard to forget!
Groetjes, Maria Rouweler

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s