Trenat e një mijë mrekullive (I treni dalle mille meraviglie) – Poezi nga Margherita Bianco / Shkëputur nga vëllimi poetik “Copëza të jetës time” – Finaliste në konkursin “Libri di-versi in diversi libri” organizuar nga Shtëpia Botuese “Libreria Editrice Urso” , Avola 2019- 2020

Poezi nga Margherita Bianco
 
Shkëputur nga vëllimi poetik “Copëza të jetës time” – Finaliste në konkursin “Libri di-versi in diversi libri” organizuar nga Shtëpia Botuese “Libreria Editrice Urso” , Avola 2019- 2020
 
 
Trenat e një mijë mrekullive
 
U afrove një ditë të papritur,
ishte maj,
prania ime flokët të shpupuriti,
fytyra jote e mahnitur shkëlqente në shkëndija,
e purpurt fshihte mrekullitë …
U afrove ngadalë këmbëzbathur,
plagosur gjatë ecjes,
unë të shihja si shihet një tren i gjatë,
që ecën ngadalë, ndalet
dhe përgatitet të niset përsëri …
Zemra ime rrihte çmendurisht
e më dukej sikur po jetoja në një ëndërr,
ku asgjë nuk duhej, veç të mbyllje sytë
dhe të jetoje atë moment intensivisht,
të shkurtër edhe pse mbuluar premtime …
Asgjë nuk kishte më rëndësi,
përveç dëshirës për të filluar përsëri,
duke u nisur pikërisht nga sytë e tu,
për të lexuar njëmijë mrekulli
që turpshëm përpiqeshe ti fshihje,
ndërsa muzika tashmë kishte nisur …
Dhe, krejt papritur, ne ndalëm ëndërrimin…
Të duket sikur njeh gjithkënd
por kurrë nuk do ta dish me siguri
kush kalon në binarët e jetës paralele,
nga gjithë ata të huaj që do të zbresin
në ndalesën tjetër,
ndërsa ti do mbetesh akoma e magjepsur…
U afrove një ditë,
ishte maj …
 
Përktheu në shqip nga italishtja Juljana Mehmeti
 
 
 
I treni dalle mille meraviglie
 
T’avvicinasti un giorno inaspettato,
era di maggio,
al mio cospetto venisti spettinato,
il tuo viso stravolto scintillava di faville,
purpureo nascondeva meraviglie…
T’avvicinasti adagio a piedi scalzi,
feriti lungo camminare,
io ti guardai come si guarda un lungo treno,
che passa piano, si ferma
e si prepara a ripartire…
Il cuore mi batteva all’impazzata
e mi sembrava di vivere in un sogno,
in cui non serve nient’altro che chiudere gli occhi
e vivere intensamente quel momento,
effimero pur se di promesse ricoperto…
Niente di niente poteva più contare,
se no la voglia di ricominciare,
partendo proprio dai tuoi occhi,
per leggere le mille meraviglie
che timidi tentavano di celare,
mentre la musica iniziava già a suonare…
E poi ad un tratto smettemmo di sognare…
Ti sembra di riconoscere chiunque
e invece non saprai mai con sicurezza
chi passa sul binario delle vite parallele,
di tutti quei perfetti sconosciuti che scenderanno
alla prossima fermata,
mentre tu ancora resterai estasiata…
T’avvicinasti un giorno,
era di maggio…
 
 
 
Traduzione in lingua albanese a cura di Juljana Mehmeti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s